Ewidentnie coś mi się ostatnio żółty podoba

Dziś wyjątkowo zdjęcia (co chyba oczywiste) nie mojego autorstwa. Ale pomyślałem, że jak trafia się okazja, warto pokazać jak dawno temu wyglądały rodzinne okolice, ludzie, jak robiło się fotografie.

To, co tu widać, to efekt zadania ratowania części rodzinnych zbiorów fotograficznych, jakie dostałem od Asi. Spora część z nich była w opłakanym stanie – pęknięcia, zadrapania, plamy, zdarte fragmenty. Zrobiłem co mogłem, choć nie mam specjalnie doświadczenia w tego typu pracach remontowych, także przepraszam za niedogodności

Jak rzadko kiedy, w minioną sobotę udało mi się zmotywować i wyjść z samego rana, brodząc w śniegu, żeby zrobić kilka zdjęć czegoś, co w Polsce jest mimo wszystko dość rzadkie – ładniejszego oblicza zimy.

Mróz był wprawdzie trzaskający (-16°C), ale świecące słońce i brak wiatru sprawiły, że nie było tego aż tak czuć (no, może trochę kiedy wracałem po 2 godzinach spaceru).

Przez cały spacer w parku minęły mnie może dwie osoby (emeryci udający się na działki, a jakże), więc było tym przyjemniej.

Mimo, że do kalendarzowej zimy jeszcze trochę, to ostatnie oznaki życia roślinnego są już w zdecydowanym odwrocie.

Ze wszystkiego na spacerze najbardziej podobało mi się chyba co śnieg zrobił z drzewami i płotami — krajobraz był żywcem wyjęty z bajki.

Kto jednak nie wstał wystarczająco wcześnie, nie miał okazji zobaczyć tego w pełnej krasie — kiedy wracałem a słońce świeciło mocniej – śnieg na najcieńszych gałązkach zaczynał już znikać.

Mimo, że widoczki zimą potrafią być ładne — i tak nie mogę doczekać się już lata

Kilka tradycyjnych, małoambitnych jesiennych „spacerniaków”

Kilka z wielu zdjęć, jakie miałem przyjemność zrobić na przyjęciu z okazji chrztu Jakuba, syna mojego kuzyna.

Od kiedy mieszkam na osiedlu Sobieskiego (a będzie to już parę ładnych lat) chciałem obejrzeć sobie z bliska ruiny dawnej, jak mi się zdaje, ciepłowni. Ale jakoś nigdy się nie składało.

Wczoraj postanowiłem w końcu to nadrobić – zaczekałem na jakieś w miarę sensowne światło i wgramoliłem się przez ogradzający ją mur. Muszę przyznać, że z bliska wygląda to wszystko jeszcze paskudniej, niż z daleka. Nie mam bladego pojęcia jak to możliwe, że w odległości kilkudziesięciu metrów od granicy osiedla, które jest naprawdę zadbane (jak na polskie warunki) – stoi taki potwór: szkielet starego budynku otoczony dzikim wysypiskiem śmieci i pozostałościami po żulerskich libacjach… środek Europy, 21. wiek… ech…

Muszę przyznać, że nowe bloki rosną w Oławie w zastraszającym tempie. Ilekroć przechadzam się po osiedlu Sobieskiego, mam wrażenie, że powstał właśnie kolejny. I bardzo dobrze – wypadałoby żeby w końcu podaż i popyt na tym rynku się spotkały – może ceny zrobią się normalniejsze…