• Miałem trochę wolnego czasu,
• WordPress 3.0 i nowy defaultowy theme twentyten — korciło mnie, żeby po raz pierwszy na nim poeksperymentować (sporą część stylów tekstowych zostawiłem właściwie niezmienioną),
• CSS3 — jako że coraz więcej przeglądarek zaczyna sensownie to obsługiwać, czas był wielki nimi się pobawić,
• Od dawna miałem zamiar wdrożyć sobie skin skalowalny,
• Miałem zachciankę, żeby zmajstrować temat kompletnie pozbawiony grafiki dekoracyjnej.

To tyle

Nawiasem – jako że pojawiało się to pytanie – mam (kupiony w x-kom.pl) telefon dokładnie w takich kolorach, jak w tym video.

Kliknij żeby zobaczyć video.

i8910 to naprawdę świetny hardware — doskonały ekran, świetne głośniki stereo, naprawdę niezły aparat jak na komórkę, nagrywanie w 720p. Ale jako narzędzie „biznesowe” nie sprawdza się zupełnie. Konieczność instalowania zewnętrznego softu żeby móc dowolnie konfigurować powtarzalność eventów w kalendarzu? Dajcie spokój… Brak możliwości jakiegokolwiek sensownego konfigurowania ekranu startowego: samsungowski ekran z widżetami to jakiś żart – kompletny brak API do pobierania informacji z kalendarza (!!!) skutkiem czego nie było nawet widżetu wyświetlającego nadchodzące wydarzenia. A na defaultowy symbianowy ekran lepiej spuścić zasłonę milczenia.

Zatem mam już na koncie sprawdzone:

• Windows Mobile 6.5
• Symbian S60v5

I oba mają (jak dla mnie) wielkie wady. Został mi właściwie jeden wybór (kiedy kupię srajfona, zamarznie piekło) — Android. A zatem — tadaaaaaaa – unboxing HTC Desire:

Ostrożnie z ogniem przy telefonach ;)

Dość fajnie wykonane, sztywne, rozsuwane pudełko.

Oto i On.

Akcesoria: papiery, ładowarka (składająca się z 3 części - sic! - m.in. kabla usb używanego z kompem), słuchawki z pilotem, gąbki na słuchawki.

Jak już oswoję się parę dni z fonem, pewnie napiszę parę słów jak się sprawuje. To, co widzę już teraz, to:

• Android 2.1 + Sense UI robią NIEPORÓWNANIE większe wrażenie wizualne, niż iPhone OS (miałem okazję bawić się iPhonem 3GS parę dni temu).
• Ekranów zupełnie nie ma co porównywać (na korzyść Desire, oczywiście – AMOLED 800×480).
• Prędkość może nie jest tak idealnie płynna jak na iPhone – ale naprawdę ciężko się jej czepiać, bo jest naprawdę niewielka różnica — a złożyć to można na karb faktu że Android jest otwarty i nieporównanie bardziej konfigurowalny.

To na razie tyle…

Thunderbird starzeje się właściwie w oczach. Wciąż ten sam zestaw funkcjonalności, prawdziwie użytecznych wtyczek jak na lekarstwo (znowu, w przeciwieństwie to Fx’a), wyszukiwanie wiadomości nie działało tam chyba nigdy i pewnie już nie będzie. Wprawdzie niby idzie wersja trzecia, ale idzie tak już od maja 2008, a wśród wypisywanych w kolejnych press releasach ficzersach próżno szukać czegoś rewolucyjnego. Że w końcu Addon-Manager zostanie doprowadzony do stanu w jakim Fx jest od nie wiem sam już kiedy? Że zakładki będą? Że w Address Booku będzie… pole na podanie daty urodzin ? Litości…

Patrząc na to wszystko i mimo wysiłku nie mogąc dostrzec jakiejś sensownej myśli przewodniej czy choćby pomysłu na przyszłość Thunderbirda u ekipy Mozilli – zdecydowałem się zaryzykować i po raz pierwszy powierzyć moją cenną korespondencję pocztową w ręce największego dziś chyba providera pocztowego — Google’a.

Skłamałbym twierdząc, że nie miałem żadnych obaw przed tym krokiem. Powodów nie brakowało – od wydajności interfejsu webowego przy dużej ilości i to niemałych maili po niewiedzę kto właściwie ma dostęp do zawartości mojej poczty (teorie spiskowe teoriami spiskowymi — ale nikt mi nie powie, że choćby żeby rozpoznać spam, wielkie G nie skanuje treści maili…). Ale potencjalne korzyści w końcu mnie przekonały — to chyba najaktywniej rozwijany i wciąż ulepszany klient pocztowy na planecie.

Używam Gmaila już ponad dwa tygodnie, mam zatem chyba perspektywę niezbędną do porównania go z TB. Przyszedł zam czas, żeby powiedzieć

co mi się podoba w Gmailu

No to jedziemy:

Zwolnienie lokalnych zasobów

Odstawiając klienta desktopowego zyskałem:

• ponad połowę mojego drugiego monitora (dotychczas zajętą otwartym Thunderbirdem),
• kilkadziesiat MB wciąż zajętej pamięci RAM,
• 2 x circa 2 GB na dysku twardym (poczta + codzienny backup).

Tagowanie wiadomości

Używanie etykiet w Gmailu do oznaczania projektów, stanu wykonania zadania itp.

Tej części obawiałem się dość mocno. Byłem bardzo przyzwyczajony do drzewiastej struktury katalogów, jaką wypracowałem sobie po latach pracy w TB. A trzeba dodać, że służył mi jako swego rodzaju CRM — miałem folder z projektami nad którymi pracujemy, w nim osobne podfoldery dla klientów, w nich z kolei katalogi na dyskusje o każdym osobnym projekcie itd. Do tego używałem jeszcze etykiet dla oznaczania statusów poszczególnych maili: „Do zrobienia”, „Czekam na odpowiedź”, „W trakcie” itd. Nie wiedziałem na ile dobrze uda mi się przełożyć ten system na „płaską” strukturę tagów.

Okazało się, że poszło to nadzwyczaj dobrze – a przy okazji wyszła jedna zaleta tagowania, o której wcześniej nie pomyślałem – w przeciwieństwie do struktury drzewiastej folderów – dzięki tagom mogę przypisać daną dyskusję do więcej niż jednego projektu. Ponadto dzięki możliwości kolorowania tagów jedne projekty mogę sobie oznaczyć jako „aktywne”, inne jako tylko „utrzymywane”. Jeszcze inne kolory przewidziałem dla statusów wiadomości — zielona „Czekam na odpowiedź”, czerwona „Pilne”, niebieska „Do zrobienia” itd. Do tego tagi „statusowe” zaczynam od wykrzyknika, dzięki czemu mam je na samym początku w menu tagów – co przyspiesza oznaczanie stanów poszczególnych projektów.

Grupowanie maili w dyskusje

Grupowanie maili w całe dyskusje

To druga cecha Gmaila, która budziła wcześniej moje ogromne wątpliwości. Thunderbird ma wprawdzie widok, który w założeniu ma chyba robić coś podobnego, ale spróbowałem z niego skorzystać tylko raz — jak zobaczyłem, jaki pieprznik się robi – dałem sobie spokój i od tamtej pory maile oglądałem w formie, w jakiej tradycjnie prezentowane były od początku bodaj istnienia poczty elektronicznej — wylistowane pojedynczo, po dacie nadania.

I tutaj znowu G zaskoczył mnie cokolwiek pozytywnie. Grupowanie działa nadspodziewanie dobrze (jednak przy założeniu, że moi korespondenci nie grzebią przy temacie maila podczas odpowiadania — co dzieje się jednak bardzo rzadko). Po wymianie kilkunastu wiadomości cała dyskusja zaczyna przypominać formą rozmowę z komunikatora internetowego – co jest dość wygodne kiedy chce się prześledzić przebieg wymiany zdań (a taka możliwość jest nie do przecenienia jeśli mówimy o wykorzystaniu poczty elektronicznej jako formy komunikacji przy pracy nad projektami).

Wydajność

Aplikacje webowe z reguły nie są za szybkie (przynajmniej w porównaniu do natywnego software’u desktopowego). Gmail jednak miło mnie zaskoczył. Ewidentnie widać, że programiści G znają się na optymalizacji javascriptu. Mój Firefox ma jednocześnie aktywnych 28 (!) rozszerzeń, a mimo to w niektórych przypadkach Gmail działa mi szybciej, niż Thunderbird w analogicznych sytuacjach (np. otwieranie zawartości dużego maila z kilkoma sporymi załącznikami). Podobnie ma się rzecz z innymi operacjami – nadawanie etykiet, przechodzenie między folderami, autozapis nowego maila – wszystko dzieje się nadspodziewanie szybko.

Google Labs + addony Firefoxa

Tutaj każdy znajdzie coś dla siebie — nie ma właściwie tygodnia, żeby zespół G nie dorzucał jakiejś nowej funkcjonalności do Labs. Choć dlaczego niektóre z nich nie są częścią podstawowych możliwości (jak np. osadzanie w mailach obrazków) — ciężko stwierdzić.

Dodatkowe funkcjonalności Gmaila w Google Labs

Jednym z fajniejszych bajerów z Labs jest np. automatyczne rozpoznawanie odnośników do Picasa Web Albums osadzonych w mailu i automatyczne dodawanie odpowiednich miniaturek pod mailem:

Picasa Web Albums w Gmail

Jeszcze szczęśliwsi mogą być użytkownicy Firefoxa korzystający z Gmaila — a to dzięki świetnemu dodatkowi Better Gmail 2, który dodaje kilka fajnych smaczków (jak np. ikony załączników zależne od rzeczywistego typu pliku czy pokazywanie na faviconie ilości nieprzeczytanych maili w skrzynce).

Better Gmail 2

Zresztą ciekawych dodatków do Firefoxa poprawiających pracę w Gmailu jest więcej:

• Xoopit – przeglądarka fotek i video w poczcie
• Gmail Manager – powiadamiacz o nowej poczcie
• i jeszcze kilka innych

Ale żeby nie było, że wszystko jest tak różowe – teraz

co w Gmail mi się nie podoba

No cóż — coś musiało się znaleźć .

Załączniki

A właściwie operacje na nich. Jestem przyzwyczajony do tego, że przechodzi przeze mnie spora ilość korespondencji między różnymi osobami. Czasem wymaga to sklejenia w jednym mailu wyjściowym informacji z wielu mailu „wejściowych”. Z tym łączy się czasem konieczność przeciągania załączników między mailami.

W Thunderbirdzie nie było z tym problemu. Chyba że już po przeciągnięciu załącznika, a przed wysłaniem nowego maila — przeniosło się do innego folderu wiadomość, z której przeciągało się załącznik — wtedy TB w nieskończoność próbował wysłać wiadomość nie mogąc znaleźć źródłowego załącznika . Ten bug jakoś pozostaje niezauważony przez ekipę Mozilli od bodaj początku istnienia Thunderbirda.

Załączniki w Gmail

W Gmailu obsługa załączników jest tylko tak dobra, na ile pozwalają ograniczenia samej przeglądarki, HTMLa, protokołu HTTP i javascriptu. Generalnie nie jest źle – można uploadować po kilka załączników na raz (zapewne dzięki ukrytemu flashowi), są paski postępo podczas uploadu, a w przypadku forwardowania wiadomości z załącznikami – nie trzeba czekać na ich upload – jak w przypadku podobnej czynności z desktopowego klienta.

Nie ma natomiast mowy o żadnych operacjach na załącznikach między dwiema wiadomościami – jedyne co można zrobić, to właśnie forwardować danego maila razem z zawartymi w nimi plikami. Jeśli chce się dodać do niego załączniki z innego maila — trzeba je najpierw pobrać na dysk, i ponownie uploadować. Niby nic strasznego, ale jest to jednak uciążliwe. Cóż, może któregoś dnia pojawi się w Google Labs coś, co rozwiąże ten problem.

Generalnie

Myślę, że póki co, zostanę przy Gmailu. Oszczędzam dzięki temu więcej, aniżeli tracę. Drobne wady związane z załącznikami nie są dla mnie na tyle uciążliwe, żeby bardzo przeszkadzały w codziennej pracy. Trochę szkoda mi Thunderbirda, bo spędziłem z nim mnóstwo czasu — ale póki nie zobaczę, że Mozilla ma jakieś konkretne pomysły na jego rozwój – nie mam za bardzo na co się oglądać.

Jedną z lepszych tego typu aplikacji, na jakie trafiłem, jest FileHippo Updater. Dla odmiany ma własny interfejs graficzny, a do tego szukając aktualizacji, opiera się na bogatej bibliotece oprogramowania hostowanej przez FileHippo.com.

FileHippo skanuje system

Skanowanie systemu w poszukiwaniu programów do zupdate’owania przebiega szybko, a rezultaty pokazywane są w oknie domyślnej przeglądarki. Niestety – na tym koniec udogodnień. Instalki trzeba już pobrać (klikając na linki w liście wyników) i zainstalować ręcznie. Ech, ciągle marzy mi się zestaw repozytoriów rodem z Ubuntu .

Wyniki skanowania

Tym razem, dla odmiany, zapędziłem do roboty WordPressowe Custom Fields (do obrazka przy najnowszym poście). Kiedy obrazek nie jest zdefiniowany, następuje wstawienie domyślnej grafiki (logo) – jak przy tym poście. W przeciwnym razie dałem sobie do wyboru jeszcze możliwość ustawienia, czy obrazek będzie miał przezroczyste tło (na wypadek wyciętych grafik w 24bit PNG) – tak, żeby mógł nieco wystawać poza ciemnoszary obszar tła.

Ponadto zmniejszyłem ilość starszych postów wyświetlanych pod najnowszym oraz usunąłem z sidebara widgety z ostatnimi komentarzami i listą archiwalnych miesięcy.

Druga, kosmetyczna zmiana ma miejsce na stronie z fotkami. Zdjąłem ciemne tła z podstawowych albumów.

Innym wyjściem jest kabel z 2 minijackami na końcach – jeden koniec wpinasz do wyjścia głośnikowego, drugi do wejścia inline. Chyba jeszcze głupsze i nie mniej toporne.

Trzecią sugestią podaną na stronie producenta jest użycie wpieranego jakoby przez większość kart wejścia „Stereo Mixer”. Cóż, mi Tunatic nie zaoferował takiej opcji w ustawieniach — oto wszystko co miałem:

Opcje Tunatica

Hm, zatem dupa – myślę sobie. Dodać wypada, że jestem na Viście i mam wbudowaną w płytę kartę Realtek AC 97. Właściwie pogodziłem się z koniecznością podpięcia mikrofonu, kiedy zupełnie przypadkiem wpadłem na opcję pokazania ukrytych (bo wyłączonych) urządzeń wejściowych audio dla mojej karty!

Konfiguracja urządzeń nagrywających audio

Poniżej króciutki screencast pokazujący jak to właczyć i jak Tunatic radzi sobie z rozpoznawaniem muzyki:

Kliknij żeby zobaczyć video.

Pod Windows najwygodniej z SVN (moim przynajmniej zdaniem) korzysta się przy pomocy klienta zwanego Tortoise SVN, który bardzo ładnie integruje się z shellem, dając w menu kontekstowym wszystkie potrzebne polecenia, a status plików pokazując przy pomocy nakładek na ikony.

I wszystko pięknie, do momentu, kiedy do zarządzania plikami rzeczywiście korzysta się z Eksploratora Windows. Co wśród ludzi żyjących z pracy przy PCcie nie jest chyba zjawiskiem częstym (chyba że ktoś jest masochistą). Jeśli zatem ktoś używa, powiedzmy, Total Commandera (a trudno o lepszy wybór ) – ma problem. Przy domyślnej konfiguracji TC i TortoiseSVN nie zobaczy nakładek na ikonki oznaczających statusy wersjonowanych plików.

Do niedawna myślałem, że „tak to już jest” – a z SVN nie korzystam jednak na tyle często, żebym nie mógł przeboleć otwarcia okna esploratora od czasu do czasu dla sprawdzenia co jest a co nie jest zcommitowane. Ale ostatnio, podczas pracy nad redesignem Lokiego, coś mnie podkusiło, żeby jednak pogooglać temat. No i jednak da się

Oto co trzeba zrobić:

1. W Total Commanderze wybieramy w menu Konfiguracja > Opcje > Operacja, a następnie w sekcji „Wybieranie za pomocą myszki” upewniamy się, że zaznaczono „Lewy przycisk myszki (jak w Windows)”:
   

   W TC ustawiamy wybieranie za pomocą LPM

2. Wciąż w konfiguracji Total Commandera, w sekcji „Ikony” upewniamy się, że zaznaczona jest opcja „Pokaż nakładkę ikony”:
   

   W sekcji "Ikony" ustawiamy "Pokaż nakładkę ikony"

3. Klikamy w Ekploratorze Windows prawym przyciskiem myszy i z menu kontekstowego wchodzimy do ustawień TortoiseSVN:
   

   Wchodzimy do konfiguracji TortoiseSVN

4. W sekcji „Icon Overlays” upewniamy się, że opcja „Show overlays and context menu only in explorer” jest wyłączona:
   

   Wyłączamy pokazywanie overlayów ikon wyłącznie w Eksploratorze

5. Restartujemy TC – i mamy ikonki
   

   TC z widocznymi nakładkami statusowymi na ikonach

No i to właściwie tyle. Jeśli ktoś ma taką fantazję, może jeszcze zainstalować w Total Commanderze wtyczkę pt. ShellDetails i skonfigurować jakie kolumny z informacjami o SVN będą pokazywane w oknie TC.

Za forum TortoiseSVN.

Pierwszą i podstawową zmianą, z której jestem bardzo zadowolony, to wreszcie możliwość wykorzystania dużych panoramicznych monitorów w czasie pisania postów. Trzeba przyznać, że wąziutki edytor WYSIWYG w rozdzielczości 1920×1200 w poprzedniej wersji WP wyglądał po prostu żenująco. Tym razem jest juz znacznie lepiej – cały layout panelu administracyjnego wreszcie się skaluje w poziomie.Druga bardzo ważna sprawa – wreszcie działa flashowy uploader plików na FlashPlayerze 10 :). Nie trzeba już uploadować po jednym pliku.

Z rzeczy, które na pierwszy rzut oka podobają mi się trochę mniej wymienić muszę mocną „macosxizację” designu. Dla jednych to zaleta, dla innych wada. Dla mnie chyba jednak to drugie. Poniżej kilka screenów:

Dashboard

Edycja posta

Lista postów

Z innych zmian (za wphacks.com):

• możliwość przeciągania meta-boxów na stronie edycji posta. Boksy te mogą być minimalizowane/maksymalizowane, jak również całkowicie ukrywane,
• możliwość ukrywania kolumn na stronach z listami postów, komentarzy itd.,
• inline’owa edycja postów i stron na stronach z listami tychże,
• komentowanie przez XMLRPC (czyli np. z desktopowych aplikacji do blogowania),
• odpowiadanie na komentarze z poziomu panelu administracyjnego,
• skróty klawiszowe do zarządzania komentarzami (tego akurat nie byłem w stanie znaleźć),
• ustrukturalizowane komentarze (drzewko) i nowe API dla wp_list_comments(),
• przyklejane posty (coś mi mówi, że jak ktoś dłubał z loopem – jak np. ja – do się może z tym pożegnać ),
• zintegrowana przeglądarka/wyszukiwarka pluginów,
• automatyczne upgrade’y całego WordPressa do nowszych wersji (!)
• (kilka innych technicznych spraw, mało interesujących dla normalnego uzytkownika)
  

Oto co zobaczymy po powyższej operacji:

Za Lifehackerem. Ikona by ~ssx.