Barierą dotychczas, może do pewnego stopnia poza ceną, był dla mnie fakt, że nigdy nie trzymałem takiego ustrojstwa w ręku. Nie miałem po prostu pojęcia na ile to tak naprawdę nadaje się do czytania (szczególnie w ostrym świetle). Bałem się, że e-ink koniec końców niewiele różni się od LCD (czyli w słońcu jest bezużyteczny). I że te 6 cali ekranu (większe są dla mnie za drogie i zbyt niemobilne) jest za małe. Na szczęście — nie mogłem mylić się bardziej.

Wahałem się między dwoma modelami:

• Onyx Boox 60s, a
• Kindle 3

Szybki Samouczek Kindle'a

Koniec końców wybór padł na „kundelka” — z kilku przyczyn:

• cena — kupiłem dokładnie za 443,64 PLN z wysyłką (sprawami celnopodatkowymi zajmuje się Amazon we własnym zakresie, więc to cena ostateczna, po kursie dolara z danego dnia, rzecz jasna) vs od ok. 750 PLN za Onyxa poczynając, jeśli z Ceneo brać pod uwagę tylko sklepy z jaką-taką opinią,
• ekran — to bodaj największa zaleta Kindle’a: 6 calowy E-ink Pearl (16 odcieni szarości, lepszy kontrast) vs zastosowany w Boox 60s E-ink Vizplex EPD (o 8 odcieniach i mniejszym kontraście — ten ekran stosowany też był w poprzednich wersjach Kindle’a).
• Wi-Fi — Onyx Boox 60s nie ma bezprzewodowej łączności. Niby tylko „bajer” ale jednak fajniej jest móc „pchać” na Kindle’a książki bezprzewodowo, albo na szybko sprawdzić coś w Wikipedii.
• większa wbudowana pamięć — 3GB dostępne dla użytkownika w Kindle 3 naprzeciw 512MB w Boox 60s (choć ten ostatni może wykorzystywać karty SD, czego nie może Kindle).
• ergonomiczniejsza budowa — sprawa subiektywna, ale wg mnie przyciski do przewracania stron po bokach urządzenia to coś, czego w Onyksie zdecydowanie brakuje.

Żeby nie było tak różowo, są oczywiście rzeczy, które Boox 60s robi lepiej:

• reflow PDFów (o ile nie są skanami, rzecz jasna),
• oprogramowanie po polsku,
• Text-to-Speech po polsku (z wykorzystaniem najlepszej bodaj syntezy mowy, jaką jest Ivona),
• znacznie szerszy wachlarz obsługiwanych formatów plików: PDF, DjVu, DOC, DOCX, XLS, XLSX, PPT, PPTX, TXT, HTML, MOBI (bez DRM), PRC, EPUB, CHM, PDB, RTF, FB2, JPG, GIF, BMP, TIFF, MP3 (w Kindle jest to: AZW, TXT, PDF, AA, AAX, MP3, MOBI — bez DRM, PRC). Brak w Kindle’u wyróżnionego otwartego formatu ebooków EPUB boli chyba najmocniej, ale on akurat konwertuje się na natywny kundelkowy MOBI najładniej (z użyciem choćby fantastycznego Calibre),
• serwis gwarancyjny w Polsce

Jako się rzekło, po rozważeniu wspomnianych „za” i „przeciw” — wybór padł na produkt Amazona. Kiedy go rozpakowałem i spojrzałem na ekran, miałem podobne wrażenie, jak któryś z forumowiczów na eksiazki.org — że jest na niego przyklejona kartka z instrukcją. Taka jest rozdzielczość (167 ppi)! Komuś, kto wcześniej nie widział czytnika (jak ja) nie da się tego opisać. To po prostu trzeba zobaczyć na żywo.

Kindle 3

Etui

Od razu po zamówieniu Kindle’a, kupiłem sobie futerał „ekologiczny” brytyjskiej firmy Tuff Luv. Podobno w całości zrobiony z materiałów z odzysku (nie żeby mnie to szczególnie obchodziło). Ważne, że mi się podobał

Etui Tuff Luv

Kindle w etui Tuff Luv

Do tego przyszedł w iście „dizajnerskim” i — a jakże — ekologicznym opakowaniu, które nawet po zużyciu może mieć swoje drugie życie (patrz 2 fotka poniżej)!

Pudełko na etui Tuff Luv

Wnętrze pudełka na etui Tuff Luv

Z perspektywy kilku tygodni

Krótko mówiąc — to jeden z moich bardziej udanych zakupów . Jeśli ktoś lubi czytać — to zdecydowanie gadżet dla niego. Z tym, że od razu trzeba dopowiedzieć – zdjęcia, komiksy (chyba, że czarno-białe), kolorowe ilustracje – to nie ten adres. W takim przypadku trzeba kupować jakiegoś pada LCD — i męczyć sobie nim wzrok w domu, bo w słoneczny dzień na ławce sobie już tych fotek nie pooglądasz  . Reklama mówi 100% prawdę (choć raz):

Wady

Może nie tyle wady Kindle’a, co chyba samej technologii E-ink. Okazuje się, że podobnie jak LCD, jest podatna na „stuck pixels”. Po pewnym czasie pojawiło mi się kilka mikroskopijnych (trzeba cały czas pamiętać, że to 167ppi, więc ciężko dostrzec 1 plamkę) kropek, które są cały czas czarne + jedna nieco większa (już widoczna nie tylko w ostrym słońcu). Jasne, że to wkurza — jak się już wie, że to tam jest, nie można przestać na to patrzeć. Ale jak człowiek po prostu zacznie czytać, zapomina o pierdołach.

Wiem z opisów przypadków innych użytkowników, że Amazon ma doskonały serwis i prawdopodobnie po zgłoszeniu problemu zaraz wysłaliby mi zamiennik, nie czekając nawet, aż odeślę ten. I niewykluczone, że się na to skuszę gdzieś pod koniec okresu gwarancyjnego (choć czytałem też o przypadkach, kiedy ktoś odsyłał z jednym stuck pixelem, a dostał nowy… z trzema… ech). Póki co po prostu nie przeszkadza mi to na tyle, żebym się tym aż tak zajmował, zamiast po prostu czytać

Nawiasem – jako że pojawiało się to pytanie – mam (kupiony w x-kom.pl) telefon dokładnie w takich kolorach, jak w tym video.

Kliknij żeby zobaczyć video.

i8910 to naprawdę świetny hardware — doskonały ekran, świetne głośniki stereo, naprawdę niezły aparat jak na komórkę, nagrywanie w 720p. Ale jako narzędzie „biznesowe” nie sprawdza się zupełnie. Konieczność instalowania zewnętrznego softu żeby móc dowolnie konfigurować powtarzalność eventów w kalendarzu? Dajcie spokój… Brak możliwości jakiegokolwiek sensownego konfigurowania ekranu startowego: samsungowski ekran z widżetami to jakiś żart – kompletny brak API do pobierania informacji z kalendarza (!!!) skutkiem czego nie było nawet widżetu wyświetlającego nadchodzące wydarzenia. A na defaultowy symbianowy ekran lepiej spuścić zasłonę milczenia.

Zatem mam już na koncie sprawdzone:

• Windows Mobile 6.5
• Symbian S60v5

I oba mają (jak dla mnie) wielkie wady. Został mi właściwie jeden wybór (kiedy kupię srajfona, zamarznie piekło) — Android. A zatem — tadaaaaaaa – unboxing HTC Desire:

Ostrożnie z ogniem przy telefonach ;)

Dość fajnie wykonane, sztywne, rozsuwane pudełko.

Oto i On.

Akcesoria: papiery, ładowarka (składająca się z 3 części - sic! - m.in. kabla usb używanego z kompem), słuchawki z pilotem, gąbki na słuchawki.

Jak już oswoję się parę dni z fonem, pewnie napiszę parę słów jak się sprawuje. To, co widzę już teraz, to:

• Android 2.1 + Sense UI robią NIEPORÓWNANIE większe wrażenie wizualne, niż iPhone OS (miałem okazję bawić się iPhonem 3GS parę dni temu).
• Ekranów zupełnie nie ma co porównywać (na korzyść Desire, oczywiście – AMOLED 800×480).
• Prędkość może nie jest tak idealnie płynna jak na iPhone – ale naprawdę ciężko się jej czepiać, bo jest naprawdę niewielka różnica — a złożyć to można na karb faktu że Android jest otwarty i nieporównanie bardziej konfigurowalny.

To na razie tyle…

Tak czy owak – telefon wreszcie do mnie dotarł, zakupiony w moim ulubionym sklepie. Nie ma co się rozpisywać nad technikaliami, bo inni opisali już to o wiele lepiej. Powiem zatem co nieco o moim pierwszym wrażeniu, jako osoby przesiadającej się z Windows Mobile (HTC TyTN II, dokładniej).

Po pierwsze ekran – mówiąc krótko, jest niesamowity. Wiem, że wszyscy już to pisali w swoich previews, reviews, first looks itd — ale trzeba to powtórzyć. No i raz jeszcze dodać za wszystkimi – ten ekran po prostu trzeba zobaczyć na własne oczy. Żadna fotka, żaden YouTube tego nie odda. Świeci pięknie, kolory są czyste i soczyste, czerń czarna, żółć żółta. Rozdzielczość nie jest może największa z obecnie dostępnych, ale patrząc na telefon – trudno uwierzyć, że mogłoby być jeszcze lepiej. Technologia AMOLED to zdecydowanie „krok we właściwym kierunku”.

Drugą sprawą jest rozpoznawanie dotyku. Do tej pory miałem do czynienia jedynie z ekranami wymagającymi docisku („resisitive” zdaje się). W tym przypadku – to ekran „capacitive” (chyba taki jak w iPhonie – nie wiem, bo z tym wynalazkiem nie miałem i nie chcę mieć nic do czynienia). Minusem jest to, że nie działają rysiki. Ogromnym plusem fakt, że nic nie trzeba dociskać – ekran reaguje po prostu tak, jak reagować powinien – na dotyk palca. Od teraz nie chcę na oczy widzieć ekranów dociskowych.

Po trzecie, Symbian S60 5th Edition. Po spartańskim WinMo, ten OS jest dla mnie po prostu piękny. Wszędzie kolory, śliczne ikony, animowane przejścia, leciutki feedback wibracji po kliknięciu. Znowu, nie jest to pewnie najlepsze co można mieć na telefonie – ale wg mnie to najlepszy możliwy dziś kompromis dla „powerusera” – z jednej strony spora atrakcyjność wizualna, z drugiej – niemała customizowalność i sprawdzona, otwarta platforma.

Na dziś to tyle – nie miałem jeszcze czasu, żeby bliżej zapoznać się z tym wszystkim, co Omnia HD ma do zaoferowania. Wiem już z wielu źródeł, że pewnie zawiodę się 8kHZ dźwiękiem video (podobno Samsung już nad tym pracuje), ale miałem tego świadomość przy zakupie. Podsumowując – jestem bardzo zadowolony z przesiadki :).

I tradycyjnie – kilka fotek z „unboxing”:

Pudełko jest dość ładne, choć przy tym z TyTna - tandetne.

I z drugiej strony

Cieplej...

Tadaaa!

Krótka instrukcja, ulotka, soft

Słuchawki

Kabel USB

Ładowarka

Bateria

No i sam telefon (jeszcze w worku)

Z tyłu

Pierwsze włączenie

Wybieram kraj...

...i ustawiam datę.

No i słynna już tapetka.

Jest cieńszy, niż się spodziewałem.

• jest dużo mocniejsza (oczywiście) — i to naprawdę czuć. Nawet w sytuacjach, w których teoretycznie 430 wystarcza (w pomieszczeniu, na niedużej odległości, kiedy jest relatywnie jasno) — mam wrażenie, jakby jednak 580 dawała dużo więcej i lepiej rozproszonego światła (może ma tutaj coś do rzeczy fakt, ze 580 ma sporo większy palnik?),
• wysuwany panel do robienia „catchlightów” w oczach fotografowanych osób — niby mały kawałek plastiku, a jak cieszy :),
• większy zakres obrotów głowicy — de facto można nią kręcić naokoło, do tego pochylać nawet w dół,
• sterowanie opcjami lampy bezpośrednio z body — zdaje się ze mój 50D jest dopiero drugim modelem po 1D mk III który to umożliwia. O tyle fajna sprawa, ze nie trzeba latać po instrukcję, żeby sprawdzić który Custom Function lampy co robi (na LCD lampy nie ma objaśnień — natomiast przy sterowaniu zbody wszystko jest ładnie rozpisane).
• może być zasilana z zewnętrznego źródła,
• ma gniazdo PC,
• jest blokowana / odblokowywana na body jednym „kliknięciem” (naprawdę fajny mechanizm) — a nie dokręcanym kółkiem,
• jest uszczelniana przed warunkami atmosferycznymi,

Do tego wszystkiego dochodzi jeszcze fakt, że 580 EX II może być masterem w zestawach lamp Canona. Na dobrą sprawę jeszcze nie zdecydowałem, co zrobię z 430, ale jeśli jej nie sprzedam, pewnie zacznąć coś kombinować z fotografią off-shoe. A tu korzystanie z systemu zdalnego wyzwalania Canona dawałoby jednak komfort E-TTL II (w przeciwieństwie to rozwiązań radiowych — przynajmniej tych, których cena jest jeszcze znośna). No nic, nad tym będę musiał jeszcze trochę pomyśleć. A póki co, kilka fotek z tego, co w pudle:

Co było w pudle?

Pudło od Speedlite 580 EX II

Cała zawartość pudła

Speedlite 580 EX II (po lewej) vs. 430 EX

Speedlite 580 EX II (po lewej) vs. 430 EX -- stopki

Speedlite 580 EX II (po lewej) vs. 430 EX -- palniki

580 EX II vs. 430 EX - od góry