Wiąże się to oczywiście z faktem, że póki co wspomniane właściwości CSS nie są jeszcze częścią oficjalnej, ostatecznej specyfikacji, dlatego póki co producenci przeglądarek w taki sposób sobie je „testują”. Ale jeśli ktoś chce z tych możliwości korzystać już dzisiaj, stoi przed nim spore wyzwanie związane z napisaniem kodu kompatybilnego ze wszystkimi aplikacjami. Można oczywiście pomagać sobie „ręcznie” — korzystając chociażby z http://caniuse.com/ .

Na szczęście pojawiła się niedawno webowa aplikacja http://prefixr.com – w której można wkleić fragment kodu sformatowanego tylko wg. oficjalnej propozycji specyfikacji, np:

body
{
  border-radius:5px;
}

A ona wypluje nam kod z wszystkimi wariantami dla popularnych przeglądarek

body {
  -webkit-border-radius: 5px;
  -khtml-border-radius: 5px;
  -moz-border-radius: 5px;
  border-radius: 5px;
}

Fajne? Pewnie, że fajne. Ale „fajność” idzie znacznie dalej. Twórcy tej jakże użytecznej aplikacji udostępniają także API oraz przykłady wykorzystania go w różnych edytorach programistycznych. Niestety widać wyraźnie, że preferują Maca — co znaczy, że nie ma np. na liście mojego ulubionego edytora, Komodo Edit. Na szczęście, można wykorzystać ich wskazówki i zrobić to samemu w bardzo prosty sposób.

Otwieramy Toolboxa, klikamy PPM i wybieramy "Add" » "New Command..."

W polu "Command" wklejamy:

curl -sSd css="%S" http://prefixr.com/api/index.php

Jeśli chcemy mieć przypisany skrót klawiszowy (a chcemy), przechodzimy do zakładki "Key Binding" i wpisujemy wybrany skrót. Ja wybrałem Ctrl+L, R.

Czas na test. Wpisujemy jakąś prostą deklarację w oknie edytora, zaznaczamy…

Wciskamy Ctrl+L, a potem R… i voila!

Acha, żeby to zadziałało, w systemie musi być zainstalowany cURL (chociażby stąd: http://curl.haxx.se/ ), a adres jego pliku wykonywalny musi być w zmiennej systemowej PATH (jak mniemam — ja przypadkiem już miałem zainstalowanego cURLa z inną aplikacją, więc u mnie działało „na dotyk”).

I ostatnia sprawa: Prefixr nie radzi sobie niestety z co bardziej specyficznymi deklaracjami. Nie rozwinie nam niestety np:

border-bottom-left-radius: 5px;

Ale po pierwsze, da się samemu ekstrapolować już potrzebne prefixy z rozwinięcia podstawowej wersji deklaracji, a po drugie — mam nadzieję, że będą konsekwentnie usprawniać aplikację.

Barierą dotychczas, może do pewnego stopnia poza ceną, był dla mnie fakt, że nigdy nie trzymałem takiego ustrojstwa w ręku. Nie miałem po prostu pojęcia na ile to tak naprawdę nadaje się do czytania (szczególnie w ostrym świetle). Bałem się, że e-ink koniec końców niewiele różni się od LCD (czyli w słońcu jest bezużyteczny). I że te 6 cali ekranu (większe są dla mnie za drogie i zbyt niemobilne) jest za małe. Na szczęście — nie mogłem mylić się bardziej.

Wahałem się między dwoma modelami:

• Onyx Boox 60s, a
• Kindle 3

Szybki Samouczek Kindle'a

Koniec końców wybór padł na „kundelka” — z kilku przyczyn:

• cena — kupiłem dokładnie za 443,64 PLN z wysyłką (sprawami celnopodatkowymi zajmuje się Amazon we własnym zakresie, więc to cena ostateczna, po kursie dolara z danego dnia, rzecz jasna) vs od ok. 750 PLN za Onyxa poczynając, jeśli z Ceneo brać pod uwagę tylko sklepy z jaką-taką opinią,
• ekran — to bodaj największa zaleta Kindle’a: 6 calowy E-ink Pearl (16 odcieni szarości, lepszy kontrast) vs zastosowany w Boox 60s E-ink Vizplex EPD (o 8 odcieniach i mniejszym kontraście — ten ekran stosowany też był w poprzednich wersjach Kindle’a).
• Wi-Fi — Onyx Boox 60s nie ma bezprzewodowej łączności. Niby tylko „bajer” ale jednak fajniej jest móc „pchać” na Kindle’a książki bezprzewodowo, albo na szybko sprawdzić coś w Wikipedii.
• większa wbudowana pamięć — 3GB dostępne dla użytkownika w Kindle 3 naprzeciw 512MB w Boox 60s (choć ten ostatni może wykorzystywać karty SD, czego nie może Kindle).
• ergonomiczniejsza budowa — sprawa subiektywna, ale wg mnie przyciski do przewracania stron po bokach urządzenia to coś, czego w Onyksie zdecydowanie brakuje.

Żeby nie było tak różowo, są oczywiście rzeczy, które Boox 60s robi lepiej:

• reflow PDFów (o ile nie są skanami, rzecz jasna),
• oprogramowanie po polsku,
• Text-to-Speech po polsku (z wykorzystaniem najlepszej bodaj syntezy mowy, jaką jest Ivona),
• znacznie szerszy wachlarz obsługiwanych formatów plików: PDF, DjVu, DOC, DOCX, XLS, XLSX, PPT, PPTX, TXT, HTML, MOBI (bez DRM), PRC, EPUB, CHM, PDB, RTF, FB2, JPG, GIF, BMP, TIFF, MP3 (w Kindle jest to: AZW, TXT, PDF, AA, AAX, MP3, MOBI — bez DRM, PRC). Brak w Kindle’u wyróżnionego otwartego formatu ebooków EPUB boli chyba najmocniej, ale on akurat konwertuje się na natywny kundelkowy MOBI najładniej (z użyciem choćby fantastycznego Calibre),
• serwis gwarancyjny w Polsce

Jako się rzekło, po rozważeniu wspomnianych „za” i „przeciw” — wybór padł na produkt Amazona. Kiedy go rozpakowałem i spojrzałem na ekran, miałem podobne wrażenie, jak któryś z forumowiczów na eksiazki.org — że jest na niego przyklejona kartka z instrukcją. Taka jest rozdzielczość (167 ppi)! Komuś, kto wcześniej nie widział czytnika (jak ja) nie da się tego opisać. To po prostu trzeba zobaczyć na żywo.

Kindle 3

Etui

Od razu po zamówieniu Kindle’a, kupiłem sobie futerał „ekologiczny” brytyjskiej firmy Tuff Luv. Podobno w całości zrobiony z materiałów z odzysku (nie żeby mnie to szczególnie obchodziło). Ważne, że mi się podobał

Etui Tuff Luv

Kindle w etui Tuff Luv

Do tego przyszedł w iście „dizajnerskim” i — a jakże — ekologicznym opakowaniu, które nawet po zużyciu może mieć swoje drugie życie (patrz 2 fotka poniżej)!

Pudełko na etui Tuff Luv

Wnętrze pudełka na etui Tuff Luv

Z perspektywy kilku tygodni

Krótko mówiąc — to jeden z moich bardziej udanych zakupów . Jeśli ktoś lubi czytać — to zdecydowanie gadżet dla niego. Z tym, że od razu trzeba dopowiedzieć – zdjęcia, komiksy (chyba, że czarno-białe), kolorowe ilustracje – to nie ten adres. W takim przypadku trzeba kupować jakiegoś pada LCD — i męczyć sobie nim wzrok w domu, bo w słoneczny dzień na ławce sobie już tych fotek nie pooglądasz  . Reklama mówi 100% prawdę (choć raz):

Wady

Może nie tyle wady Kindle’a, co chyba samej technologii E-ink. Okazuje się, że podobnie jak LCD, jest podatna na „stuck pixels”. Po pewnym czasie pojawiło mi się kilka mikroskopijnych (trzeba cały czas pamiętać, że to 167ppi, więc ciężko dostrzec 1 plamkę) kropek, które są cały czas czarne + jedna nieco większa (już widoczna nie tylko w ostrym słońcu). Jasne, że to wkurza — jak się już wie, że to tam jest, nie można przestać na to patrzeć. Ale jak człowiek po prostu zacznie czytać, zapomina o pierdołach.

Wiem z opisów przypadków innych użytkowników, że Amazon ma doskonały serwis i prawdopodobnie po zgłoszeniu problemu zaraz wysłaliby mi zamiennik, nie czekając nawet, aż odeślę ten. I niewykluczone, że się na to skuszę gdzieś pod koniec okresu gwarancyjnego (choć czytałem też o przypadkach, kiedy ktoś odsyłał z jednym stuck pixelem, a dostał nowy… z trzema… ech). Póki co po prostu nie przeszkadza mi to na tyle, żebym się tym aż tak zajmował, zamiast po prostu czytać

Dziwne wyświetlanie błędu zawartości pola typu "email" w Chrome.

Nadmienię, że pracowałem na bazie CSSa z najnowszej wersji theme’a WP TwentyTen. Szukałem i szukałem — i koniec końców zawęziłem moje poszukiwania do popularnego resetu styli autorstwa Erica Meyera:

Domyślny reset CSS Erica Meyera.

Na pierwszy rzut oka wszystko gra, nie? Zacząłem więc eliminować części selektora jeden po drugim i jakieś było moze zdziwienie, kiedy okazało się że usunięcie DIVa:

Reset CSS z wykomentowanym DIVem w selektorze.

…naprawiło sytuację:

Poprawne wyświetlanie komunikatu błędu.

Wychodzi zatem na to, że „wbudowane” w Chrome dymki z komunikatami o błędach same są HTMLem stylowanym CSSem — w tym konkretnie przypadku jest to DIV do którego „przenikać” zdają się style ustawiane przez użytkownika. Dziwne cokolwiek…

Ale w natłoku tych wszystkich wyskakujących po Sieci demówek bajeranckich box-shadow‘ów, text-shadow‘ów, transitions czy nawet interaktywnych obiektów 3D, łatwo było przeoczyć nowość o wiele bardziej, w moim mniemaniu, fundamentalną — nowy rodzaj wyświetlania elementów.

display: box

Na początek małe demo. Koniecznie oglądać w jakimś Webkicie (Chrome, Safari czy nawet Android). Póki co, Opera kompletnie tego nie rozumie, IE aż po wersję 8 też (może M$ doda obsługę w wersji 9). Firefox niby sobie radzi, ale gubi się w wielu miejscach (co ciekawe – włącznie z wersją 4 beta – skutkiem czego w tym demie nie widać np. będzie faktu, że box jest skalowalny – co zasadniczo pozbawia sensu cały temat ).

Powinno być widać coś takiego:

Na co warto zwrócić uwagę:

• Nie ma tutaj żadnych floatów (!)
• Równa wysokość niebieskich boxów jest dana „z automatu” – nie ma żadnych tricków CSS2.1 czy JS.
• 3 niebieskie boxy są wyrównane w zielonym boksie do dołu — zielony box nie ma paddingu na górze!
• Kolejność niebieskich boxów ustawiona jest w CSSie. W kodzie następują kolejno „child 1″, „child 2″ i „child 3″.
• „child 1″ ma stałą szerokość, a „child 3″ i „child 2″ okupują pozostałą szerokość zielonego boxa w stosunku 3:1 (wszystko ustawione via CSS). Widać to dokładnie, kiedy ogląda sie demo w jakimś Webkicie i skaluje się okno przeglądarki.
• Zielony box wycentrowany jest w przeglądarce w pionie i w poziomie – beż żadnych „margin:auto”, „position:absolute”, „left:50%;top:50%” czy ujemnych marginesów.

Ale jak?

Z wykorzystaniem kilku nowych, proponowanych w draftach (póki co, niestety) CSS3 atrybutów.

Zielony box (rodzic)

display:box

Nowa wartość display, która włącza model flexbox na elemencie, na którym jest ustawiona, i jego bezpośrednich dzieciach.

box-orient

Możliwe wartości: horizontal | vertical | inherit — definiuje jak wyświetlane są niebieskie boxy: horyzontalnie (tak jest ustawione w demie) czy wertykalnie.

box-pack

Możliwe wartości: start | end | center | justify — ustawia wyrównanie niebieskich boxów (dzieci) na osi zdefiniowanej przez wartość box-orient. Czyli jeśli w tym przypadku box-orient: horizontal, to chodzi o wyrówanie horyzontalne. Gdyby było box-orient: vertical, box-pack ustawiało by wyrównanie niebieskich boxów w pionie. Mała uwaga: na demie nie widać, że niebieskie boxy wyrównane tak naprawdę są do prawej, bo ze względu na ustawienie na dwóch z nich wartości box-flex — w sumie zajmują całą szerokość zielonego boxa.

box-align

Możliwe wartości: start | end | center | baseline | stretch. Odwrotność atrybutu box-pack — jeśli box-pack definiował wyrównanie horyzontalne, box-align będzie ustawiał wyrównanie wertykalne — i vice versa.

Niebieskie boxy (dzieci)

box-flex

Możliwe wartości: 0 | jakakolwiek liczba całkowita – ta wartość robi dwie rzeczy: włącza skalowalność boxa-dziecka i ustawia proporcje, w jakich dzieci (niebieskie boxy, w tym przypadku) będą wykorzystywały wolną przestrzeń w „rodzicu” (zielonym boksie). W demie 2 niebieskie boxy mają włączoną tą wartość: „child 3″ ma box-flex: 3, a „child 2″ ma box-flex: 1 — co oznacza, że oba będą skalowalne i będą wypełniały wolą przestrzeń w zielonym boksie (pozostałą po odjęciu szerokości „child 1″) w stosunku 3:1.

box-ordinal-group

Możliwe wartości: jakakolwiek liczba całkowita. Atrybut ten pozwala na zmianę kolejności wyświetlania boxów-dzieci (niebieskich) w stosunku do kolejności, jaką mają w kodzie. W demie boxy te mają kolejno: „child 1″ — box-ordinal-group: 3, „child 2″ — box-ordinal-group: 1 i „child 3″ — box-ordinal-group: 2

Co jeszcze

To oczywiście nie wszystkie wartości (polecam poczytać źródła), jakie składają się na flexbox. Ale to już wystarcza, żeby w pełni zastąpić floaty, a nawet dodać developerom wiele nowych możliwości bez konieczności uciekania się do hacków. Kiedy tylko wszystkie podstawowe przeglądarki zaczną spójnie to obsługiwać, rzecz jasna (patrzę głównie na Ciebie, Firefoksie). Na razie za wesoło nie jest. IMHO zaznaczenie tam Firefoxa na zielono też jest nieco na zasadzie „wishful thinking”.

Źródła

• Quick hits with the Flexible Box Model
• CSS3 Flexbox

Update

Zapomniałem dodać, że wszystkie te właściwości są obecnie w fazie eksperymentalnej, w zw. z czym trzeba stosować „przedrostki producenckie”, czyli:

display: box;

display: -moz-box;
display: -khtml-box;

box-align: center;

-moz-box-align: center;
-khtml-box-align: center;

box-pack: center;

-moz-box-pack: center;
-khtml-box-pack: center;

…i tak dalej.

Budowa zewnętrzna

Głównie plastik, pokryty taką typową „htc-owską” gumą, znaną mi np. już z HTC TyTN II. Miłe to to w dotyku, ale zostawia się na tym po jakimś czasie tłuste ślady po palcach. Z drugiej strony – nie rysuje się jak glossowy plastik w iPhonie (porównanie z tym telefonem pojawi się pewnie jeszcze nie raz ). „Ramka” z przodu naokoło całego wyświetlacza zdaje się być jakimś metalem (jest zimniejsze w dotyku), wykończonym na matowo.

Wrażenie ogóle: telefon jest lekki i cienki – dobrze leży w dłoni (szczególnie jak się ma dużą), nie ciąży, nie ślizga się.

Co do wyświetlacza – niestety nie jest pokryty żadną oleofobiczną (tak to się chyba nazywa) substancją a’la iPhone, w zw. z czym często się sięga po wewnętrzną stronę t-shirta. W słońcu widać te smugi po paluchach szczególnie mocno. Z drugiej strony niedawno bawiłem się chwilę iPhonem 3GS i muszę powiedzieć, że po tejże cudownej substancji „odbijającej” odciski palców oczekiwałem czegoś więcej…

W kwestii jasności wyświetlacza – jak to AMOLED – w pomieszczeniach jest „wow”, na słońcu „ojoj”. Quid pro quo…

Ostatnia sprawa – tylna klapka. Bardzo nie podoba mi się patent na jej otwieranie. Zamiast sprawdzonego w wielu telefonach „zsuwania” jest „odłupywanie” paznokciem. Nie dość, że za każdym razem się boję, że urwę jakiś zatrzask, to jeszcze tym sposobem – przynajmniej u mnie – klapka po zatrzaśnięciu odstaje z jednej strony minimalnie bardziej. Nie czuję się komfortowo, jak czuję pod palcem, że mogę ją sobie dociskać (nie mówiąc o tym, że lekko to skrzypi). Ciężko mi powiedzieć, co Tajwańczycy chcieli tym sposobem osiągnąć…

Zasięg

Jako że ta kwestia pojawiała się już często przy okazji brata-bliźniaka (Nexus One), pewnie też wypada o tym powiedzieć ze dwa słowa. Krótko – z tego co zaobserwowałem do tej pory, jest lepiej, niż na moim poprzednim telefonie. Nie przeprowadzałem jednak żadnych gruntownych pomiarów – mówię o takim zwykłym odczuciu w czasie użytkowania. Przeglądałem WWW, tweetowałem, bawiłem się mapami Google i tylko raz widziałem, że zasięg spadł mi do EDGE — ale to w mojej ocenie wina tylko i wyłącznie zasięgu Orange, jaki mam u siebie (na szczęście zmieniłem operatora i już teraz widzę, że ten problem to przeszłość).

W chwili kiedy to piszę – mam stały HSDPA w Play — w miejscu, gdzie przedtem miałem EDGE na Orange. Zatem wydaje mi się, że tego typu problemy mimo wszystko są kwestią problemów operatora.

Aparat

Wiedziałem na co się decyduję przechodząc z i8910. HTC raczej nie jest znany ze swoich aparatów. Ale i tutaj mile się zaskoczyłem. Aparat jest naprawdę szybki – łapie ostrość i trzaska samą fotkę dużo lepiej, niż się spodziewałem. Do tego fajnym bajerem jest łapanie ostrości w miejscu, w którym się stuknie w ekran (pewnie o to Apple też się przypierniczył do HTC w swoim pozwie, ale dla mnie bomba ).

Jeszcze innym aspektem które mile mnie zaskoczył to pomiar światła — nagle fotki nie są prześwietlane .

Generalnie jeśli ktoś ma zamiar robić zdjęcia tylko tym telefonem, to raczej nie jest najlepszy wybór – ale jako aparat „pomocniczy” – wg mnie daje radę.

Software

To jest to, w czym Desire lśni. A jednocześnie podstawowy powód, dla którego zmieniłem telefon z Symbiana S60v5. Po kilku bolesnych i drogich lekcjach nauczyłem się, że hardware jest naprawdę mało ważny — liczy się przede wszystkim wsparcie software’owe danej platformy.

Android Market nie może nie robić wrażenia na kimś, kto poprzednio był na Windows Mobile i Symbianie. W tej chwili zdaje się 50,000 aplikacji – w jednym miejscu, do wyboru, do koloru. Kilka klików i zainstalowane. Coś pięknego . Łyżką dziegciu w tej beczce miodu jest fakt, że Polacy nie mają dostępu do płatnych aplikacji (jeszcze), o czym dowiedziałem się już po zakupie telefonu. Z tym, że mi osobiście do tego momentu to jeszcze nie przeszkodziło w niczym. Zasoby aplikacji darmowych i tak są nieprzebrane.

Jeśli chodzi o design: Android z HTC Sense jest po prostu piękny w porównaniu ze wszystkim, co widziałem do tej pory (tak, z iPhonem włącznie). Świetne ikony, płynne animacje, śliczne gadżety — to wszystko naprawdę robi wrażenie. Rzeczone animacje może nie są aż tak płynne jak na dziecku Jobsa (szczególnie jak się ma włączoną tapetę live), ale najwyraźniej taka jest cena za otwartość i konfigurowalność systemu. Mi osobiście na tym zależy bardziej – ale rozumiem, że mogą być i inne opinie. Dla mnie Desire ma tu co najlepsze z obu światów.

Następna rzecz — dla osób korzystających z usług Google’a (Gmail, kalendarz) nie ma lepszego systemu dla telefonu. Dla odmiany — tym razem wszystko po prostu działa! Jeden klik, i doskonała synchronizacja kontaktów, maili, wydarzeń w kalendarzu. Denerwować wprawdzie może, że telefon synchronizuje wszystkie kontakty (i nie mamy na to nijak wpływu) ale po przeczytaniu kilku porad na xda-developers.com można szybko się zorientować jak zrobić sobie porządek w kontaktach po stronie G (np. wykopać wszystkie, które są dodane z automatu). Poza tym kiedy się już pododaje te naprawdę istotne kontakty do grup i wyłączy pokazywanie tych, które nie mają przypisanych numerów telefonów — nagle i tak przestajemy widzieć niepotrzebnych ludzi w telefonie.

I wreszcie to, czego tak bardzo chciałem na Symbianie — absolutna konfigurowalność ekranu (ekranów!) startowego. Nareszcie to ja decyduję, jak wygląda mój telefon. Nic dodać.

Konkluzja

Dla mnie jest do do tej pory zdecydowanie najlepszy telefon jaki miałem. I nie mam tu na myśli specyfikacji sprzętowych (np. i8910 miał zdecydowanie lepszy aparat czy możliwości multimedialne), ale moje ogólne zadowolenie z tego co otrzymałem. Wreszcie mam szybki i konfigurowalny telefon ze świetnym wsparciem software’owym, pięknie zaprojektowanym systemem, dla odmiany użytecznymi widgetami i doskonale synchronizujący się z „cloudem”.

Jeśli ktoś, podobnie jak ja, próbował WM6.5 i ten okazał się za brzydki, Symbiana — i na nim zawiódł się przez jego hermetyczność i niedostatki w ergonomii, a iPhone’a jednak zostawia sobie na czas, kiedy zamarznie piekło — to jest imho dobry wybór.

Update (2010-04-26):

Jako że v słusznie wytknął mi, że nie wspomniałem o dwóch (dla niektórych pewnie dość istotnych) kwestiach — nadrabiam:

Bateria: wprawdzie wspomniałem o tym w komentarzu do innego wpisu, ale żeby było w jednym miejscu, powtarzam — z baterią w HTC Desire jest nieźle (jak na smartphone, oczywiście). Pomimo że to 1400 mAh (vs 1500 w mojej poprzedniej i8910) nie wiem, czy to kwestia sposobu w jaki Android zarządza procesami, czy też czegoś innego – ale przy normalnym użytkowaniu wyciągam ~150% tego, co mogłem na poprzednim telefonie. Z tym, że wtedy musiałem się niewąsko nagimnastykować, żeby “zoptymalizować” zużycie baterii — tutaj jadę na ustawieniach właściwie “z pudełka” – nie wyłączałem automatycznego wyboru sieci, mam wł. dane w tle. Dodać jednak muszę, że samo połączenie komórkowe dla danych włączałem tylko kiedy potrzebuję (bardziej ze względu na koszt, niż baterię).

Video rozmowy: no cóż – o ile wiem – Android do tej pory w ogóle nie ma wsparcia dla tej funkcjonalności i żaden z telefonów opartych na tym systemie (o ile wiem) nie ma w zw. z tym przedniej kamery. Tak też sprawa ma się z Desire. Jeśli ktoś musi koniecznie widzieć rozmówcę — to nie ten telefon

Nawiasem – jako że pojawiało się to pytanie – mam (kupiony w x-kom.pl) telefon dokładnie w takich kolorach, jak w tym video.

Kliknij żeby zobaczyć video.

i8910 to naprawdę świetny hardware — doskonały ekran, świetne głośniki stereo, naprawdę niezły aparat jak na komórkę, nagrywanie w 720p. Ale jako narzędzie „biznesowe” nie sprawdza się zupełnie. Konieczność instalowania zewnętrznego softu żeby móc dowolnie konfigurować powtarzalność eventów w kalendarzu? Dajcie spokój… Brak możliwości jakiegokolwiek sensownego konfigurowania ekranu startowego: samsungowski ekran z widżetami to jakiś żart – kompletny brak API do pobierania informacji z kalendarza (!!!) skutkiem czego nie było nawet widżetu wyświetlającego nadchodzące wydarzenia. A na defaultowy symbianowy ekran lepiej spuścić zasłonę milczenia.

Zatem mam już na koncie sprawdzone:

• Windows Mobile 6.5
• Symbian S60v5

I oba mają (jak dla mnie) wielkie wady. Został mi właściwie jeden wybór (kiedy kupię srajfona, zamarznie piekło) — Android. A zatem — tadaaaaaaa – unboxing HTC Desire:

Ostrożnie z ogniem przy telefonach ;)

Dość fajnie wykonane, sztywne, rozsuwane pudełko.

Oto i On.

Akcesoria: papiery, ładowarka (składająca się z 3 części - sic! - m.in. kabla usb używanego z kompem), słuchawki z pilotem, gąbki na słuchawki.

Jak już oswoję się parę dni z fonem, pewnie napiszę parę słów jak się sprawuje. To, co widzę już teraz, to:

• Android 2.1 + Sense UI robią NIEPORÓWNANIE większe wrażenie wizualne, niż iPhone OS (miałem okazję bawić się iPhonem 3GS parę dni temu).
• Ekranów zupełnie nie ma co porównywać (na korzyść Desire, oczywiście – AMOLED 800×480).
• Prędkość może nie jest tak idealnie płynna jak na iPhone – ale naprawdę ciężko się jej czepiać, bo jest naprawdę niewielka różnica — a złożyć to można na karb faktu że Android jest otwarty i nieporównanie bardziej konfigurowalny.

To na razie tyle…

Cóż, mądry Polak po szkodzie (jak zwykle). Chwila poszukiwań pokazuje, że nie jestem oczywiście osamotniony w tych problemach. Co natomiast zdumiewa – nie ma żadnego choćby pisanego przez osoby trzecie plugina, który rozwiązywałby ten problem (a przynajmniej ja nic takiego nie mogłem znaleźć). Okazuje się, że trzeba sobie radzić samemu.

Zaczynamy od znalezienia miejsca, w kórym Winamp przechowuje dane.

Na Win2k/XP:
C:\Documents and Settings\(username)\Application Data\Winamp

Na Vista (i pewnie w Windows 7):
C:\Users\(username)\AppData\Roaming\Winamp

Pliki które na interesują to:

• Winamp.bm — zakładki,
• Winamp.m3u, winamp.m3u8 — aktualnie odtwarzana lista (oba pliki zawierają akurat u mnie to samo, nie jestem więc pewien, który tak naprawdę się liczy),
• links.xml — linki,
• Plugins/ml/main.dat — ratingi i licznik odtworzeń,
• Plugins/ml/main.idx — plik indeksowy ratingów i licznika odtworzeń,
• Plugins/ml/recent.dat — Historia odtwarzania
• Plugins/ml/recent.idx — Plik indeksowy historii odtwarzania,
• Plugins/ml/*.m3u8 — Wszystkie playlisty „zapisane” w Bibliotece Mediów (tak, losowane nazwy tych plików to był naprawdę świetny pomysł, Nullsoft!),
• Plugins/ml/playlists.xml –Plik indeksowy playlist zapisanych w Bilbiotece Mediów

No tak, ale co daje znajomość plików, jeśli i tak trzeba je ręcznie backupować? Tutaj z pomocą przychodzi (przynajmniej mi) program, którego i tak używam codziennie — SyncBack.

Nie będę się rozpisywał krok po kroku jak skonfigurować zadanie i ustawić harmonogram, bo program prowadzi za rączkę — pokażę tylko dwa screeny z co istotniejszymi ustawieniami:

Źródło: explorerstreet.blogspot.com

Tym razem efekt był dość ciekawy. Po bezproblemowym odpaleniu wszystkiego i próbie uruchomienia w przeglądarce PhpMyAdmina – zawiecha. Strona ładuje się w nieskończoność. Log w Apache’u nie pokazuje żadnych sensowych wskazówek.

Na szczęście chwila Googlania wskazała właściwy trop — przyznam, że sam na to bym nie wpadł.

Wykomentować jedną linię w pliku hosts

Czyli — w C:\Windows\System32\Drivers\etc\hosts trzeba wykomentować/usunąć linię:

::1             localhost

upewniając się jednocześnie, że jest tam cały czas:

127.0.0.1       localhost

od siebie jeszcze dodam, że po tym dobrze jest z konsoli wyczyścić cache DNS:

ipconfig /flushdns

i oczywiście zrestartować Apache’a. U mnie pomogło

Nie pozostaje nic innego jak hakowanie w oczekiwaniu na nowsze wydanie. Na szczęście sprowadza się to do jednej prostej czynności.

W pliku /wp-content/plugins/simple-tags/simple-tags.php zamieniamy w linii 35:

if ( strpos($wp_version, '2.7') !== false || strpos($wp_version, '2.8') !== false  ) {

na:

if ( strpos($wp_version, '2.7') !== false || strpos($wp_version, '2.8') !== false || strpos($wp_version, '2.9') !== false ) {

I działa