Cóż, mądry Polak po szkodzie (jak zwykle). Chwila poszukiwań pokazuje, że nie jestem oczywiście osamotniony w tych problemach. Co natomiast zdumiewa – nie ma żadnego choćby pisanego przez osoby trzecie plugina, który rozwiązywałby ten problem (a przynajmniej ja nic takiego nie mogłem znaleźć). Okazuje się, że trzeba sobie radzić samemu.

Zaczynamy od znalezienia miejsca, w kórym Winamp przechowuje dane.

Na Win2k/XP:
C:\Documents and Settings\(username)\Application Data\Winamp

Na Vista (i pewnie w Windows 7):
C:\Users\(username)\AppData\Roaming\Winamp

Pliki które na interesują to:

• Winamp.bm — zakładki,
• Winamp.m3u, winamp.m3u8 — aktualnie odtwarzana lista (oba pliki zawierają akurat u mnie to samo, nie jestem więc pewien, który tak naprawdę się liczy),
• links.xml — linki,
• Plugins/ml/main.dat — ratingi i licznik odtworzeń,
• Plugins/ml/main.idx — plik indeksowy ratingów i licznika odtworzeń,
• Plugins/ml/recent.dat — Historia odtwarzania
• Plugins/ml/recent.idx — Plik indeksowy historii odtwarzania,
• Plugins/ml/*.m3u8 — Wszystkie playlisty „zapisane” w Bibliotece Mediów (tak, losowane nazwy tych plików to był naprawdę świetny pomysł, Nullsoft!),
• Plugins/ml/playlists.xml –Plik indeksowy playlist zapisanych w Bilbiotece Mediów

No tak, ale co daje znajomość plików, jeśli i tak trzeba je ręcznie backupować? Tutaj z pomocą przychodzi (przynajmniej mi) program, którego i tak używam codziennie — SyncBack.

Nie będę się rozpisywał krok po kroku jak skonfigurować zadanie i ustawić harmonogram, bo program prowadzi za rączkę — pokażę tylko dwa screeny z co istotniejszymi ustawieniami:

Źródło: explorerstreet.blogspot.com

Tym razem efekt był dość ciekawy. Po bezproblemowym odpaleniu wszystkiego i próbie uruchomienia w przeglądarce PhpMyAdmina – zawiecha. Strona ładuje się w nieskończoność. Log w Apache’u nie pokazuje żadnych sensowych wskazówek.

Na szczęście chwila Googlania wskazała właściwy trop — przyznam, że sam na to bym nie wpadł.

Wykomentować jedną linię w pliku hosts

Czyli — w C:\Windows\System32\Drivers\etc\hosts trzeba wykomentować/usunąć linię:

::1             localhost

upewniając się jednocześnie, że jest tam cały czas:

127.0.0.1       localhost

od siebie jeszcze dodam, że po tym dobrze jest z konsoli wyczyścić cache DNS:

ipconfig /flushdns

i oczywiście zrestartować Apache’a. U mnie pomogło

Nie pozostaje nic innego jak hakowanie w oczekiwaniu na nowsze wydanie. Na szczęście sprowadza się to do jednej prostej czynności.

W pliku /wp-content/plugins/simple-tags/simple-tags.php zamieniamy w linii 35:

if ( strpos($wp_version, '2.7') !== false || strpos($wp_version, '2.8') !== false  ) {

na:

if ( strpos($wp_version, '2.7') !== false || strpos($wp_version, '2.8') !== false || strpos($wp_version, '2.9') !== false ) {

I działa

Czasem potrzeba szybko rekursywnie zmienić uprawnienia plików bądź katalogów tak, aby były zapisywalne dla wszystkich użytkowników. Można zrobić to młotkiem – przez FTP, plik po pliku, katalog po katalogu. I stracić w najlepszym razie wiele, wiele minut. Ale jeśli jest dostęp przez SSH, wystarczy wydać polecenie:

find . -type d -exec chmod 777 {} \;

żeby wszystkie katalogi w obecnym folderze i podfolderach stały się zapisywalne dla każdego. Oraz:

find . -type f -exec chmod 666 {} \;

żeby to samo stało się z plikami. Oba polecenia szczególnie przydają się przy przenosinach np. WordPressa z maszyny windowsowej na server linuxowy. Oczywiście należy z tym uważać (hakerzy i inni wandale) – dlatego może lepiej zamieniać na 755 i 644 — ale to już zależy od tego, jak mamy skonfigurowany serwer.

Zaczerpnięte z movabletripe.

Ale od początku – w czasie obrabiania fotek z niedawnego spaceru (a konkretniej w czasie robienia HDRa z 3 ujęć w Photomatiksie) zauważyłem ciekawą rzecz. Załadowałem bezpośrednio 3 RAWy (.CR2 – z mojego 50d) do Photomatixa i kliknąłem dwa kolejne buttony prowadzące prosto do tonemappingu. Moim oczom ukazał się ten oto powalający rezultat:

Photomatix - HDR z RAWów

No ok, bracketing był dość standardowy (-2,0,+2 EV), scena wprawdzie trochę kontrastowa, ale bez przesady – żeby aż TAK sobie nie poradził z tym słońcem??

Pomyślałem zatem, że sprawdzimy Enfuse. Nie wiem wprawdzie, czym różni się „fuzja” ekspozycji od „HDR” – na poziomie teoretyczno-algorytmicznym — dla mnie ważne jest, żeby rozciągało rozpiętość tolalną . Oto efekt.

Fuzja ekspozycji za pomocą EnfuseGUI

No cóż, o niebo (nomen omen) lepiej, prawda? Znacznie bardziej przyzwoity start do dalszych obróbek.

I właściwie tu miałem skończyć posta, gdyby nie fakt, że przed momentem sprawdziłem inne podejście w Photmatiksie. Mianowicie zamiast ładować bezpośrednio RAWy — najpierw je wywołałem w Adobe Camera Raw (na kompletnie defaultowych ustawieniach), a dopiero powstałe w ten sposób JPEGi użyłem w Photomatiksie do wygenerowania HDRa.

Jakież było moje zdziwienie, gdy zobaczyłem to:

Photomatix - HDR, ale z JPEGów

Hmmm. Wyglądałoby zatem na to, że Photomatix ma niewąsko skaszanione wywoływanie RAWów. Inaczej tego sobie wytłumaczyć nie mogę.

Zwracam przy okazji uwagę, że w jasnych tonach między gałęziami drzewa Photomatix poradził sobie tutaj dużo lepiej, niż Enfuse (przypominam — oba programy na „defaultach”). Wygląda to tak, jakby Enfuse operował na duuużo większym „promieniu” pixeli, stąd takie halo. Być może można to jakoś obejść suwając suwaczkami w EnfuseGUI, ale ja za bardzo nie lubię się w ten sposób bawić .

I na koniec bonus — Photomatix, ale robiący „fuzję” zamiast HDRa (też z JPEGów — RAWów już odechciało mi się w nim testować):

Photomatix - fuzja

Cóż, wygląda więc na to, że na przyszłość będę musiał jednak znów rozważyć Photomatixa do składania HDRów/fuzji ekspozycji (choćby ze względu na lepsze efekty w drzewach ). Muszę tylko pamiętać, żeby nigdy nie ładować do niego RAWów…

Ciekawe, kiedy będzie o tym na TVN24

Phishing

Update: Długo czekać nie musiałem :). Właśnie powiedzieli o tej akcji na TVN24 (13/10/2009).

Thunderbird starzeje się właściwie w oczach. Wciąż ten sam zestaw funkcjonalności, prawdziwie użytecznych wtyczek jak na lekarstwo (znowu, w przeciwieństwie to Fx’a), wyszukiwanie wiadomości nie działało tam chyba nigdy i pewnie już nie będzie. Wprawdzie niby idzie wersja trzecia, ale idzie tak już od maja 2008, a wśród wypisywanych w kolejnych press releasach ficzersach próżno szukać czegoś rewolucyjnego. Że w końcu Addon-Manager zostanie doprowadzony do stanu w jakim Fx jest od nie wiem sam już kiedy? Że zakładki będą? Że w Address Booku będzie… pole na podanie daty urodzin ? Litości…

Patrząc na to wszystko i mimo wysiłku nie mogąc dostrzec jakiejś sensownej myśli przewodniej czy choćby pomysłu na przyszłość Thunderbirda u ekipy Mozilli – zdecydowałem się zaryzykować i po raz pierwszy powierzyć moją cenną korespondencję pocztową w ręce największego dziś chyba providera pocztowego — Google’a.

Skłamałbym twierdząc, że nie miałem żadnych obaw przed tym krokiem. Powodów nie brakowało – od wydajności interfejsu webowego przy dużej ilości i to niemałych maili po niewiedzę kto właściwie ma dostęp do zawartości mojej poczty (teorie spiskowe teoriami spiskowymi — ale nikt mi nie powie, że choćby żeby rozpoznać spam, wielkie G nie skanuje treści maili…). Ale potencjalne korzyści w końcu mnie przekonały — to chyba najaktywniej rozwijany i wciąż ulepszany klient pocztowy na planecie.

Używam Gmaila już ponad dwa tygodnie, mam zatem chyba perspektywę niezbędną do porównania go z TB. Przyszedł zam czas, żeby powiedzieć

co mi się podoba w Gmailu

No to jedziemy:

Zwolnienie lokalnych zasobów

Odstawiając klienta desktopowego zyskałem:

• ponad połowę mojego drugiego monitora (dotychczas zajętą otwartym Thunderbirdem),
• kilkadziesiat MB wciąż zajętej pamięci RAM,
• 2 x circa 2 GB na dysku twardym (poczta + codzienny backup).

Tagowanie wiadomości

Używanie etykiet w Gmailu do oznaczania projektów, stanu wykonania zadania itp.

Tej części obawiałem się dość mocno. Byłem bardzo przyzwyczajony do drzewiastej struktury katalogów, jaką wypracowałem sobie po latach pracy w TB. A trzeba dodać, że służył mi jako swego rodzaju CRM — miałem folder z projektami nad którymi pracujemy, w nim osobne podfoldery dla klientów, w nich z kolei katalogi na dyskusje o każdym osobnym projekcie itd. Do tego używałem jeszcze etykiet dla oznaczania statusów poszczególnych maili: „Do zrobienia”, „Czekam na odpowiedź”, „W trakcie” itd. Nie wiedziałem na ile dobrze uda mi się przełożyć ten system na „płaską” strukturę tagów.

Okazało się, że poszło to nadzwyczaj dobrze – a przy okazji wyszła jedna zaleta tagowania, o której wcześniej nie pomyślałem – w przeciwieństwie do struktury drzewiastej folderów – dzięki tagom mogę przypisać daną dyskusję do więcej niż jednego projektu. Ponadto dzięki możliwości kolorowania tagów jedne projekty mogę sobie oznaczyć jako „aktywne”, inne jako tylko „utrzymywane”. Jeszcze inne kolory przewidziałem dla statusów wiadomości — zielona „Czekam na odpowiedź”, czerwona „Pilne”, niebieska „Do zrobienia” itd. Do tego tagi „statusowe” zaczynam od wykrzyknika, dzięki czemu mam je na samym początku w menu tagów – co przyspiesza oznaczanie stanów poszczególnych projektów.

Grupowanie maili w dyskusje

Grupowanie maili w całe dyskusje

To druga cecha Gmaila, która budziła wcześniej moje ogromne wątpliwości. Thunderbird ma wprawdzie widok, który w założeniu ma chyba robić coś podobnego, ale spróbowałem z niego skorzystać tylko raz — jak zobaczyłem, jaki pieprznik się robi – dałem sobie spokój i od tamtej pory maile oglądałem w formie, w jakiej tradycjnie prezentowane były od początku bodaj istnienia poczty elektronicznej — wylistowane pojedynczo, po dacie nadania.

I tutaj znowu G zaskoczył mnie cokolwiek pozytywnie. Grupowanie działa nadspodziewanie dobrze (jednak przy założeniu, że moi korespondenci nie grzebią przy temacie maila podczas odpowiadania — co dzieje się jednak bardzo rzadko). Po wymianie kilkunastu wiadomości cała dyskusja zaczyna przypominać formą rozmowę z komunikatora internetowego – co jest dość wygodne kiedy chce się prześledzić przebieg wymiany zdań (a taka możliwość jest nie do przecenienia jeśli mówimy o wykorzystaniu poczty elektronicznej jako formy komunikacji przy pracy nad projektami).

Wydajność

Aplikacje webowe z reguły nie są za szybkie (przynajmniej w porównaniu do natywnego software’u desktopowego). Gmail jednak miło mnie zaskoczył. Ewidentnie widać, że programiści G znają się na optymalizacji javascriptu. Mój Firefox ma jednocześnie aktywnych 28 (!) rozszerzeń, a mimo to w niektórych przypadkach Gmail działa mi szybciej, niż Thunderbird w analogicznych sytuacjach (np. otwieranie zawartości dużego maila z kilkoma sporymi załącznikami). Podobnie ma się rzecz z innymi operacjami – nadawanie etykiet, przechodzenie między folderami, autozapis nowego maila – wszystko dzieje się nadspodziewanie szybko.

Google Labs + addony Firefoxa

Tutaj każdy znajdzie coś dla siebie — nie ma właściwie tygodnia, żeby zespół G nie dorzucał jakiejś nowej funkcjonalności do Labs. Choć dlaczego niektóre z nich nie są częścią podstawowych możliwości (jak np. osadzanie w mailach obrazków) — ciężko stwierdzić.

Dodatkowe funkcjonalności Gmaila w Google Labs

Jednym z fajniejszych bajerów z Labs jest np. automatyczne rozpoznawanie odnośników do Picasa Web Albums osadzonych w mailu i automatyczne dodawanie odpowiednich miniaturek pod mailem:

Picasa Web Albums w Gmail

Jeszcze szczęśliwsi mogą być użytkownicy Firefoxa korzystający z Gmaila — a to dzięki świetnemu dodatkowi Better Gmail 2, który dodaje kilka fajnych smaczków (jak np. ikony załączników zależne od rzeczywistego typu pliku czy pokazywanie na faviconie ilości nieprzeczytanych maili w skrzynce).

Better Gmail 2

Zresztą ciekawych dodatków do Firefoxa poprawiających pracę w Gmailu jest więcej:

• Xoopit – przeglądarka fotek i video w poczcie
• Gmail Manager – powiadamiacz o nowej poczcie
• i jeszcze kilka innych

Ale żeby nie było, że wszystko jest tak różowe – teraz

co w Gmail mi się nie podoba

No cóż — coś musiało się znaleźć .

Załączniki

A właściwie operacje na nich. Jestem przyzwyczajony do tego, że przechodzi przeze mnie spora ilość korespondencji między różnymi osobami. Czasem wymaga to sklejenia w jednym mailu wyjściowym informacji z wielu mailu „wejściowych”. Z tym łączy się czasem konieczność przeciągania załączników między mailami.

W Thunderbirdzie nie było z tym problemu. Chyba że już po przeciągnięciu załącznika, a przed wysłaniem nowego maila — przeniosło się do innego folderu wiadomość, z której przeciągało się załącznik — wtedy TB w nieskończoność próbował wysłać wiadomość nie mogąc znaleźć źródłowego załącznika . Ten bug jakoś pozostaje niezauważony przez ekipę Mozilli od bodaj początku istnienia Thunderbirda.

Załączniki w Gmail

W Gmailu obsługa załączników jest tylko tak dobra, na ile pozwalają ograniczenia samej przeglądarki, HTMLa, protokołu HTTP i javascriptu. Generalnie nie jest źle – można uploadować po kilka załączników na raz (zapewne dzięki ukrytemu flashowi), są paski postępo podczas uploadu, a w przypadku forwardowania wiadomości z załącznikami – nie trzeba czekać na ich upload – jak w przypadku podobnej czynności z desktopowego klienta.

Nie ma natomiast mowy o żadnych operacjach na załącznikach między dwiema wiadomościami – jedyne co można zrobić, to właśnie forwardować danego maila razem z zawartymi w nimi plikami. Jeśli chce się dodać do niego załączniki z innego maila — trzeba je najpierw pobrać na dysk, i ponownie uploadować. Niby nic strasznego, ale jest to jednak uciążliwe. Cóż, może któregoś dnia pojawi się w Google Labs coś, co rozwiąże ten problem.

Generalnie

Myślę, że póki co, zostanę przy Gmailu. Oszczędzam dzięki temu więcej, aniżeli tracę. Drobne wady związane z załącznikami nie są dla mnie na tyle uciążliwe, żeby bardzo przeszkadzały w codziennej pracy. Trochę szkoda mi Thunderbirda, bo spędziłem z nim mnóstwo czasu — ale póki nie zobaczę, że Mozilla ma jakieś konkretne pomysły na jego rozwój – nie mam za bardzo na co się oglądać.

Postanowiłem zatem trochę poszperać w Necie i zobaczyć z czym wiązałaby się ewentualna przesiadka na system 64bit. Nie ma wprawdzie jeszcze zbyt wielu źródeł zw. z 64-bitowym Windows 7, ale myślę, że spokojnie można założyć analogię z istniejącą alternatywą Vista 64bit vs. 32bit.

Oto do jakich wniosków doszedłem po mojej lekturze.

Pamięć

Pierwsza i podstawowa zaleta systemu 64-bitowego: będzie pozwalał wykorzystać więcej niż 4GB pamięci RAM (teoretycznie maksymalnie do 128GB – choć na dzień dzisiejszy wciąż jeszcze nieliczne płyty główne pozwalają załadować taką ilość).

Nie ma jednak róży bez kolców:

• Jak już kupujesz Windows 64bit – nie ma sensu brać mniej niż 4GB RAM (czyli $$$ leci…).
• 32-bitowe aplikacje wciąż obowiązywać będą te same ograniczenia, co na Win 32bit – pojedynczy proces wciąż będzie mógł mieć dostęp najwyżej do 2GB/4GB ram.

Jako że oprogramowania prawdziwie 64-bitowego jest wciąż jak na lekarstwo – i najczęściej są to produkcje albo światowych potentatów, albo pojedynczych zapaleńców – najbardziej martwi mnie to ograniczenie w dostępie do pamięci programów 32-bitowych. Jeśli jednak rozumiem to poprawnie, chodzi tutaj o ograniczenie przypadające na jeden proces! Czyli w sytuacji z jaką miewam do czynienia na codzień – gdy mam jednocześnie uruchomionych kilka pamięciożernych aplikacji (Photoshop, Firefox, Thunderbird i jeszcze parę innych) – i tak sytuacja na Win 64bit będzie o niebo lepsza . 2GB max dla PS, 2GB max dla Firefoxa itd. Multitasking powinien dostać niezłego kopa .

Sterowniki

Tutaj następuja zasadnicza zmiana zasad:

• żadne sterowniki 32-bitowe nie będą działać na Win 64bit. Dlatego dobrze jest się wcześniej upewnić, że mamy sterowniki dla całego swojego hardware’u — korzystając z Microsoftowskiego Centrum Zgodności. Można tam też przy okazji sprawdzić, które aplikacje 32-bitowe będą miały problemy z uruchamianiem na Win 64.
• nie będzie można instalować sterowników niepodpisanych cyfrowo (!!!). Pamiętasz komunikaty z Win XP albo Visty 32-bit informujące, że sterownik, który chcesz zainstalować nie jest autoryzowany przez MS? No to w wersji 64-bit już tego komunikatu nie zobaczysz — bo takiego sterownika po prostu nie da się zainstalować. Dobrze czy źle? Z jednej strony dobrze, bo mamy mamy jasność, że dostajemy do ręki tylko certyfikowane i stabilne drivery. Z drugiej strony źle, bo dzięki takiej polityce trudniej będzie pisać sterowniki mniejszym firmom czy zapaleńcom – co skutkować zapewne będzie mniejszą ogólnie ilością dostępnych driverów…

Wydajność

Generalnie rzecz ujmując, oprogramowanie 64-bitowe pod Windowsem 64-bit zawsze powinno być szybsze od 32-bitowych odpowiedników pod tym samym hardware’m (choćby z racji lepszego zarządzania pamięcią). Nieco gorzej ma się sprawa z oprogramowaniem 32-bitowym uruchamiane na Win 64bit — korzystać ono musi ze specjalnej warstwy emulującej WoW64 – co oznacza, że może działać nieco wolniej niż na wersji 32-bit Windows. Ale wcale nie musi – patrz przykład Photoshopa CS3 przytoczony na jednym z forów. Dobrze też jest rzucić okiem na kilka testów wydajnościowych przeprowadzonych przez serwis ExtremeTech (porównali tam różne aplikacje, z kilkoma grami włącznie). Wyniki z całą pewnością nie można uznać za jednoznaczne.

Reasumując, nie wydaje mi się pozbawionym sensu założenie, że z biegiem czasu sytuacja w kwestii wydajności (jak i dostępności natywnego 64-bitowego softu) ulegać będzie poprawie, na rzecz 64-bitowych wersji Windows. Praktycznie wszyscy dysponują już dziś procesorami w tej architekturze (z wyjątkiem może wybiedzonych netbooków), 4GB ramu natomiast już dziś stanowi bardzo niski sufit, więc migracja na Win 64bit na pewno nie będzie maleć.

Kompatybilność

Poza wspomnianą wyżej kwestią sterowników (które są zupełnie niekompatybilne z wersją 32-bitową) — wg mojego rozeznania, WoW64 sprawuje się dobrze i nie ma większych problemów z aplikacjami, których używam na codzień (najważniejsze, że działa PS CS3 ).

Myśli końcowe

Jest z pewnością jeszcze kilka innych powodów przesiadki na 64-bitową architekturę wraz z nowymi Okienkami (jak np. zwiększone bezpieczeństwo zw. z hardware’ową obsługą DEP), ale z punktu widzenia zwykłego śmiertelnika ma to już raczej znaczenie marginalne.

W mojej ocenie – po rozważeniu wszystkich czynników – chyba jednak warto, i kiedy Win 7 ujrzy światło dzienne – skuszę się chyba na wersję 64-bitową. Moje 3GB ramu ciśnie mnie już teraz, kolejne 1 pewnie niewiele poprawi sytuację – szarpnę się już więc pod koniec roku i na nowy hardware + min. 8 GB ramu (nie licząc tych kilkuset złociszy na sam Win). Z tego co wiem, najważniejsze programy których używam chodzą pod nową arkchitekturą bez problemów, PS CS3 jest nawet szybszy, ogólnie multitasking i uruchamianie aplikacji powino być zauważalnie poprawione. Z tego co sprawdziłem w bazie MS, sterowniki do mojego sprzętu też już są. Zatem czas chyba najwyższy pożegnać się z generacją hardware’u, który służył przez lepszą część dekady i patrzeć z nadzieją w przyszłość

Źródła:

• http://zone.ni.com/devzone/cda/tut/p/id/5709
• http://support.microsoft.com/kb/946765
• http://windowshelp.microsoft.com/Windows/en-US/help/41531554-d5ef-4f2c-8fb9-149bdc5c8a701033.mspx
• http://stackoverflow.com/questions/639540/how-much-memory-can-a-32-bit-process-access-on-a-64-bit-operating-system
• http://www.start64.com
• http://msdn.microsoft.com/en-us/library/aa366778.aspx
• http://www.extremetech.com/article2/0,2845,2280808,00.asp
• http://www.ephotozine.com/topic/t-55310
• http://www.microsoft.com/windows/compatibility/

A zatem, zgodnie z sugestią z Codexa WP, wygenerowanie odpowiednich kluczy i zamianę tej części pliku wp-config.php:

define('AUTH_KEY', 'put your unique phrase here'); // Change this to a unique phrase.
define('SECURE_AUTH_KEY', 'put your unique phrase here'); // Change this to a unique phrase.
define('LOGGED_IN_KEY', 'put your unique phrase here'); // Change this to a unique phrase.

na coś w stylu (zwróćcie szczególną uwage na nowy, czwarty klucz NONCE_KEY):

define('AUTH_KEY',        'N2&C0*g+le/a@>2b`G`1s{RGE0GlyT1/M ci~da/!mAQ>w$Hs{#]fscE-D[opglu');
define('SECURE_AUTH_KEY', '5Y:O#O;A[_>iQyE75Gs~x]EM|u*KKGM]Gr8]1S$)Ejw;Q|r.q5CCHi}IN[(t:YxQ');
define('LOGGED_IN_KEY',   '&|zShDp2r(M_Az)@f!=UrW{Aa5E0)PFz7onp*F]r:HdFu8dSEP?:Zuf!ryaa<,,+');
define('NONCE_KEY',       '$zkh.e RS%CT>u]-v,k A>R~K|D.*C#|k_k^~&0xj<=Rv#rwxNIx#swC3$KXAKh[');

Jedną z lepszych tego typu aplikacji, na jakie trafiłem, jest FileHippo Updater. Dla odmiany ma własny interfejs graficzny, a do tego szukając aktualizacji, opiera się na bogatej bibliotece oprogramowania hostowanej przez FileHippo.com.

FileHippo skanuje system

Skanowanie systemu w poszukiwaniu programów do zupdate’owania przebiega szybko, a rezultaty pokazywane są w oknie domyślnej przeglądarki. Niestety – na tym koniec udogodnień. Instalki trzeba już pobrać (klikając na linki w liście wyników) i zainstalować ręcznie. Ech, ciągle marzy mi się zestaw repozytoriów rodem z Ubuntu .

Wyniki skanowania