Takie oto maskotki daje Tepsa przy przedłużaniu Neo . Z okularami Rozumu mogli troszkę bardziej się postarać, ale poza tym, jak dla mnie, są świetne

Tym razem udało nam się trafić na w miarę luźny dzień (w kontekście ilości zwiedzających). Nawet pomimo, że tego dnia odbywała się tam jednocześnie inauguracja roku akademickiego jakiejś lokalnej uczelni, ślub (tak, tak — ślub, nie wesele — w jednej z sal w zamku urzędnik SC udzielał akurat ślubu jakiejś parze, kiedy zwiedzaliśmy wnętrza) i warsztaty fotograficzne. Nawiasem – widzę, że nastała jakaś moda — 90% fotografów miała brody ( ).

 Wprawdzie chcieliśmy pospacerować tylko po ogrodach, ale jako że jeden bilet był na wszystko — weszliśmy też do środka.

Połaziliśmy też co nieco po okolicznych szlakach (żółto-zielonym konkretnie). Trzeba przyznać, że jeden nieuważny krok może skończyć się tam utratą co najmniej zdrowia…

W weekend, gdy wracaliśmy ze Złotego Stoku, postanowiliśmy skorzystać z okazji i zobaczyć z bliska pałac w Kamieńcu Ząbkowickim. Do tej pory widzieliśmy go jedynie z daleka, kiedy kilkakrotnie przejeżdżaliśmy w tych okolicach.

Pałac znajduje się nie niewielkim wzgórzu, otoczony zrujnowanym kompleksem parkowym.

Jednak sam kompleks pałacowy wygląda na dość dobrze utrzymany.

Niestety, gdy podejdzie się bliżej…

okazuje się, że całość jest ogrodzona istnymi zasiekami (dosłownie) i pozarastana chwastami. Nie można już go zwiedzać. Od przechodniów dowiedzieliśmy się, że to z powodu niedawnej śmierci właściciela (co zdaje się potwierdzać Wikipedia).

Szkoda, że miasto czy gmina nic z tym nie robi, bo to jeden z ładniejszych zabytków, jakie widziałem w Dolnośląskim, i na pewno przyniósłby miastu spore wpływy z turystyki.

W ten weekend miała miejsce kolejna wycieczka z serii „co fajnego można zobaczyć bez ruszania się za daleko z domu” — tym razem do kopalni złota w Złotym Stoku. Przyznam, że nie miałem wcześniej pojęcia że coś takiego w ogóle jest w Dolnośląskim. 

Kopalnia oczywiście od dawna już jest nieczynna i w tej chwili jedyne złoto, jakie przynosi właścicielom, pochodzi z kasy biletowej i pamiątek z pobliskiego sklepiku :). Zwiedzanie kosztuje 15 zł od osoby dorosłej (są też ulgowe) i w wariancie podstawowym trwa 1,5 godziny. Możliwy jest też m.in. podziemny spływ łodzią, ale na tą atrakcję trzeba niestety umawiać się specjalnie tydzień wcześniej, w zw. z czym nie miałem się okazji przekonać jak to wygląda.

Wart odnotowania jest fakt, że w kopalni, niezależnie od warunków pogodowych, panuje stała temperatura +7°C i wilgotność ponad 90% — co stanowi dość ciekawe doświadczenie, kiedy wchodzi się tam z panujących na zewnątrz 30°C.

W trakcie wycieczki sympatyczna pani przewodnik opowiada m.in. historię kopalni i samej miejscowości. Dowiadujemy się np. że znacznie większy dochód, aniżeli złoto, właścicielom przynosił minerał, z którego uzyskuje się arszenik — podobno wydobyto go tam tyle, że starczyło, żeby wytruć całą Ziemię. Pokazuje również przykłady sprzętu, jakim posługiwali się górnicy czy tzw. Chodnik Śmierci, w którym górnikom przyłapanym na wynoszeniu złota zalewano cementem ręce włożone po łokcie w otwory w skale. I tak zostawiano aż zeszli z tego padołu łez. Do dziś nad tymi otworami jest biały osad na „suficie”, który, jak łatwo się domyślić, jest pochodzenia organicznego… Dziwnie się na to patrzy.

Ponadto w tych 500m chodników które się zwiedza organizatorzy przygotowali kilka urozmaiceń, jak np. zjazd ślizgawką do niższego chodnika, grotę w której wyłożono repliki sztab złota obrazujące cały urobek jaki wydobyto podczas eksploatacji kopalni, czy coś na kształt „tunelu strachu” (podświetlane szkielety, dziwne dźwięki z głośników i takie tam — dzieciaki w każdym razie się cieszyły).

Szczególnie ładnie prezentował się podświetlony jedyny (podobno) w Polsce podziemny wodospad:

Trochę poruszone, wiem, ale były tam de facto egipskie ciemności i nawet ISO 6400 i f/2 nie dało rady.

Zwiedzanie kończy się jazdą podziemną kolejką (z dość dużą prędkością, trzeba przyznać) aż na zewnątrz.

PS. Kilkaset metrów od kopalni jest genialny park linowy – poza zwyczajnym łażeniem po linowych mostkach między drzewami, są też zjazdy grubo powyżej 30m nad ziemią :D. Na pewno jeszcze kiedyś się tam wybierzemy, specjalnie w tym celu.

Niemal już tradycyjnie krótki urlop w tym roku spędziłem w Kołobrzegu, gdzie obowiązkowo musiałem odwiedzać port rybacki, z racji zamiłowania mojej małżonki do wędzonego dorsza.

Po 40 minutach jazdy naszym oczom ukazały się takie oto widoczki:

Po zewnętrzenej części Opactwa możne sobie spacerować dowolnie, bez kupowania żadnych biletów. Żeby zwiedzić wnętrze kompleksu i zobaczyć dziedziniec, trzeba już zapłacić 10zł od osoby:

Opactwo znajduje się tutaj:

Zgodnie z rokroczną tradycją, i tego maja nie mogliśmy sobie darować Tym razem udało nam się zarówno ominąć Dni Niemczy (całe szczęście), jak również trafić na kwitnienie wszystkich chyba tamtejszych rododendronów (znowu na szczęście). Na nieszczęście, wybraliśmy się dość późno (po 10:00) w zw. z czym przebijać trzeba się było przez nieprzebrane połacie drącego gęby i rozdeptującego wszystkie napotkane trawniki (w imię kolejnej fotki na tle kwiatków) motłochu. Szkoda gadać…

Dobrze, że chociaż flora nie zawiodła

Barierą dotychczas, może do pewnego stopnia poza ceną, był dla mnie fakt, że nigdy nie trzymałem takiego ustrojstwa w ręku. Nie miałem po prostu pojęcia na ile to tak naprawdę nadaje się do czytania (szczególnie w ostrym świetle). Bałem się, że e-ink koniec końców niewiele różni się od LCD (czyli w słońcu jest bezużyteczny). I że te 6 cali ekranu (większe są dla mnie za drogie i zbyt niemobilne) jest za małe. Na szczęście — nie mogłem mylić się bardziej.

Wahałem się między dwoma modelami:

• Onyx Boox 60s, a
• Kindle 3

Szybki Samouczek Kindle'a

Koniec końców wybór padł na „kundelka” — z kilku przyczyn:

• cena — kupiłem dokładnie za 443,64 PLN z wysyłką (sprawami celnopodatkowymi zajmuje się Amazon we własnym zakresie, więc to cena ostateczna, po kursie dolara z danego dnia, rzecz jasna) vs od ok. 750 PLN za Onyxa poczynając, jeśli z Ceneo brać pod uwagę tylko sklepy z jaką-taką opinią,
• ekran — to bodaj największa zaleta Kindle’a: 6 calowy E-ink Pearl (16 odcieni szarości, lepszy kontrast) vs zastosowany w Boox 60s E-ink Vizplex EPD (o 8 odcieniach i mniejszym kontraście — ten ekran stosowany też był w poprzednich wersjach Kindle’a).
• Wi-Fi — Onyx Boox 60s nie ma bezprzewodowej łączności. Niby tylko „bajer” ale jednak fajniej jest móc „pchać” na Kindle’a książki bezprzewodowo, albo na szybko sprawdzić coś w Wikipedii.
• większa wbudowana pamięć — 3GB dostępne dla użytkownika w Kindle 3 naprzeciw 512MB w Boox 60s (choć ten ostatni może wykorzystywać karty SD, czego nie może Kindle).
• ergonomiczniejsza budowa — sprawa subiektywna, ale wg mnie przyciski do przewracania stron po bokach urządzenia to coś, czego w Onyksie zdecydowanie brakuje.

Żeby nie było tak różowo, są oczywiście rzeczy, które Boox 60s robi lepiej:

• reflow PDFów (o ile nie są skanami, rzecz jasna),
• oprogramowanie po polsku,
• Text-to-Speech po polsku (z wykorzystaniem najlepszej bodaj syntezy mowy, jaką jest Ivona),
• znacznie szerszy wachlarz obsługiwanych formatów plików: PDF, DjVu, DOC, DOCX, XLS, XLSX, PPT, PPTX, TXT, HTML, MOBI (bez DRM), PRC, EPUB, CHM, PDB, RTF, FB2, JPG, GIF, BMP, TIFF, MP3 (w Kindle jest to: AZW, TXT, PDF, AA, AAX, MP3, MOBI — bez DRM, PRC). Brak w Kindle’u wyróżnionego otwartego formatu ebooków EPUB boli chyba najmocniej, ale on akurat konwertuje się na natywny kundelkowy MOBI najładniej (z użyciem choćby fantastycznego Calibre),
• serwis gwarancyjny w Polsce

Jako się rzekło, po rozważeniu wspomnianych „za” i „przeciw” — wybór padł na produkt Amazona. Kiedy go rozpakowałem i spojrzałem na ekran, miałem podobne wrażenie, jak któryś z forumowiczów na eksiazki.org — że jest na niego przyklejona kartka z instrukcją. Taka jest rozdzielczość (167 ppi)! Komuś, kto wcześniej nie widział czytnika (jak ja) nie da się tego opisać. To po prostu trzeba zobaczyć na żywo.

Kindle 3

Etui

Od razu po zamówieniu Kindle’a, kupiłem sobie futerał „ekologiczny” brytyjskiej firmy Tuff Luv. Podobno w całości zrobiony z materiałów z odzysku (nie żeby mnie to szczególnie obchodziło). Ważne, że mi się podobał

Etui Tuff Luv

Kindle w etui Tuff Luv

Do tego przyszedł w iście „dizajnerskim” i — a jakże — ekologicznym opakowaniu, które nawet po zużyciu może mieć swoje drugie życie (patrz 2 fotka poniżej)!

Pudełko na etui Tuff Luv

Wnętrze pudełka na etui Tuff Luv

Z perspektywy kilku tygodni

Krótko mówiąc — to jeden z moich bardziej udanych zakupów . Jeśli ktoś lubi czytać — to zdecydowanie gadżet dla niego. Z tym, że od razu trzeba dopowiedzieć – zdjęcia, komiksy (chyba, że czarno-białe), kolorowe ilustracje – to nie ten adres. W takim przypadku trzeba kupować jakiegoś pada LCD — i męczyć sobie nim wzrok w domu, bo w słoneczny dzień na ławce sobie już tych fotek nie pooglądasz  . Reklama mówi 100% prawdę (choć raz):

Wady

Może nie tyle wady Kindle’a, co chyba samej technologii E-ink. Okazuje się, że podobnie jak LCD, jest podatna na „stuck pixels”. Po pewnym czasie pojawiło mi się kilka mikroskopijnych (trzeba cały czas pamiętać, że to 167ppi, więc ciężko dostrzec 1 plamkę) kropek, które są cały czas czarne + jedna nieco większa (już widoczna nie tylko w ostrym słońcu). Jasne, że to wkurza — jak się już wie, że to tam jest, nie można przestać na to patrzeć. Ale jak człowiek po prostu zacznie czytać, zapomina o pierdołach.

Wiem z opisów przypadków innych użytkowników, że Amazon ma doskonały serwis i prawdopodobnie po zgłoszeniu problemu zaraz wysłaliby mi zamiennik, nie czekając nawet, aż odeślę ten. I niewykluczone, że się na to skuszę gdzieś pod koniec okresu gwarancyjnego (choć czytałem też o przypadkach, kiedy ktoś odsyłał z jednym stuck pixelem, a dostał nowy… z trzema… ech). Póki co po prostu nie przeszkadza mi to na tyle, żebym się tym aż tak zajmował, zamiast po prostu czytać

Ewidentnie coś mi się ostatnio żółty podoba