Zgodnie z rokroczną tradycją, i tego maja nie mogliśmy sobie darować Tym razem udało nam się zarówno ominąć Dni Niemczy (całe szczęście), jak również trafić na kwitnienie wszystkich chyba tamtejszych rododendronów (znowu na szczęście). Na nieszczęście, wybraliśmy się dość późno (po 10:00) w zw. z czym przebijać trzeba się było przez nieprzebrane połacie drącego gęby i rozdeptującego wszystkie napotkane trawniki (w imię kolejnej fotki na tle kwiatków) motłochu. Szkoda gadać…

Dobrze, że chociaż flora nie zawiodła

Jeszcze a propos ostatniej fotki: nowootwarta (ja przynajmniej jej ostatnio nie widziałem) część Arboretum w Wojsławicach. Widać, że trochę jeszcze tutaj mają do zrobienia, ale już teraz jest to świetne miejsce żeby przyjechać i posiedzieć sobie na trawce, nad wodą, w otoczeniu ciekawych roślin.

Jedna z fotek z tradycyjnego już majowego wyjazdu

No i gdzie ta złota polska jesień? Przez tą zimną, mokrą pogodę i wiecznie zasnute chmurami niebo nic, tylko spać się chce i człowiek tylko smutny, jak ten gibon powyżej A tak by się wyszło na spacerek w słoneczku, porozkopywało kupy liści, porobiło zdjęcia wszystkim tym kolorom, które powinniśmy teraz widzieć na drzewach…

Tradycyjnie już, jak od kilku lat, jeden z majowych weekendów spędziłem w arboretum w Wojsławicach . Tym razem właściwie wszystkie okoliczności były sprzyjające — piękne słoneczko, nawet niespecjalnie dużo ludzi, w przeciwieństwie do zeszłego roku. Choć parking przed ogrodem wyglądał przerażająco. Ale, jak później okazało się, to dlatego, że nieopodal był jakiś pokaz wsiowych zespołów, odpustowe stragany itp. badziewia).

W ogrodzie przyjemnie spędziliśmy kilka godzin, co dało mi kolejną okazję do bawienia się moim ulubionym szkłem.