Barierą dotychczas, może do pewnego stopnia poza ceną, był dla mnie fakt, że nigdy nie trzymałem takiego ustrojstwa w ręku. Nie miałem po prostu pojęcia na ile to tak naprawdę nadaje się do czytania (szczególnie w ostrym świetle). Bałem się, że e-ink koniec końców niewiele różni się od LCD (czyli w słońcu jest bezużyteczny). I że te 6 cali ekranu (większe są dla mnie za drogie i zbyt niemobilne) jest za małe. Na szczęście — nie mogłem mylić się bardziej.

Wahałem się między dwoma modelami:

• Onyx Boox 60s, a
• Kindle 3

Szybki Samouczek Kindle'a

Koniec końców wybór padł na „kundelka” — z kilku przyczyn:

• cena — kupiłem dokładnie za 443,64 PLN z wysyłką (sprawami celnopodatkowymi zajmuje się Amazon we własnym zakresie, więc to cena ostateczna, po kursie dolara z danego dnia, rzecz jasna) vs od ok. 750 PLN za Onyxa poczynając, jeśli z Ceneo brać pod uwagę tylko sklepy z jaką-taką opinią,
• ekran — to bodaj największa zaleta Kindle’a: 6 calowy E-ink Pearl (16 odcieni szarości, lepszy kontrast) vs zastosowany w Boox 60s E-ink Vizplex EPD (o 8 odcieniach i mniejszym kontraście — ten ekran stosowany też był w poprzednich wersjach Kindle’a).
• Wi-Fi — Onyx Boox 60s nie ma bezprzewodowej łączności. Niby tylko „bajer” ale jednak fajniej jest móc „pchać” na Kindle’a książki bezprzewodowo, albo na szybko sprawdzić coś w Wikipedii.
• większa wbudowana pamięć — 3GB dostępne dla użytkownika w Kindle 3 naprzeciw 512MB w Boox 60s (choć ten ostatni może wykorzystywać karty SD, czego nie może Kindle).
• ergonomiczniejsza budowa — sprawa subiektywna, ale wg mnie przyciski do przewracania stron po bokach urządzenia to coś, czego w Onyksie zdecydowanie brakuje.

Żeby nie było tak różowo, są oczywiście rzeczy, które Boox 60s robi lepiej:

• reflow PDFów (o ile nie są skanami, rzecz jasna),
• oprogramowanie po polsku,
• Text-to-Speech po polsku (z wykorzystaniem najlepszej bodaj syntezy mowy, jaką jest Ivona),
• znacznie szerszy wachlarz obsługiwanych formatów plików: PDF, DjVu, DOC, DOCX, XLS, XLSX, PPT, PPTX, TXT, HTML, MOBI (bez DRM), PRC, EPUB, CHM, PDB, RTF, FB2, JPG, GIF, BMP, TIFF, MP3 (w Kindle jest to: AZW, TXT, PDF, AA, AAX, MP3, MOBI — bez DRM, PRC). Brak w Kindle’u wyróżnionego otwartego formatu ebooków EPUB boli chyba najmocniej, ale on akurat konwertuje się na natywny kundelkowy MOBI najładniej (z użyciem choćby fantastycznego Calibre),
• serwis gwarancyjny w Polsce

Jako się rzekło, po rozważeniu wspomnianych „za” i „przeciw” — wybór padł na produkt Amazona. Kiedy go rozpakowałem i spojrzałem na ekran, miałem podobne wrażenie, jak któryś z forumowiczów na eksiazki.org — że jest na niego przyklejona kartka z instrukcją. Taka jest rozdzielczość (167 ppi)! Komuś, kto wcześniej nie widział czytnika (jak ja) nie da się tego opisać. To po prostu trzeba zobaczyć na żywo.

Kindle 3

Etui

Od razu po zamówieniu Kindle’a, kupiłem sobie futerał „ekologiczny” brytyjskiej firmy Tuff Luv. Podobno w całości zrobiony z materiałów z odzysku (nie żeby mnie to szczególnie obchodziło). Ważne, że mi się podobał

Etui Tuff Luv

Kindle w etui Tuff Luv

Do tego przyszedł w iście „dizajnerskim” i — a jakże — ekologicznym opakowaniu, które nawet po zużyciu może mieć swoje drugie życie (patrz 2 fotka poniżej)!

Pudełko na etui Tuff Luv

Wnętrze pudełka na etui Tuff Luv

Z perspektywy kilku tygodni

Krótko mówiąc — to jeden z moich bardziej udanych zakupów . Jeśli ktoś lubi czytać — to zdecydowanie gadżet dla niego. Z tym, że od razu trzeba dopowiedzieć – zdjęcia, komiksy (chyba, że czarno-białe), kolorowe ilustracje – to nie ten adres. W takim przypadku trzeba kupować jakiegoś pada LCD — i męczyć sobie nim wzrok w domu, bo w słoneczny dzień na ławce sobie już tych fotek nie pooglądasz  . Reklama mówi 100% prawdę (choć raz):

Wady

Może nie tyle wady Kindle’a, co chyba samej technologii E-ink. Okazuje się, że podobnie jak LCD, jest podatna na „stuck pixels”. Po pewnym czasie pojawiło mi się kilka mikroskopijnych (trzeba cały czas pamiętać, że to 167ppi, więc ciężko dostrzec 1 plamkę) kropek, które są cały czas czarne + jedna nieco większa (już widoczna nie tylko w ostrym słońcu). Jasne, że to wkurza — jak się już wie, że to tam jest, nie można przestać na to patrzeć. Ale jak człowiek po prostu zacznie czytać, zapomina o pierdołach.

Wiem z opisów przypadków innych użytkowników, że Amazon ma doskonały serwis i prawdopodobnie po zgłoszeniu problemu zaraz wysłaliby mi zamiennik, nie czekając nawet, aż odeślę ten. I niewykluczone, że się na to skuszę gdzieś pod koniec okresu gwarancyjnego (choć czytałem też o przypadkach, kiedy ktoś odsyłał z jednym stuck pixelem, a dostał nowy… z trzema… ech). Póki co po prostu nie przeszkadza mi to na tyle, żebym się tym aż tak zajmował, zamiast po prostu czytać

Do wyboru było w sumie kilka rozwiązań, zdecydowałem się jednak spróbować systemu Cokin. Pomyślany jest on dość ciekawie – składa się z kilku modułów, dzięki czemu jest dość elastyczny: te same filtry można stosować na obiektywach o różnych średnicach (zmienia się wówczas tylko pierścień, do którego potem dokręca się „podstawkę” na same filtry). Dokładne objaśnienia można znaleźć na samej stronie Cokina.

Poniżej szybki teścik filtra w praktyce – jak widać dość ładnie wygładza tonalność zdjęcia. HDR to to może nie jest, ale dzięki temu nie ma ghostów kiedy coś porusza nam się w kadrze.

PS. Wygląda na to, że niektóre egzemplarze dają color casta — ja wykonałem oba ujęcia (bez i z filtrem) na BW ustawionym na pochmurne niebo – i wydaje mi się, że tego efektu nie mam. Obie fotki wyplute proste z RAWa, na defaultowych ustawieniach Lightrooma – żadnych ręcznych korekt.

PS2. Poprzednia wrzutka też była właściwie testem tegoż filtra

Budowa zewnętrzna

Głównie plastik, pokryty taką typową „htc-owską” gumą, znaną mi np. już z HTC TyTN II. Miłe to to w dotyku, ale zostawia się na tym po jakimś czasie tłuste ślady po palcach. Z drugiej strony – nie rysuje się jak glossowy plastik w iPhonie (porównanie z tym telefonem pojawi się pewnie jeszcze nie raz ). „Ramka” z przodu naokoło całego wyświetlacza zdaje się być jakimś metalem (jest zimniejsze w dotyku), wykończonym na matowo.

Wrażenie ogóle: telefon jest lekki i cienki – dobrze leży w dłoni (szczególnie jak się ma dużą), nie ciąży, nie ślizga się.

Co do wyświetlacza – niestety nie jest pokryty żadną oleofobiczną (tak to się chyba nazywa) substancją a’la iPhone, w zw. z czym często się sięga po wewnętrzną stronę t-shirta. W słońcu widać te smugi po paluchach szczególnie mocno. Z drugiej strony niedawno bawiłem się chwilę iPhonem 3GS i muszę powiedzieć, że po tejże cudownej substancji „odbijającej” odciski palców oczekiwałem czegoś więcej…

W kwestii jasności wyświetlacza – jak to AMOLED – w pomieszczeniach jest „wow”, na słońcu „ojoj”. Quid pro quo…

Ostatnia sprawa – tylna klapka. Bardzo nie podoba mi się patent na jej otwieranie. Zamiast sprawdzonego w wielu telefonach „zsuwania” jest „odłupywanie” paznokciem. Nie dość, że za każdym razem się boję, że urwę jakiś zatrzask, to jeszcze tym sposobem – przynajmniej u mnie – klapka po zatrzaśnięciu odstaje z jednej strony minimalnie bardziej. Nie czuję się komfortowo, jak czuję pod palcem, że mogę ją sobie dociskać (nie mówiąc o tym, że lekko to skrzypi). Ciężko mi powiedzieć, co Tajwańczycy chcieli tym sposobem osiągnąć…

Zasięg

Jako że ta kwestia pojawiała się już często przy okazji brata-bliźniaka (Nexus One), pewnie też wypada o tym powiedzieć ze dwa słowa. Krótko – z tego co zaobserwowałem do tej pory, jest lepiej, niż na moim poprzednim telefonie. Nie przeprowadzałem jednak żadnych gruntownych pomiarów – mówię o takim zwykłym odczuciu w czasie użytkowania. Przeglądałem WWW, tweetowałem, bawiłem się mapami Google i tylko raz widziałem, że zasięg spadł mi do EDGE — ale to w mojej ocenie wina tylko i wyłącznie zasięgu Orange, jaki mam u siebie (na szczęście zmieniłem operatora i już teraz widzę, że ten problem to przeszłość).

W chwili kiedy to piszę – mam stały HSDPA w Play — w miejscu, gdzie przedtem miałem EDGE na Orange. Zatem wydaje mi się, że tego typu problemy mimo wszystko są kwestią problemów operatora.

Aparat

Wiedziałem na co się decyduję przechodząc z i8910. HTC raczej nie jest znany ze swoich aparatów. Ale i tutaj mile się zaskoczyłem. Aparat jest naprawdę szybki – łapie ostrość i trzaska samą fotkę dużo lepiej, niż się spodziewałem. Do tego fajnym bajerem jest łapanie ostrości w miejscu, w którym się stuknie w ekran (pewnie o to Apple też się przypierniczył do HTC w swoim pozwie, ale dla mnie bomba ).

Jeszcze innym aspektem które mile mnie zaskoczył to pomiar światła — nagle fotki nie są prześwietlane .

Generalnie jeśli ktoś ma zamiar robić zdjęcia tylko tym telefonem, to raczej nie jest najlepszy wybór – ale jako aparat „pomocniczy” – wg mnie daje radę.

Software

To jest to, w czym Desire lśni. A jednocześnie podstawowy powód, dla którego zmieniłem telefon z Symbiana S60v5. Po kilku bolesnych i drogich lekcjach nauczyłem się, że hardware jest naprawdę mało ważny — liczy się przede wszystkim wsparcie software’owe danej platformy.

Android Market nie może nie robić wrażenia na kimś, kto poprzednio był na Windows Mobile i Symbianie. W tej chwili zdaje się 50,000 aplikacji – w jednym miejscu, do wyboru, do koloru. Kilka klików i zainstalowane. Coś pięknego . Łyżką dziegciu w tej beczce miodu jest fakt, że Polacy nie mają dostępu do płatnych aplikacji (jeszcze), o czym dowiedziałem się już po zakupie telefonu. Z tym, że mi osobiście do tego momentu to jeszcze nie przeszkodziło w niczym. Zasoby aplikacji darmowych i tak są nieprzebrane.

Jeśli chodzi o design: Android z HTC Sense jest po prostu piękny w porównaniu ze wszystkim, co widziałem do tej pory (tak, z iPhonem włącznie). Świetne ikony, płynne animacje, śliczne gadżety — to wszystko naprawdę robi wrażenie. Rzeczone animacje może nie są aż tak płynne jak na dziecku Jobsa (szczególnie jak się ma włączoną tapetę live), ale najwyraźniej taka jest cena za otwartość i konfigurowalność systemu. Mi osobiście na tym zależy bardziej – ale rozumiem, że mogą być i inne opinie. Dla mnie Desire ma tu co najlepsze z obu światów.

Następna rzecz — dla osób korzystających z usług Google’a (Gmail, kalendarz) nie ma lepszego systemu dla telefonu. Dla odmiany — tym razem wszystko po prostu działa! Jeden klik, i doskonała synchronizacja kontaktów, maili, wydarzeń w kalendarzu. Denerwować wprawdzie może, że telefon synchronizuje wszystkie kontakty (i nie mamy na to nijak wpływu) ale po przeczytaniu kilku porad na xda-developers.com można szybko się zorientować jak zrobić sobie porządek w kontaktach po stronie G (np. wykopać wszystkie, które są dodane z automatu). Poza tym kiedy się już pododaje te naprawdę istotne kontakty do grup i wyłączy pokazywanie tych, które nie mają przypisanych numerów telefonów — nagle i tak przestajemy widzieć niepotrzebnych ludzi w telefonie.

I wreszcie to, czego tak bardzo chciałem na Symbianie — absolutna konfigurowalność ekranu (ekranów!) startowego. Nareszcie to ja decyduję, jak wygląda mój telefon. Nic dodać.

Konkluzja

Dla mnie jest do do tej pory zdecydowanie najlepszy telefon jaki miałem. I nie mam tu na myśli specyfikacji sprzętowych (np. i8910 miał zdecydowanie lepszy aparat czy możliwości multimedialne), ale moje ogólne zadowolenie z tego co otrzymałem. Wreszcie mam szybki i konfigurowalny telefon ze świetnym wsparciem software’owym, pięknie zaprojektowanym systemem, dla odmiany użytecznymi widgetami i doskonale synchronizujący się z „cloudem”.

Jeśli ktoś, podobnie jak ja, próbował WM6.5 i ten okazał się za brzydki, Symbiana — i na nim zawiódł się przez jego hermetyczność i niedostatki w ergonomii, a iPhone’a jednak zostawia sobie na czas, kiedy zamarznie piekło — to jest imho dobry wybór.

Update (2010-04-26):

Jako że v słusznie wytknął mi, że nie wspomniałem o dwóch (dla niektórych pewnie dość istotnych) kwestiach — nadrabiam:

Bateria: wprawdzie wspomniałem o tym w komentarzu do innego wpisu, ale żeby było w jednym miejscu, powtarzam — z baterią w HTC Desire jest nieźle (jak na smartphone, oczywiście). Pomimo że to 1400 mAh (vs 1500 w mojej poprzedniej i8910) nie wiem, czy to kwestia sposobu w jaki Android zarządza procesami, czy też czegoś innego – ale przy normalnym użytkowaniu wyciągam ~150% tego, co mogłem na poprzednim telefonie. Z tym, że wtedy musiałem się niewąsko nagimnastykować, żeby “zoptymalizować” zużycie baterii — tutaj jadę na ustawieniach właściwie “z pudełka” – nie wyłączałem automatycznego wyboru sieci, mam wł. dane w tle. Dodać jednak muszę, że samo połączenie komórkowe dla danych włączałem tylko kiedy potrzebuję (bardziej ze względu na koszt, niż baterię).

Video rozmowy: no cóż – o ile wiem – Android do tej pory w ogóle nie ma wsparcia dla tej funkcjonalności i żaden z telefonów opartych na tym systemie (o ile wiem) nie ma w zw. z tym przedniej kamery. Tak też sprawa ma się z Desire. Jeśli ktoś musi koniecznie widzieć rozmówcę — to nie ten telefon

Ale od początku – w czasie obrabiania fotek z niedawnego spaceru (a konkretniej w czasie robienia HDRa z 3 ujęć w Photomatiksie) zauważyłem ciekawą rzecz. Załadowałem bezpośrednio 3 RAWy (.CR2 – z mojego 50d) do Photomatixa i kliknąłem dwa kolejne buttony prowadzące prosto do tonemappingu. Moim oczom ukazał się ten oto powalający rezultat:

Photomatix - HDR z RAWów

No ok, bracketing był dość standardowy (-2,0,+2 EV), scena wprawdzie trochę kontrastowa, ale bez przesady – żeby aż TAK sobie nie poradził z tym słońcem??

Pomyślałem zatem, że sprawdzimy Enfuse. Nie wiem wprawdzie, czym różni się „fuzja” ekspozycji od „HDR” – na poziomie teoretyczno-algorytmicznym — dla mnie ważne jest, żeby rozciągało rozpiętość tolalną . Oto efekt.

Fuzja ekspozycji za pomocą EnfuseGUI

No cóż, o niebo (nomen omen) lepiej, prawda? Znacznie bardziej przyzwoity start do dalszych obróbek.

I właściwie tu miałem skończyć posta, gdyby nie fakt, że przed momentem sprawdziłem inne podejście w Photmatiksie. Mianowicie zamiast ładować bezpośrednio RAWy — najpierw je wywołałem w Adobe Camera Raw (na kompletnie defaultowych ustawieniach), a dopiero powstałe w ten sposób JPEGi użyłem w Photomatiksie do wygenerowania HDRa.

Jakież było moje zdziwienie, gdy zobaczyłem to:

Photomatix - HDR, ale z JPEGów

Hmmm. Wyglądałoby zatem na to, że Photomatix ma niewąsko skaszanione wywoływanie RAWów. Inaczej tego sobie wytłumaczyć nie mogę.

Zwracam przy okazji uwagę, że w jasnych tonach między gałęziami drzewa Photomatix poradził sobie tutaj dużo lepiej, niż Enfuse (przypominam — oba programy na „defaultach”). Wygląda to tak, jakby Enfuse operował na duuużo większym „promieniu” pixeli, stąd takie halo. Być może można to jakoś obejść suwając suwaczkami w EnfuseGUI, ale ja za bardzo nie lubię się w ten sposób bawić .

I na koniec bonus — Photomatix, ale robiący „fuzję” zamiast HDRa (też z JPEGów — RAWów już odechciało mi się w nim testować):

Photomatix - fuzja

Cóż, wygląda więc na to, że na przyszłość będę musiał jednak znów rozważyć Photomatixa do składania HDRów/fuzji ekspozycji (choćby ze względu na lepsze efekty w drzewach ). Muszę tylko pamiętać, żeby nigdy nie ładować do niego RAWów…

Tak czy owak – telefon wreszcie do mnie dotarł, zakupiony w moim ulubionym sklepie. Nie ma co się rozpisywać nad technikaliami, bo inni opisali już to o wiele lepiej. Powiem zatem co nieco o moim pierwszym wrażeniu, jako osoby przesiadającej się z Windows Mobile (HTC TyTN II, dokładniej).

Po pierwsze ekran – mówiąc krótko, jest niesamowity. Wiem, że wszyscy już to pisali w swoich previews, reviews, first looks itd — ale trzeba to powtórzyć. No i raz jeszcze dodać za wszystkimi – ten ekran po prostu trzeba zobaczyć na własne oczy. Żadna fotka, żaden YouTube tego nie odda. Świeci pięknie, kolory są czyste i soczyste, czerń czarna, żółć żółta. Rozdzielczość nie jest może największa z obecnie dostępnych, ale patrząc na telefon – trudno uwierzyć, że mogłoby być jeszcze lepiej. Technologia AMOLED to zdecydowanie „krok we właściwym kierunku”.

Drugą sprawą jest rozpoznawanie dotyku. Do tej pory miałem do czynienia jedynie z ekranami wymagającymi docisku („resisitive” zdaje się). W tym przypadku – to ekran „capacitive” (chyba taki jak w iPhonie – nie wiem, bo z tym wynalazkiem nie miałem i nie chcę mieć nic do czynienia). Minusem jest to, że nie działają rysiki. Ogromnym plusem fakt, że nic nie trzeba dociskać – ekran reaguje po prostu tak, jak reagować powinien – na dotyk palca. Od teraz nie chcę na oczy widzieć ekranów dociskowych.

Po trzecie, Symbian S60 5th Edition. Po spartańskim WinMo, ten OS jest dla mnie po prostu piękny. Wszędzie kolory, śliczne ikony, animowane przejścia, leciutki feedback wibracji po kliknięciu. Znowu, nie jest to pewnie najlepsze co można mieć na telefonie – ale wg mnie to najlepszy możliwy dziś kompromis dla „powerusera” – z jednej strony spora atrakcyjność wizualna, z drugiej – niemała customizowalność i sprawdzona, otwarta platforma.

Na dziś to tyle – nie miałem jeszcze czasu, żeby bliżej zapoznać się z tym wszystkim, co Omnia HD ma do zaoferowania. Wiem już z wielu źródeł, że pewnie zawiodę się 8kHZ dźwiękiem video (podobno Samsung już nad tym pracuje), ale miałem tego świadomość przy zakupie. Podsumowując – jestem bardzo zadowolony z przesiadki :).

I tradycyjnie – kilka fotek z „unboxing”:

Pudełko jest dość ładne, choć przy tym z TyTna - tandetne.

I z drugiej strony

Cieplej...

Tadaaa!

Krótka instrukcja, ulotka, soft

Słuchawki

Kabel USB

Ładowarka

Bateria

No i sam telefon (jeszcze w worku)

Z tyłu

Pierwsze włączenie

Wybieram kraj...

...i ustawiam datę.

No i słynna już tapetka.

Jest cieńszy, niż się spodziewałem.

• jest dużo mocniejsza (oczywiście) — i to naprawdę czuć. Nawet w sytuacjach, w których teoretycznie 430 wystarcza (w pomieszczeniu, na niedużej odległości, kiedy jest relatywnie jasno) — mam wrażenie, jakby jednak 580 dawała dużo więcej i lepiej rozproszonego światła (może ma tutaj coś do rzeczy fakt, ze 580 ma sporo większy palnik?),
• wysuwany panel do robienia „catchlightów” w oczach fotografowanych osób — niby mały kawałek plastiku, a jak cieszy :),
• większy zakres obrotów głowicy — de facto można nią kręcić naokoło, do tego pochylać nawet w dół,
• sterowanie opcjami lampy bezpośrednio z body — zdaje się ze mój 50D jest dopiero drugim modelem po 1D mk III który to umożliwia. O tyle fajna sprawa, ze nie trzeba latać po instrukcję, żeby sprawdzić który Custom Function lampy co robi (na LCD lampy nie ma objaśnień — natomiast przy sterowaniu zbody wszystko jest ładnie rozpisane).
• może być zasilana z zewnętrznego źródła,
• ma gniazdo PC,
• jest blokowana / odblokowywana na body jednym „kliknięciem” (naprawdę fajny mechanizm) — a nie dokręcanym kółkiem,
• jest uszczelniana przed warunkami atmosferycznymi,

Do tego wszystkiego dochodzi jeszcze fakt, że 580 EX II może być masterem w zestawach lamp Canona. Na dobrą sprawę jeszcze nie zdecydowałem, co zrobię z 430, ale jeśli jej nie sprzedam, pewnie zacznąć coś kombinować z fotografią off-shoe. A tu korzystanie z systemu zdalnego wyzwalania Canona dawałoby jednak komfort E-TTL II (w przeciwieństwie to rozwiązań radiowych — przynajmniej tych, których cena jest jeszcze znośna). No nic, nad tym będę musiał jeszcze trochę pomyśleć. A póki co, kilka fotek z tego, co w pudle:

Co było w pudle?

Pudło od Speedlite 580 EX II

Cała zawartość pudła

Speedlite 580 EX II (po lewej) vs. 430 EX

Speedlite 580 EX II (po lewej) vs. 430 EX -- stopki

Speedlite 580 EX II (po lewej) vs. 430 EX -- palniki

580 EX II vs. 430 EX - od góry

Thunderbird starzeje się właściwie w oczach. Wciąż ten sam zestaw funkcjonalności, prawdziwie użytecznych wtyczek jak na lekarstwo (znowu, w przeciwieństwie to Fx’a), wyszukiwanie wiadomości nie działało tam chyba nigdy i pewnie już nie będzie. Wprawdzie niby idzie wersja trzecia, ale idzie tak już od maja 2008, a wśród wypisywanych w kolejnych press releasach ficzersach próżno szukać czegoś rewolucyjnego. Że w końcu Addon-Manager zostanie doprowadzony do stanu w jakim Fx jest od nie wiem sam już kiedy? Że zakładki będą? Że w Address Booku będzie… pole na podanie daty urodzin ? Litości…

Patrząc na to wszystko i mimo wysiłku nie mogąc dostrzec jakiejś sensownej myśli przewodniej czy choćby pomysłu na przyszłość Thunderbirda u ekipy Mozilli – zdecydowałem się zaryzykować i po raz pierwszy powierzyć moją cenną korespondencję pocztową w ręce największego dziś chyba providera pocztowego — Google’a.

Skłamałbym twierdząc, że nie miałem żadnych obaw przed tym krokiem. Powodów nie brakowało – od wydajności interfejsu webowego przy dużej ilości i to niemałych maili po niewiedzę kto właściwie ma dostęp do zawartości mojej poczty (teorie spiskowe teoriami spiskowymi — ale nikt mi nie powie, że choćby żeby rozpoznać spam, wielkie G nie skanuje treści maili…). Ale potencjalne korzyści w końcu mnie przekonały — to chyba najaktywniej rozwijany i wciąż ulepszany klient pocztowy na planecie.

Używam Gmaila już ponad dwa tygodnie, mam zatem chyba perspektywę niezbędną do porównania go z TB. Przyszedł zam czas, żeby powiedzieć

co mi się podoba w Gmailu

No to jedziemy:

Zwolnienie lokalnych zasobów

Odstawiając klienta desktopowego zyskałem:

• ponad połowę mojego drugiego monitora (dotychczas zajętą otwartym Thunderbirdem),
• kilkadziesiat MB wciąż zajętej pamięci RAM,
• 2 x circa 2 GB na dysku twardym (poczta + codzienny backup).

Tagowanie wiadomości

Używanie etykiet w Gmailu do oznaczania projektów, stanu wykonania zadania itp.

Tej części obawiałem się dość mocno. Byłem bardzo przyzwyczajony do drzewiastej struktury katalogów, jaką wypracowałem sobie po latach pracy w TB. A trzeba dodać, że służył mi jako swego rodzaju CRM — miałem folder z projektami nad którymi pracujemy, w nim osobne podfoldery dla klientów, w nich z kolei katalogi na dyskusje o każdym osobnym projekcie itd. Do tego używałem jeszcze etykiet dla oznaczania statusów poszczególnych maili: „Do zrobienia”, „Czekam na odpowiedź”, „W trakcie” itd. Nie wiedziałem na ile dobrze uda mi się przełożyć ten system na „płaską” strukturę tagów.

Okazało się, że poszło to nadzwyczaj dobrze – a przy okazji wyszła jedna zaleta tagowania, o której wcześniej nie pomyślałem – w przeciwieństwie do struktury drzewiastej folderów – dzięki tagom mogę przypisać daną dyskusję do więcej niż jednego projektu. Ponadto dzięki możliwości kolorowania tagów jedne projekty mogę sobie oznaczyć jako „aktywne”, inne jako tylko „utrzymywane”. Jeszcze inne kolory przewidziałem dla statusów wiadomości — zielona „Czekam na odpowiedź”, czerwona „Pilne”, niebieska „Do zrobienia” itd. Do tego tagi „statusowe” zaczynam od wykrzyknika, dzięki czemu mam je na samym początku w menu tagów – co przyspiesza oznaczanie stanów poszczególnych projektów.

Grupowanie maili w dyskusje

Grupowanie maili w całe dyskusje

To druga cecha Gmaila, która budziła wcześniej moje ogromne wątpliwości. Thunderbird ma wprawdzie widok, który w założeniu ma chyba robić coś podobnego, ale spróbowałem z niego skorzystać tylko raz — jak zobaczyłem, jaki pieprznik się robi – dałem sobie spokój i od tamtej pory maile oglądałem w formie, w jakiej tradycjnie prezentowane były od początku bodaj istnienia poczty elektronicznej — wylistowane pojedynczo, po dacie nadania.

I tutaj znowu G zaskoczył mnie cokolwiek pozytywnie. Grupowanie działa nadspodziewanie dobrze (jednak przy założeniu, że moi korespondenci nie grzebią przy temacie maila podczas odpowiadania — co dzieje się jednak bardzo rzadko). Po wymianie kilkunastu wiadomości cała dyskusja zaczyna przypominać formą rozmowę z komunikatora internetowego – co jest dość wygodne kiedy chce się prześledzić przebieg wymiany zdań (a taka możliwość jest nie do przecenienia jeśli mówimy o wykorzystaniu poczty elektronicznej jako formy komunikacji przy pracy nad projektami).

Wydajność

Aplikacje webowe z reguły nie są za szybkie (przynajmniej w porównaniu do natywnego software’u desktopowego). Gmail jednak miło mnie zaskoczył. Ewidentnie widać, że programiści G znają się na optymalizacji javascriptu. Mój Firefox ma jednocześnie aktywnych 28 (!) rozszerzeń, a mimo to w niektórych przypadkach Gmail działa mi szybciej, niż Thunderbird w analogicznych sytuacjach (np. otwieranie zawartości dużego maila z kilkoma sporymi załącznikami). Podobnie ma się rzecz z innymi operacjami – nadawanie etykiet, przechodzenie między folderami, autozapis nowego maila – wszystko dzieje się nadspodziewanie szybko.

Google Labs + addony Firefoxa

Tutaj każdy znajdzie coś dla siebie — nie ma właściwie tygodnia, żeby zespół G nie dorzucał jakiejś nowej funkcjonalności do Labs. Choć dlaczego niektóre z nich nie są częścią podstawowych możliwości (jak np. osadzanie w mailach obrazków) — ciężko stwierdzić.

Dodatkowe funkcjonalności Gmaila w Google Labs

Jednym z fajniejszych bajerów z Labs jest np. automatyczne rozpoznawanie odnośników do Picasa Web Albums osadzonych w mailu i automatyczne dodawanie odpowiednich miniaturek pod mailem:

Picasa Web Albums w Gmail

Jeszcze szczęśliwsi mogą być użytkownicy Firefoxa korzystający z Gmaila — a to dzięki świetnemu dodatkowi Better Gmail 2, który dodaje kilka fajnych smaczków (jak np. ikony załączników zależne od rzeczywistego typu pliku czy pokazywanie na faviconie ilości nieprzeczytanych maili w skrzynce).

Better Gmail 2

Zresztą ciekawych dodatków do Firefoxa poprawiających pracę w Gmailu jest więcej:

• Xoopit – przeglądarka fotek i video w poczcie
• Gmail Manager – powiadamiacz o nowej poczcie
• i jeszcze kilka innych

Ale żeby nie było, że wszystko jest tak różowe – teraz

co w Gmail mi się nie podoba

No cóż — coś musiało się znaleźć .

Załączniki

A właściwie operacje na nich. Jestem przyzwyczajony do tego, że przechodzi przeze mnie spora ilość korespondencji między różnymi osobami. Czasem wymaga to sklejenia w jednym mailu wyjściowym informacji z wielu mailu „wejściowych”. Z tym łączy się czasem konieczność przeciągania załączników między mailami.

W Thunderbirdzie nie było z tym problemu. Chyba że już po przeciągnięciu załącznika, a przed wysłaniem nowego maila — przeniosło się do innego folderu wiadomość, z której przeciągało się załącznik — wtedy TB w nieskończoność próbował wysłać wiadomość nie mogąc znaleźć źródłowego załącznika . Ten bug jakoś pozostaje niezauważony przez ekipę Mozilli od bodaj początku istnienia Thunderbirda.

Załączniki w Gmail

W Gmailu obsługa załączników jest tylko tak dobra, na ile pozwalają ograniczenia samej przeglądarki, HTMLa, protokołu HTTP i javascriptu. Generalnie nie jest źle – można uploadować po kilka załączników na raz (zapewne dzięki ukrytemu flashowi), są paski postępo podczas uploadu, a w przypadku forwardowania wiadomości z załącznikami – nie trzeba czekać na ich upload – jak w przypadku podobnej czynności z desktopowego klienta.

Nie ma natomiast mowy o żadnych operacjach na załącznikach między dwiema wiadomościami – jedyne co można zrobić, to właśnie forwardować danego maila razem z zawartymi w nimi plikami. Jeśli chce się dodać do niego załączniki z innego maila — trzeba je najpierw pobrać na dysk, i ponownie uploadować. Niby nic strasznego, ale jest to jednak uciążliwe. Cóż, może któregoś dnia pojawi się w Google Labs coś, co rozwiąże ten problem.

Generalnie

Myślę, że póki co, zostanę przy Gmailu. Oszczędzam dzięki temu więcej, aniżeli tracę. Drobne wady związane z załącznikami nie są dla mnie na tyle uciążliwe, żeby bardzo przeszkadzały w codziennej pracy. Trochę szkoda mi Thunderbirda, bo spędziłem z nim mnóstwo czasu — ale póki nie zobaczę, że Mozilla ma jakieś konkretne pomysły na jego rozwój – nie mam za bardzo na co się oglądać.

Jedną z lepszych tego typu aplikacji, na jakie trafiłem, jest FileHippo Updater. Dla odmiany ma własny interfejs graficzny, a do tego szukając aktualizacji, opiera się na bogatej bibliotece oprogramowania hostowanej przez FileHippo.com.

FileHippo skanuje system

Skanowanie systemu w poszukiwaniu programów do zupdate’owania przebiega szybko, a rezultaty pokazywane są w oknie domyślnej przeglądarki. Niestety – na tym koniec udogodnień. Instalki trzeba już pobrać (klikając na linki w liście wyników) i zainstalować ręcznie. Ech, ciągle marzy mi się zestaw repozytoriów rodem z Ubuntu .

Wyniki skanowania

Innym wyjściem jest kabel z 2 minijackami na końcach – jeden koniec wpinasz do wyjścia głośnikowego, drugi do wejścia inline. Chyba jeszcze głupsze i nie mniej toporne.

Trzecią sugestią podaną na stronie producenta jest użycie wpieranego jakoby przez większość kart wejścia „Stereo Mixer”. Cóż, mi Tunatic nie zaoferował takiej opcji w ustawieniach — oto wszystko co miałem:

Opcje Tunatica

Hm, zatem dupa – myślę sobie. Dodać wypada, że jestem na Viście i mam wbudowaną w płytę kartę Realtek AC 97. Właściwie pogodziłem się z koniecznością podpięcia mikrofonu, kiedy zupełnie przypadkiem wpadłem na opcję pokazania ukrytych (bo wyłączonych) urządzeń wejściowych audio dla mojej karty!

Konfiguracja urządzeń nagrywających audio

Poniżej króciutki screencast pokazujący jak to właczyć i jak Tunatic radzi sobie z rozpoznawaniem muzyki:

Stwierdziłem że to już lekkie przegięcie pały i tym razem muszę poszukać czegoś mocniejszego (słuchawki które miałem przed Aurvaną poszły z tego samego powodu…). Moją pierwszą myślą było przejrzenie oferty najbardziej bodaj znanego producenta pół- i profesjonalnych słuchawek — Sennheisera. Zależało mi przede wszystkim na solidnej, najlepiej opartej na metalowych pałąkach budowie. Niestety – nie udało mi się niczego takiego znaleźć (choć gwoli sprawiedliwości muszę dodać, że osąd wydawałem li jeno na podstawie zdjęć publikowaneych przez producenta, jako że nie zadał sobie trudu opisania materiałów, z których wykonane są poszczególne modele).

Cóż, szukać trzeba było gdzie indziej. Chwila googlania zwróciła moją uwagę na amerykańską austriacką firmę AKG. Już pierwszych kilka kliknięć utwierdziło mnie w przekonaniu, że jestem tu gdzie trzeba. Musiałem się jeszcze tylko upewnić, że znajdę słuchawki w miarę rozsądnej cenie (circa 300 PLN). Wybór padł zatem na model K530, a ściślej na jego limitowaną wersję specjalną, wydaną – zgodnie z oświadczeniem producenta – dla uczczenia wielu nagród przyznanych modelowi podstawowemu (kolejna chwila googlania zdaje się potwierdzać tą tezę).

Zdecydowałem się zatem i zamówiłem koniec końców wspomniany model limitowany — AKG K530 LTD (litościwie pominę nazwę sklepu, w którym musiałem czekać ponad tydzień na samo wysłanie towaru). Słuchawki mam już ponad tydzień, więc myślę, że mogę się podzielić swoimi spostrzeżeniami – relatywnie do moich poprzednich słuchawek – z zastrzeżeniem oczywiście, że jestem zwykłym śmiertelnikiem lubiącym muzykę, żadnym audiofilem (czy innym filem):

Dźwięk

W porównaniu z Aurvana DJ, AKG 530 LTD ma szersze pasmo przenoszenia (odpowiednio – 20Hz-20kHz vs 17Hz-26,5kHz). I szczerze powiem, że to słychać. Basy są cięższe, a soprany „soczystsze”, że pozwolę sobie to tak ująć. Absolutnie żadnego charczenia czy dziwnego popiskiwania — chociaż na to akurat nie mogłem narzekać również w produkcie Creative. Niestety, coś za coś. AKG są „cichsze”. Jak mówiłem, nie jestem specem, więc nie mam bladego pojęcia z którym parametrem technicznym związany jest ten fakt (impedancja może? skoro wyraża się to w Ohmach…) — wiem jedno – muszę dawać 3/4 mocy wzmacniacza żeby mieć mniej więcej ten sam poziom głośności, co wcześniej (na DJ Aurvana) na 1/2. Dlatego jak dla mnie remis.

Creative Aurvana DJ vs AKG 530 LTD = 1 : 1

Budowa

W obu modelach przeważa plastik. W Aurvana DJ do tego boki samych „muszli” są bajerancko wyłożone „ścieranym” na matowo metalem.

Oba modele mają skórzany pasek na głowę (choć w DJ jest to właściwie wyłożony skórą sam pałąk) – z tym niezwykle ważnym rozróżnieniem, że w Aurvana jest to cieniutka skórka, o którą obawiałem się za każdym razem, kiedy wkładałem je na głowę w 1-2 dni po jej ogoleniu. Była po prostu uzasadniona obawa, że ją porozdzieram odrastającymi włosami. W przypadku AKG problem znika — pasek wykonany jest z porządnej, grubej skóry. Nie oznacza to bynajmniej, że jest on niewygodny — nic z tych rzeczy.

Rozmiar Aurvana DJ regulowany jest w sposób tradycyjny — poprzez wysuwane z głównego (plastikowego wykładanego skórą) pałąka plastikowych przedłużek. Co było zresztą powodem ich zgonu (w moim przypadku). W AKG 530 LTD sprawa wygląda zupełnie inaczej – cały pałąk wykonany jest z bardzo giętkiego, lekkiego acz – jak się okazuje przy bliższych oględzinach – mocnego metalu. Nie ma żadnego sposobu „ręcznej” regulacji rozmiaru. Kiedy wkłada się je na głowę, z głównego paska wysuwają się mniejsze, elastyczne paski tak długo, aż słuchawki znajdą się na miejscu.

W moim przekonaniu budowa to element, w którym AKG bije na głowę Aurvanę (co zresztą było bezpośrednią przyczyną, dla której kupiłem właśnie AKG…).

Creative Aurvana DJ vs AKG 530 LTD = 0 : 1

Wygoda

Jak już wspominałem, siedzę przy kompie zdecydowanie za długo – po 7 – 12 godzin dziennie. Przez większość tego czasu słucham muzyki. W słuchawkach które miewałem do tej pory, najdalej po 2-3 godzinach bolały mnie uszy – najczęściej od niewygodnych muszli. Że może być inaczej, poczułem dopiero tydzień temu, kiedy minął pierwszy dzień słuchania na AKG 530 LTD. Ich muszle są po prostu niesamowicie wygodne. Od ponad tygodnia słucham muzyki po 5-8 godzin dziennie bez przerwy i po prostu nie czuję, że mam na głowie słuchawki.

Creative Aurvana DJ vs AKG 530 LTD = 0 : 1

Wynik – 3 : 1 dla AKG 530 LTD

Zdaje sobie oczywiście sprawę z czynnika psychologicznego, który każe podświadomie cieszyć się każdym nowym zakupem i stawiać go wyżej niż poprzednio posiadane rzeczy. W tym jednak przypadku już po tygodniu widzę poprawę w tych wszystkich aspektach, które denerwowały mnie we wszystkich słuchawkach, jakie miałem do tej pory. Jedyną może wadą AKG jest wspomniana już „cichość”, ale póki mam jeszcze zapas na pokrętle głośności wzmacniacza, nie przejmuję się tym za bardzo.

W każdym razie, póki co zdecydowanie i z czystym sumieniem polecam słuchawki AKG 530 LTD.