Ech, jak zwykle poniewczasie dowiedziałem się, że będzie jakaś impreza w Oławie… trafiliśmy tam z Asią zupełnie przypadkiem, na spacerze… A szkoda, bo było duuużo fajniejszych rzeczy do focenia (choć o niefotogenicznej porze) — m.in. rekonstrukcja bitwy z II wojny!

No nic… może innym razem.

Na zdjęciach kapela Orzeł z Lublina (przynajmniej zgodnie z tym, co byłem w stanie wydedukować z info na OSI).

PS. 35mm to jednak nienajlepsze szkło koncertowe Ale i tak… FF daje mnóóóóóstwo pola do popisu w postprodukcji. A i 12MP wcale nie jest zbyt małą ilością do ostrego cropowania, jakby co… (przynajmniej imho).

Cóż, mądry Polak po szkodzie (jak zwykle). Chwila poszukiwań pokazuje, że nie jestem oczywiście osamotniony w tych problemach. Co natomiast zdumiewa – nie ma żadnego choćby pisanego przez osoby trzecie plugina, który rozwiązywałby ten problem (a przynajmniej ja nic takiego nie mogłem znaleźć). Okazuje się, że trzeba sobie radzić samemu.

Zaczynamy od znalezienia miejsca, w kórym Winamp przechowuje dane.

Na Win2k/XP:
C:\Documents and Settings\(username)\Application Data\Winamp

Na Vista (i pewnie w Windows 7):
C:\Users\(username)\AppData\Roaming\Winamp

Pliki które na interesują to:

• Winamp.bm — zakładki,
• Winamp.m3u, winamp.m3u8 — aktualnie odtwarzana lista (oba pliki zawierają akurat u mnie to samo, nie jestem więc pewien, który tak naprawdę się liczy),
• links.xml — linki,
• Plugins/ml/main.dat — ratingi i licznik odtworzeń,
• Plugins/ml/main.idx — plik indeksowy ratingów i licznika odtworzeń,
• Plugins/ml/recent.dat — Historia odtwarzania
• Plugins/ml/recent.idx — Plik indeksowy historii odtwarzania,
• Plugins/ml/*.m3u8 — Wszystkie playlisty „zapisane” w Bibliotece Mediów (tak, losowane nazwy tych plików to był naprawdę świetny pomysł, Nullsoft!),
• Plugins/ml/playlists.xml –Plik indeksowy playlist zapisanych w Bilbiotece Mediów

No tak, ale co daje znajomość plików, jeśli i tak trzeba je ręcznie backupować? Tutaj z pomocą przychodzi (przynajmniej mi) program, którego i tak używam codziennie — SyncBack.

Nie będę się rozpisywał krok po kroku jak skonfigurować zadanie i ustawić harmonogram, bo program prowadzi za rączkę — pokażę tylko dwa screeny z co istotniejszymi ustawieniami:

Źródło: explorerstreet.blogspot.com

Kliknij żeby zobaczyć video.

Innym wyjściem jest kabel z 2 minijackami na końcach – jeden koniec wpinasz do wyjścia głośnikowego, drugi do wejścia inline. Chyba jeszcze głupsze i nie mniej toporne.

Trzecią sugestią podaną na stronie producenta jest użycie wpieranego jakoby przez większość kart wejścia „Stereo Mixer”. Cóż, mi Tunatic nie zaoferował takiej opcji w ustawieniach — oto wszystko co miałem:

Opcje Tunatica

Hm, zatem dupa – myślę sobie. Dodać wypada, że jestem na Viście i mam wbudowaną w płytę kartę Realtek AC 97. Właściwie pogodziłem się z koniecznością podpięcia mikrofonu, kiedy zupełnie przypadkiem wpadłem na opcję pokazania ukrytych (bo wyłączonych) urządzeń wejściowych audio dla mojej karty!

Konfiguracja urządzeń nagrywających audio

Poniżej króciutki screencast pokazujący jak to właczyć i jak Tunatic radzi sobie z rozpoznawaniem muzyki:

Stwierdziłem że to już lekkie przegięcie pały i tym razem muszę poszukać czegoś mocniejszego (słuchawki które miałem przed Aurvaną poszły z tego samego powodu…). Moją pierwszą myślą było przejrzenie oferty najbardziej bodaj znanego producenta pół- i profesjonalnych słuchawek — Sennheisera. Zależało mi przede wszystkim na solidnej, najlepiej opartej na metalowych pałąkach budowie. Niestety – nie udało mi się niczego takiego znaleźć (choć gwoli sprawiedliwości muszę dodać, że osąd wydawałem li jeno na podstawie zdjęć publikowaneych przez producenta, jako że nie zadał sobie trudu opisania materiałów, z których wykonane są poszczególne modele).

Cóż, szukać trzeba było gdzie indziej. Chwila googlania zwróciła moją uwagę na amerykańską austriacką firmę AKG. Już pierwszych kilka kliknięć utwierdziło mnie w przekonaniu, że jestem tu gdzie trzeba. Musiałem się jeszcze tylko upewnić, że znajdę słuchawki w miarę rozsądnej cenie (circa 300 PLN). Wybór padł zatem na model K530, a ściślej na jego limitowaną wersję specjalną, wydaną – zgodnie z oświadczeniem producenta – dla uczczenia wielu nagród przyznanych modelowi podstawowemu (kolejna chwila googlania zdaje się potwierdzać tą tezę).

Zdecydowałem się zatem i zamówiłem koniec końców wspomniany model limitowany — AKG K530 LTD (litościwie pominę nazwę sklepu, w którym musiałem czekać ponad tydzień na samo wysłanie towaru). Słuchawki mam już ponad tydzień, więc myślę, że mogę się podzielić swoimi spostrzeżeniami – relatywnie do moich poprzednich słuchawek – z zastrzeżeniem oczywiście, że jestem zwykłym śmiertelnikiem lubiącym muzykę, żadnym audiofilem (czy innym filem):

Dźwięk

W porównaniu z Aurvana DJ, AKG 530 LTD ma szersze pasmo przenoszenia (odpowiednio – 20Hz-20kHz vs 17Hz-26,5kHz). I szczerze powiem, że to słychać. Basy są cięższe, a soprany „soczystsze”, że pozwolę sobie to tak ująć. Absolutnie żadnego charczenia czy dziwnego popiskiwania — chociaż na to akurat nie mogłem narzekać również w produkcie Creative. Niestety, coś za coś. AKG są „cichsze”. Jak mówiłem, nie jestem specem, więc nie mam bladego pojęcia z którym parametrem technicznym związany jest ten fakt (impedancja może? skoro wyraża się to w Ohmach…) — wiem jedno – muszę dawać 3/4 mocy wzmacniacza żeby mieć mniej więcej ten sam poziom głośności, co wcześniej (na DJ Aurvana) na 1/2. Dlatego jak dla mnie remis.

Creative Aurvana DJ vs AKG 530 LTD = 1 : 1

Budowa

W obu modelach przeważa plastik. W Aurvana DJ do tego boki samych „muszli” są bajerancko wyłożone „ścieranym” na matowo metalem.

Oba modele mają skórzany pasek na głowę (choć w DJ jest to właściwie wyłożony skórą sam pałąk) – z tym niezwykle ważnym rozróżnieniem, że w Aurvana jest to cieniutka skórka, o którą obawiałem się za każdym razem, kiedy wkładałem je na głowę w 1-2 dni po jej ogoleniu. Była po prostu uzasadniona obawa, że ją porozdzieram odrastającymi włosami. W przypadku AKG problem znika — pasek wykonany jest z porządnej, grubej skóry. Nie oznacza to bynajmniej, że jest on niewygodny — nic z tych rzeczy.

Rozmiar Aurvana DJ regulowany jest w sposób tradycyjny — poprzez wysuwane z głównego (plastikowego wykładanego skórą) pałąka plastikowych przedłużek. Co było zresztą powodem ich zgonu (w moim przypadku). W AKG 530 LTD sprawa wygląda zupełnie inaczej – cały pałąk wykonany jest z bardzo giętkiego, lekkiego acz – jak się okazuje przy bliższych oględzinach – mocnego metalu. Nie ma żadnego sposobu „ręcznej” regulacji rozmiaru. Kiedy wkłada się je na głowę, z głównego paska wysuwają się mniejsze, elastyczne paski tak długo, aż słuchawki znajdą się na miejscu.

W moim przekonaniu budowa to element, w którym AKG bije na głowę Aurvanę (co zresztą było bezpośrednią przyczyną, dla której kupiłem właśnie AKG…).

Creative Aurvana DJ vs AKG 530 LTD = 0 : 1

Wygoda

Jak już wspominałem, siedzę przy kompie zdecydowanie za długo – po 7 – 12 godzin dziennie. Przez większość tego czasu słucham muzyki. W słuchawkach które miewałem do tej pory, najdalej po 2-3 godzinach bolały mnie uszy – najczęściej od niewygodnych muszli. Że może być inaczej, poczułem dopiero tydzień temu, kiedy minął pierwszy dzień słuchania na AKG 530 LTD. Ich muszle są po prostu niesamowicie wygodne. Od ponad tygodnia słucham muzyki po 5-8 godzin dziennie bez przerwy i po prostu nie czuję, że mam na głowie słuchawki.

Creative Aurvana DJ vs AKG 530 LTD = 0 : 1

Wynik – 3 : 1 dla AKG 530 LTD

Zdaje sobie oczywiście sprawę z czynnika psychologicznego, który każe podświadomie cieszyć się każdym nowym zakupem i stawiać go wyżej niż poprzednio posiadane rzeczy. W tym jednak przypadku już po tygodniu widzę poprawę w tych wszystkich aspektach, które denerwowały mnie we wszystkich słuchawkach, jakie miałem do tej pory. Jedyną może wadą AKG jest wspomniana już „cichość”, ale póki mam jeszcze zapas na pokrętle głośności wzmacniacza, nie przejmuję się tym za bardzo.

W każdym razie, póki co zdecydowanie i z czystym sumieniem polecam słuchawki AKG 530 LTD.

Poniżej kilka fotek z imprezki:

ACAD jest bardzo prosty w obsłudze – może nawet za bardzo (bo przydałaby się np. możliwość nagrywania okładek w dowolnym miejscu). Tym niemniej – w moim przynajmniej przypadku – spełnia swoje zadanie znakomicie. Pozwala w jednym panelu przeglądać folder z muzyką, w drugim natomiast wyszukiwać okładki w kilku onlineowych serwisach (z czego Amazon jest oczywiście najbardziej przydatny). Aplikacja uzupełnia nawet automatycznie kryteria wyszukiwania, na bieżąco parsując układ folderów z empetrójkami (warunkiem poprawnego działania tego mechanizmu jest oczywiście jakiś minimalnie sensowny porządek w folderach – inaczej trzeba będzie wpisywać artystę i nazwę albumu ręcznie).

• Szybkie wyszukiwanie, znane z całej Visty
• Dość przyjemny interfejs
• Przeglądanie biblioteki po okładkach płyt

Domyślny interfejs Foobara.

Ale ostatnio coraz mocniej zaczęły doskwierać mi małe uciążliwości związane z jego używaniem – jak choćby brak globalnych skrótów klawiszowych, niemożność minimalizacji do traya, spory mimo wszystko footprint w pamięci, niemałe zużycie procesora, poczucie przeładowania interfejsu (mimo wszystko), żenująca wręcz ilość dostępnych pluginów (z czego większość płatna). Nie chciałem wracać do winampa, głownie dlatego, że jakoś nie pasuje mi koncepcja jego interfejsu. Zacząłem się rozglądać za alternatywami. Od dłuższego czasu trafiałem w Necie na pochwały pod adresem Foobara2000. Odstraszał mnie jednak jego defaultowy interfejs.

Interfejs Foobara po kilku zmianach.

Ale, jak się okazuje, to, co było słabością WMP 11, jest wielką siłą Foobara 2000 — mianowicie ogromna ilość pluginów i spora rzesza zapaleńców wspierających ten player. Po zainstalowaniu kilku wtyczek i ściągnięciu nowego projektu interfejsu – z brzydkiego kaczątka mamy ślicznego łabędzia

Cóż, żegnaj Windows Media Playerze :).

• Nienajlepsza jakość dźwięku (za niskie jak dla mnie próbkowanie)
• Nienajładniejszy design (kwestia gustu)
• Nienajlepsza intuicyjność interfejsu (nie byłem np. w stanie znaleźć możliwości przeszukania utworów pod kątem określonego gatunku muzycznego, nieprzewidzianego przez autorów serwisu w krótkiej liście najpopularniejszych rodzajów)