Takie oto maskotki daje Tepsa przy przedłużaniu Neo . Z okularami Rozumu mogli troszkę bardziej się postarać, ale poza tym, jak dla mnie, są świetne

Mam już ponad 30 lat i dojrzałem do wyciągnięcia pewnych cokolwiek niepokojących mnie wniosków nt. polskiej, za przeproszeniem, „demokracji”. Wniosków, które skutecznie przekonują mnie, że nie chcę mieć nic do czynienia z krajową formą rzeczonego ustroju.

Powody, dla których straciłem wiarę w tę formę rządów (w Polsce w każdym razie) mógłbym zasadniczo podzielić na dwie grupy: te po stronie demokracji jako takiej i te po stronie wyborców.

Po stronie samych wyborców rzecz mogę zamknąć jednym zdaniem: generalnie, większość moich rodaków to idioci niezdolni do czynności swoim poziomem skomplikowania przekraczających zakupy w tesco, co dopiero do podejmowania odpowiedzialnych decyzji stanowiących o politycznej i ekonomicznej przyszłości kraju i narodu w perspektywie dekad. Jeśli ktoś się z tym nie zgadza, to albo mieszka poza Polską, albo nie ogląda TV / nie czyta gazet / nie słucha rozmów w sklepach, albo należy do rzeczonej większości. Innymi słowy, Polacy nie byli w 1989 i wciąż nie są gotowi na demokrację (podobnie jak ludy Bliskiego Wschodu). Tu zgadzam się w pełnej rozciągłości z Bismarckiem: ” Dajcie Polakom rządzić a sami się wykończą”.

Część powodów po stronie samego ustroju jest nieco bardziej złożona. Pierwsza sprawa to oczywiście, tfu, politycy. Od 1989 roku obowiązuje ten sam zestaw coraz bardziej pomarszczonych mord. Zmieniają się tylko nazwy partii i barwy partyjne poszczególnych posłów. I nie, dodawanie co 4 lata młodych panienek na plakaty wyborcze niczego w partiach nie zmienia, a na pewno nie ma nic wspólnego z tak potrzebnym polskiej polityce przewietrzeniem sceny.

Idąc dalej — to, co jest największą zaletą demokracji, jest jednocześnie jej największą wadą. Rządzi większość. Twórcy tego systemu optymistycznie założyli, że większość ludzi przez większość czasu ma rację. Może by to i działało, gdyby nie wspomniany wyżej punkt dot. wyborców. Gdyby większość nie była chciwa, egoistyczna i zawistna, a wszystko, czego oczekują od władz nie było rozdawaniem dalszych przywilejów, świadczeń, słowem — pieniędzy. Tak niestety nie jest. Tym samym demokracja w rodzimym wydaniu jest systemem, w którym wybory wygrywać mogą tylko populiści. „Nikt Wam nie da tyle, ile my możemy Wam obiecać”. Zapłacą za to oczywiście ci, którzy nie są w stanie zorganizować się na tyle, żeby robić blokady czy rzucać płytami chodnikowymi (czyli, w większości, mali i średni przedsiębiorcy). Ciężko o lepszy dowód na prawdziwość tej tezy, aniżeli obecny premier, który w ciągu 4 lat ze zdeklarowanego liberała stał się zapalonym socjalistą. Wie doskonale, że jak nie zacznie rozdawać, może zapomnieć o wygraniu wyborów. A drugi raz na straszenie PiSem ludzie mogą nie dać się nabrać już tak łatwo.

Tu dochodzę do mojego głównego problemu: brzydzę się socjalizmem. A polska demokracja = socjalizm, niezależnie od tego, kto wygrywa wybory. Będzie to samo rozdawnictwo, ten sam populizm. Ewentualnie opakowanie będzie nieco inne. To, czego nie będzie na pewno, to:

• likwidacja haraczy: ZUS i NFZ (sam chciałbym się ubezpieczać gdzie mi się podoba),
• likwidacja większości różnej maści zasiłków, świadczeń socjalnych, rent itp. bzdur skutecznie przekonywujących nierobów, że nie ma po co pracować, skoro można życ na cudzy koszt,
• drastyczna redukcja zatrudnienia w administracji państwowej (w końcu gdzieś trzeba dać ciepłe posadki rodzinie i poplecznikom w wyborach),
• redukcja długu publicznego (w ogromnej większości ukrywanego w ZUS),

Nie mam złudzeń. W tym społeczeństwie, przy tych politykach — takie postulaty nigdy nie przejdą. W zw. z tym póki co zwisa mi, kto rządzi. Najważniejsze dla mnie osobiście sprawy zostaną potraktowane (czyt. olane) tak samo przez wszystkich polityków. Dalej będę dojną krową współutrzymującą wszystkich tych, którym „się należy”.

Mam głębokie przekonanie, że ludzie, którzy, podobnie jak ja, niczego od państwa nie chcą poza tym, żeby się od nich odpierdoliło i pozwoliło żyć w spokoju — nie mają na kogo głosować. Dlatego też do odwołania głosować nie mam zamiaru.

PS. Dla porządku dodam, że gdyby w Polsce na kartach do głosowania (podobnie jak zdaje się jest na Ukrainie) widniała, oprócz listy kandydatów, pozycja „nie głosuję na żadnego z powyższych” — z radością bym się przeszedł i wybrał tą właśnie opcję. Mam jednak wrażenie, że nasi „politycy” nie chcą tak naprawdę się dowiedzieć, ilu ludzi ma ich wszystkich w dupie. Lepiej wrzucić ich do wspólnego wora z tymi, którym się nie chce i których polityka nie obchodzi.

Tym razem udało nam się trafić na w miarę luźny dzień (w kontekście ilości zwiedzających). Nawet pomimo, że tego dnia odbywała się tam jednocześnie inauguracja roku akademickiego jakiejś lokalnej uczelni, ślub (tak, tak — ślub, nie wesele — w jednej z sal w zamku urzędnik SC udzielał akurat ślubu jakiejś parze, kiedy zwiedzaliśmy wnętrza) i warsztaty fotograficzne. Nawiasem – widzę, że nastała jakaś moda — 90% fotografów miała brody ( ).

 Wprawdzie chcieliśmy pospacerować tylko po ogrodach, ale jako że jeden bilet był na wszystko — weszliśmy też do środka.

Połaziliśmy też co nieco po okolicznych szlakach (żółto-zielonym konkretnie). Trzeba przyznać, że jeden nieuważny krok może skończyć się tam utratą co najmniej zdrowia…

Wiąże się to oczywiście z faktem, że póki co wspomniane właściwości CSS nie są jeszcze częścią oficjalnej, ostatecznej specyfikacji, dlatego póki co producenci przeglądarek w taki sposób sobie je „testują”. Ale jeśli ktoś chce z tych możliwości korzystać już dzisiaj, stoi przed nim spore wyzwanie związane z napisaniem kodu kompatybilnego ze wszystkimi aplikacjami. Można oczywiście pomagać sobie „ręcznie” — korzystając chociażby z http://caniuse.com/ .

Na szczęście pojawiła się niedawno webowa aplikacja http://prefixr.com – w której można wkleić fragment kodu sformatowanego tylko wg. oficjalnej propozycji specyfikacji, np:

body
{
  border-radius:5px;
}

A ona wypluje nam kod z wszystkimi wariantami dla popularnych przeglądarek

body {
  -webkit-border-radius: 5px;
  -khtml-border-radius: 5px;
  -moz-border-radius: 5px;
  border-radius: 5px;
}

Fajne? Pewnie, że fajne. Ale „fajność” idzie znacznie dalej. Twórcy tej jakże użytecznej aplikacji udostępniają także API oraz przykłady wykorzystania go w różnych edytorach programistycznych. Niestety widać wyraźnie, że preferują Maca — co znaczy, że nie ma np. na liście mojego ulubionego edytora, Komodo Edit. Na szczęście, można wykorzystać ich wskazówki i zrobić to samemu w bardzo prosty sposób.

Otwieramy Toolboxa, klikamy PPM i wybieramy "Add" » "New Command..."

W polu "Command" wklejamy:

curl -sSd css="%S" http://prefixr.com/api/index.php

Jeśli chcemy mieć przypisany skrót klawiszowy (a chcemy), przechodzimy do zakładki "Key Binding" i wpisujemy wybrany skrót. Ja wybrałem Ctrl+L, R.

Czas na test. Wpisujemy jakąś prostą deklarację w oknie edytora, zaznaczamy…

Wciskamy Ctrl+L, a potem R… i voila!

Acha, żeby to zadziałało, w systemie musi być zainstalowany cURL (chociażby stąd: http://curl.haxx.se/ ), a adres jego pliku wykonywalny musi być w zmiennej systemowej PATH (jak mniemam — ja przypadkiem już miałem zainstalowanego cURLa z inną aplikacją, więc u mnie działało „na dotyk”).

I ostatnia sprawa: Prefixr nie radzi sobie niestety z co bardziej specyficznymi deklaracjami. Nie rozwinie nam niestety np:

border-bottom-left-radius: 5px;

Ale po pierwsze, da się samemu ekstrapolować już potrzebne prefixy z rozwinięcia podstawowej wersji deklaracji, a po drugie — mam nadzieję, że będą konsekwentnie usprawniać aplikację.

W weekend, gdy wracaliśmy ze Złotego Stoku, postanowiliśmy skorzystać z okazji i zobaczyć z bliska pałac w Kamieńcu Ząbkowickim. Do tej pory widzieliśmy go jedynie z daleka, kiedy kilkakrotnie przejeżdżaliśmy w tych okolicach.

Pałac znajduje się nie niewielkim wzgórzu, otoczony zrujnowanym kompleksem parkowym.

Jednak sam kompleks pałacowy wygląda na dość dobrze utrzymany.

Niestety, gdy podejdzie się bliżej…

okazuje się, że całość jest ogrodzona istnymi zasiekami (dosłownie) i pozarastana chwastami. Nie można już go zwiedzać. Od przechodniów dowiedzieliśmy się, że to z powodu niedawnej śmierci właściciela (co zdaje się potwierdzać Wikipedia).

Szkoda, że miasto czy gmina nic z tym nie robi, bo to jeden z ładniejszych zabytków, jakie widziałem w Dolnośląskim, i na pewno przyniósłby miastu spore wpływy z turystyki.