Wracałem sobie właśnie z comiesięcznej porannej wycieczki do US (i nie mam niestety na myśli Stanów Zjednoczonych) i postanowiłem w drodze powrotnej wpaść do sklepu m.in. po kawę. Najbliżej było mi do kauflandu.

Wszedłem, udałem się prosto po Nescę Allitalia (lubię, bo mocna), w międzyczasie postawiłem sobie wziąć jeszcze coś do czytania (Polityka) i małą ozdobną torebkę na upominek. Nauczony niegdysiejszymi przykrymi doświadczeniami, robiąc teraz zakupy, staram się na bieżąco kalkulować ile mi mniej więcej przyjdzie zapłacić w kasie. Wyszło mi jakieś 32 PLN.

Stoję sobie zatem w kolejce do kasy, przyszła moja kolej, babka kasuje i rzuca mi:

–Pięćdziesiąt pięć dziewięćdziesiąt siedem.

Oryginalny paragon z "pomyłką".

Jak wspomniałem — było rano, ja zaledwie po jednej kawie. Zawiesiłem się na dobre 3 sekundy, przeleciałem jeszcze raz wzrokiem po smętnych trzech produktach na taśmie. No ni chuja nie chce mi wyjść ponad 50zł. Przypominam – malutka ozdobna torebka, Polityka i 200g rozpuszczalnej.

–ILE?? – dopytuję.

–Pięćdziesiąt pięć dziewięćdziesiąt siedem – odpowiada niewzruszonym głosem robota wąsata kasjerka.

–A co tu aż tyle kosztuje?? — na to ja, wskazując głową na towary.

Storno.

I w tym miejscu robi się ciekawie. Kasjerka wykonuje serię szybkich, niemalże na pewno wyuczonych gestów. Na ułamek sekundy zerka na paragon, po czym zerka znacząco przed siebie, poza moim polem widzenia. Stamtąd podbiega w ciągu 3 sekund (!!!) jakaś kasjercza sierżantka (taka co to ma uprawnienia do cofania błędów na kasie), wkłada klucz, po czym moja kasjerka wklepuje coś, wyciąga paragon, podaje mi i idzie mniej więcej w te słowa:

–Kawa nabiła mi się dwa razy, przepraszam (tu nastąpił uśmiech, który byłby niemal rozbrajający, gdyby nie wąsy).

Zabrałem resztę, swoje graty i czym prędzej oddaliłem się z o-mało-co-miejsca-zbrodni.

Tak sobie teraz myślę: okres świąteczny, przerób klientów w tysiącach, kosze wypakowane po sufit, dziesiątki – może setki towarów na koszyk. Ile osób się zorientuje? A ile nie? Bo po szybkości, z jaką przy kasie znalazła się babka od cofania „błędów”, nie mam najmniejszych wątpliwości — ona tam stała czekając, aż ktoś zauważy co się święci. Wtedy czym prędzej stornujemy, przepraszam, i następny klient. Byle nie zatrzymywać ruchu gotówki.

Także jednym słowem Panowie (bo Panie mają to zawsze w zwyczaju): liczcie pieniądze, patrzcie kasjerkom na ręce, i nigdy przenigdy nie wręczajcie im pieniędzy i nie przyjmujcie reszty „z automatu”, bez myślenia o kwotach. Ja nie mam w każdym razie po dniu dzisiejszym najmniejszych wątpliwości — to nie są żadne pomyłki.

Jak się okazuje, ciastolina jest świetnym prezentem mikołajkowym — i to nie tylko dla dwulatków Przy stole, na którym rozłożony był cały zestaw, przez dobre kilkadziesiąt minut (a może i ze 2 godziny) siedziała spora grupa dorosłych i z zapałem tworzyła takie oto postacie:

Nie wiadomo, co jest bardziej interesujące — nowa książeczka, czy talerzyk z tortem na stole

I zdjęcie bonusowe:

Przy wigilijnym stole u mojej babci. Na pierwszym planie Asia — w tle jak zwykle mój niezawodny brat

Jedna z fotek cyknięta podczas ustawiania świateł w Wigilię. Wrzuciłbym coś więcej, gdyby nie to, że od tejże Wigilii pracuję 12+h/dobę

Jeden z moich self-gwiazdkowych prezentów

Wczoraj miałem drugą sesję lepienia pierogów. Własnoręcznie skleiłem 120 małych skurczybyków (co w sumie w tym miesiącu daje dobrze ponad 200). Teraz jeszcze uszka – i jak dla mnie można zaczynać święta

Półfabrykaty + produkty gotowe

Pogoda zdecydowanie dopisała w tym roku. Było wprawdzie zimno, ale słońce świeciło pięknie. Udało nam się na szczęście znaleźć kilka chwil na krótki spacer po parku