Do wyboru było w sumie kilka rozwiązań, zdecydowałem się jednak spróbować systemu Cokin. Pomyślany jest on dość ciekawie – składa się z kilku modułów, dzięki czemu jest dość elastyczny: te same filtry można stosować na obiektywach o różnych średnicach (zmienia się wówczas tylko pierścień, do którego potem dokręca się „podstawkę” na same filtry). Dokładne objaśnienia można znaleźć na samej stronie Cokina.

Poniżej szybki teścik filtra w praktyce – jak widać dość ładnie wygładza tonalność zdjęcia. HDR to to może nie jest, ale dzięki temu nie ma ghostów kiedy coś porusza nam się w kadrze.

PS. Wygląda na to, że niektóre egzemplarze dają color casta — ja wykonałem oba ujęcia (bez i z filtrem) na BW ustawionym na pochmurne niebo – i wydaje mi się, że tego efektu nie mam. Obie fotki wyplute proste z RAWa, na defaultowych ustawieniach Lightrooma – żadnych ręcznych korekt.

PS2. Poprzednia wrzutka też była właściwie testem tegoż filtra

Ale od początku – w czasie obrabiania fotek z niedawnego spaceru (a konkretniej w czasie robienia HDRa z 3 ujęć w Photomatiksie) zauważyłem ciekawą rzecz. Załadowałem bezpośrednio 3 RAWy (.CR2 – z mojego 50d) do Photomatixa i kliknąłem dwa kolejne buttony prowadzące prosto do tonemappingu. Moim oczom ukazał się ten oto powalający rezultat:

Photomatix - HDR z RAWów

No ok, bracketing był dość standardowy (-2,0,+2 EV), scena wprawdzie trochę kontrastowa, ale bez przesady – żeby aż TAK sobie nie poradził z tym słońcem??

Pomyślałem zatem, że sprawdzimy Enfuse. Nie wiem wprawdzie, czym różni się „fuzja” ekspozycji od „HDR” – na poziomie teoretyczno-algorytmicznym — dla mnie ważne jest, żeby rozciągało rozpiętość tolalną . Oto efekt.

Fuzja ekspozycji za pomocą EnfuseGUI

No cóż, o niebo (nomen omen) lepiej, prawda? Znacznie bardziej przyzwoity start do dalszych obróbek.

I właściwie tu miałem skończyć posta, gdyby nie fakt, że przed momentem sprawdziłem inne podejście w Photmatiksie. Mianowicie zamiast ładować bezpośrednio RAWy — najpierw je wywołałem w Adobe Camera Raw (na kompletnie defaultowych ustawieniach), a dopiero powstałe w ten sposób JPEGi użyłem w Photomatiksie do wygenerowania HDRa.

Jakież było moje zdziwienie, gdy zobaczyłem to:

Photomatix - HDR, ale z JPEGów

Hmmm. Wyglądałoby zatem na to, że Photomatix ma niewąsko skaszanione wywoływanie RAWów. Inaczej tego sobie wytłumaczyć nie mogę.

Zwracam przy okazji uwagę, że w jasnych tonach między gałęziami drzewa Photomatix poradził sobie tutaj dużo lepiej, niż Enfuse (przypominam — oba programy na „defaultach”). Wygląda to tak, jakby Enfuse operował na duuużo większym „promieniu” pixeli, stąd takie halo. Być może można to jakoś obejść suwając suwaczkami w EnfuseGUI, ale ja za bardzo nie lubię się w ten sposób bawić .

I na koniec bonus — Photomatix, ale robiący „fuzję” zamiast HDRa (też z JPEGów — RAWów już odechciało mi się w nim testować):

Photomatix - fuzja

Cóż, wygląda więc na to, że na przyszłość będę musiał jednak znów rozważyć Photomatixa do składania HDRów/fuzji ekspozycji (choćby ze względu na lepsze efekty w drzewach ). Muszę tylko pamiętać, żeby nigdy nie ładować do niego RAWów…

No ale nie ma co płakać. Trzeba po prostu zacząć robić zdjęcia. Na szczęście nie jestem profesjonalnym fotografem, mogę więc sobie pozwolić na powtarzanie ujęć (ale nie powiem, że nie jest to denerwujące). Głównym problemem z moimi CTR-301P pozostaje nie tyle wyzwalanie flashy, ile synchronizacja. Googlanie wprawdzie sugeruje, że może to równie dobrze być problem z samymi flashami (sorry, teraz muszę je nazywać „strobami”) Canona i generowanym przez nie szumem radiowym, ale nie zmienia to faktu — nie działa to wszystko tak, jak bym chciał.

Z drugiej strony, gdybym wyłożył $150 na transcievera i trafił na tenże sam problem szumu radiowego (nie byłbym pierwszy, jak widzę na Flickrze) — trafiłby mnie szlag.

Cóż mi zatem pozostaje. Praca z tym, co mam. I planowanie zmiany Speedlita 430EX na 2 x SB-26 Nikona (+ lekka dopłata). Zobaczymy, jak to wyjdzie. A póki co — kilka dalszych testów (btw — Piotrek, Ty też mógłbyś coś zapostować w końcu!! ;P ).

• jest dużo mocniejsza (oczywiście) — i to naprawdę czuć. Nawet w sytuacjach, w których teoretycznie 430 wystarcza (w pomieszczeniu, na niedużej odległości, kiedy jest relatywnie jasno) — mam wrażenie, jakby jednak 580 dawała dużo więcej i lepiej rozproszonego światła (może ma tutaj coś do rzeczy fakt, ze 580 ma sporo większy palnik?),
• wysuwany panel do robienia „catchlightów” w oczach fotografowanych osób — niby mały kawałek plastiku, a jak cieszy :),
• większy zakres obrotów głowicy — de facto można nią kręcić naokoło, do tego pochylać nawet w dół,
• sterowanie opcjami lampy bezpośrednio z body — zdaje się ze mój 50D jest dopiero drugim modelem po 1D mk III który to umożliwia. O tyle fajna sprawa, ze nie trzeba latać po instrukcję, żeby sprawdzić który Custom Function lampy co robi (na LCD lampy nie ma objaśnień — natomiast przy sterowaniu zbody wszystko jest ładnie rozpisane).
• może być zasilana z zewnętrznego źródła,
• ma gniazdo PC,
• jest blokowana / odblokowywana na body jednym „kliknięciem” (naprawdę fajny mechanizm) — a nie dokręcanym kółkiem,
• jest uszczelniana przed warunkami atmosferycznymi,

Do tego wszystkiego dochodzi jeszcze fakt, że 580 EX II może być masterem w zestawach lamp Canona. Na dobrą sprawę jeszcze nie zdecydowałem, co zrobię z 430, ale jeśli jej nie sprzedam, pewnie zacznąć coś kombinować z fotografią off-shoe. A tu korzystanie z systemu zdalnego wyzwalania Canona dawałoby jednak komfort E-TTL II (w przeciwieństwie to rozwiązań radiowych — przynajmniej tych, których cena jest jeszcze znośna). No nic, nad tym będę musiał jeszcze trochę pomyśleć. A póki co, kilka fotek z tego, co w pudle:

Co było w pudle?

Pudło od Speedlite 580 EX II

Cała zawartość pudła

Speedlite 580 EX II (po lewej) vs. 430 EX

Speedlite 580 EX II (po lewej) vs. 430 EX -- stopki

Speedlite 580 EX II (po lewej) vs. 430 EX -- palniki

580 EX II vs. 430 EX - od góry

Cóż, najwyraźniej tak. W takim razie w ramach protestu – jako że natura najwyraźniej nie chce współpracować – postanowiłem sam zająć się stymulacją wegetacji roślinnej i dodaniem odrobiny światła. Na razie w nagłówku mojego bloga, ale może Natura weźmie z niego przykład ;).

Przyznam, że nie miałem wcześniej do czynienia z tak szybkim szkłem (Pancolar 50mm 1.8 to ma-dziura jaką miałem na body). Przysłona 1.4 cokolwiek onieśmiela mnie swoją minimalną głębią ostrości, a co za tym idzie – koniecznością perfekcyjnego łapania focusa i posiadania stalowo wprost stabilnych rąk (niestety, z tym akurat zawsze miałem problem).

Pierwsze testy niestety potwierdzają moje obawy – muszę dużo jeszcze poćwiczyć, zanim nauczę się na tyle stabilnie trzymać aparat, żeby bezproblemowo robić zdjęcia tym obiektywem. Ponadto mam wrażenie, że mój egzemplarz ma lekki backfocus, ale może popadam w paranoję (w najgorszym wypadku skompensuję to w Custom Functions mojego 50D).

Na koniec kilka testowych fotek (nie ma się póki co za bardzo czym chwalić, ale obiecuję się przylożyć do dalszych ćwiczeń ).

Dotarł do mnie właśnie długo oczekiwany Canon EOS 50d. Nie dane mi było doczekać się jego dostępności w sklepach, kupiłem więc na Allegro. Właśnie ładuje się akumulator, więc nie miałem jeszcze szansy przetestować (mam nadzieję, że nie będzie żadnej niespodzianki…), ale poniżej kilka klasycznych „unboxingowych” fotek. Trzeba przyznać, że spora część wagi pudła to makulatura

Poniżej kilka fotek z imprezki:

Oto kilka losowych kadrów z weekendu:

Po pierwsze – statyw nie jest najtańszy (jak dla amatora – bo wiadomo, że można znaleźć statywy profesjonalne za 5000 zł i więcej). W każdym razie, razem z dostawą zapłaciłem za niego 275 zł. Dużo czy mało – sprawa do indywidualnego osądu.

Po drugie – dlaczego akurat Velbon Ultra Luxi SF? Od dłuższego czasu męczył mnie mój nabyty dawno temu na Allegro tani, aluminiowy, trzeszczący i WIELKI (nawet po złożeniu – ponad 60cm) statyw. Ok, tak naprawdę nie denerwowało mnie to, że był z Allegro, ani to, że był tani (czyt. badziewnie wykonany). Nie przeszkadzało mi nawet to, że trzeszczy. Za to wyjątkowo irytowały mnie jego gabaryty. Jak zarzuciło się na plecy plecaczek foto (z kilkoma szkłami, lampą i body w środku) a do tego jeszcze próbowało się podwiązać gdzieś ten wielgaśny statyw, wyglądało się nieco jak student na podejściu do schroniska w Tatrach.

Stwierdziłem zatem, że czas na zmiany. Oto kilka kryteriów, jakimi się kierowałem szukając następcy:

• Po pierwsze i najważniejsze – musiał być jak najmniejszy po złożeniu.
• Musiał unieść dSLR z min. 1kg obiektywem,
• Po rozłożeniu musi mieć ponad metr,
• Miał być porządnie wykonany,
• Najlepiej żeby miał głowicę kulkową,
• Nie byłoby źle, gdyby pozwalał na fotografię macro (kilkanaście centymetrów nad ziemią),
• Mogłaby być szybkozłączka.

Velbon Ultra Luxi SF spełnia wszystkie wymienione postulaty, za wyjątkiem ostatniego  – co – muszę przyznać – nawet niespecjalnie mi przeszkadza. Nie trzeba nosić pod aparatem płytki, która miejscami (przynajmniej w starym statywie) mi przeszkadzała. Za to w Luxi SF aparat dokręca się bardzo szybko i wygodnie (bez kręcenia aparatem, czego się obawiałem — wystarczy obracanie głowicą kulkową po przyłożeniu aparatu – stąd charakterystyczny kształt "nakrętki" na brzegach głowicy).

Dane techniczne

Jakość wykonania

To jest pierwsze, co uderza po wzięciu statywu do ręki. Nie mam pojęcia z jakiego stopu go zrobiono, ale jest zarówno lekki (niemal jak aluminium), jak i dający poczucie solidności i "spójności" (w przeciwieństwie do jego aluminiowo-allegrowego poprzednika).

Funkcjonalność

Mając pierwszy raz do czynienia z głowicą kulkową (w tym przypadku, zgodnie z informacją na stronie producenta – jest to model PH-353), obawiałem się nieco dwóch rzeczy – stabilności aparatu po zablokowaniu w wybranej pozycji oraz braku rączki do "panoramowania". Jak się okazało – niesłusznie. Po "rozluźnieniu" bardzo wygodnie i o wiele bardziej naturalnie niż w przypadku tradycyjnej głowicy można ustawiać aparat w dowolnej pozycji (horyzontalnej/wertykalnej) i pod dowolnym kątem. Po zaciśnięciu motylka aparat jest bardzo stabilny – nic się nie obsuwa czy nie kręci.

Druga sprawa – rozkładanie nóżek. Nie ma tu żadnych motylków czy innych "tradycjnych" zacisków. Zamiast tego – zgodnie ze wskazówką wydrukowaną na nóżkach – należy każdą z nich przekręcić. Słychać wtedy cztery kliknięcia – każde z nich oznacza odblokowanie kolejnych sekcji. Do zablokowania wystarczy "zakręcić" nóżkę w przeciwną stronę. Może brzmi to dziwnie, ale w praktyce naprawdę fajnie działa.

Kolejna rzecz – tryb "macro". Po odkręceniu wewnętrznej, czarnej rurki (która daje dodatkową wysokość, na jaką możemy podnieść głowicę) i przerzuceniu trzech czarnych zatrzasków, możemy bardzo szeroko rozłożyć nóżki, dzięki czemu statyw jest w stanie uzyskać minimalną wysokość 17,8cm, co pozwala wykonywać zdjęcia macro.

Podsumowanie

Velbon Ultra Luxi SF sprawił na mnie bardzo pozytywne wrażenie – jest niezwykle kompaktowy (do tego stopnia, że jestem w stanie włożyć go do ŚRODKA mojego Mini Trekkera!), solidnie wykonany i dający szereg ciekawych funkcjonalności — od zdjęć macro, poprzez wygodne rozkładanie nóżek, po wymienną głowicę kulkową.

Za minus niektórzy mogą uznać brak szybkozłączki (którą jednak można dokupić osobno) czy poziomic (choć ja nigdy nie zwracałem na nie uwagi nawet kiedy je miałem w poprzednim statywie).