Cóż, mądry Polak po szkodzie (jak zwykle). Chwila poszukiwań pokazuje, że nie jestem oczywiście osamotniony w tych problemach. Co natomiast zdumiewa – nie ma żadnego choćby pisanego przez osoby trzecie plugina, który rozwiązywałby ten problem (a przynajmniej ja nic takiego nie mogłem znaleźć). Okazuje się, że trzeba sobie radzić samemu.

Zaczynamy od znalezienia miejsca, w kórym Winamp przechowuje dane.

Na Win2k/XP:
C:\Documents and Settings\(username)\Application Data\Winamp

Na Vista (i pewnie w Windows 7):
C:\Users\(username)\AppData\Roaming\Winamp

Pliki które na interesują to:

• Winamp.bm — zakładki,
• Winamp.m3u, winamp.m3u8 — aktualnie odtwarzana lista (oba pliki zawierają akurat u mnie to samo, nie jestem więc pewien, który tak naprawdę się liczy),
• links.xml — linki,
• Plugins/ml/main.dat — ratingi i licznik odtworzeń,
• Plugins/ml/main.idx — plik indeksowy ratingów i licznika odtworzeń,
• Plugins/ml/recent.dat — Historia odtwarzania
• Plugins/ml/recent.idx — Plik indeksowy historii odtwarzania,
• Plugins/ml/*.m3u8 — Wszystkie playlisty „zapisane” w Bibliotece Mediów (tak, losowane nazwy tych plików to był naprawdę świetny pomysł, Nullsoft!),
• Plugins/ml/playlists.xml –Plik indeksowy playlist zapisanych w Bilbiotece Mediów

No tak, ale co daje znajomość plików, jeśli i tak trzeba je ręcznie backupować? Tutaj z pomocą przychodzi (przynajmniej mi) program, którego i tak używam codziennie — SyncBack.

Nie będę się rozpisywał krok po kroku jak skonfigurować zadanie i ustawić harmonogram, bo program prowadzi za rączkę — pokażę tylko dwa screeny z co istotniejszymi ustawieniami:

Źródło: explorerstreet.blogspot.com

Tym razem efekt był dość ciekawy. Po bezproblemowym odpaleniu wszystkiego i próbie uruchomienia w przeglądarce PhpMyAdmina – zawiecha. Strona ładuje się w nieskończoność. Log w Apache’u nie pokazuje żadnych sensowych wskazówek.

Na szczęście chwila Googlania wskazała właściwy trop — przyznam, że sam na to bym nie wpadł.

Wykomentować jedną linię w pliku hosts

Czyli — w C:\Windows\System32\Drivers\etc\hosts trzeba wykomentować/usunąć linię:

::1             localhost

upewniając się jednocześnie, że jest tam cały czas:

127.0.0.1       localhost

od siebie jeszcze dodam, że po tym dobrze jest z konsoli wyczyścić cache DNS:

ipconfig /flushdns

i oczywiście zrestartować Apache’a. U mnie pomogło

Thunderbird starzeje się właściwie w oczach. Wciąż ten sam zestaw funkcjonalności, prawdziwie użytecznych wtyczek jak na lekarstwo (znowu, w przeciwieństwie to Fx’a), wyszukiwanie wiadomości nie działało tam chyba nigdy i pewnie już nie będzie. Wprawdzie niby idzie wersja trzecia, ale idzie tak już od maja 2008, a wśród wypisywanych w kolejnych press releasach ficzersach próżno szukać czegoś rewolucyjnego. Że w końcu Addon-Manager zostanie doprowadzony do stanu w jakim Fx jest od nie wiem sam już kiedy? Że zakładki będą? Że w Address Booku będzie… pole na podanie daty urodzin ? Litości…

Patrząc na to wszystko i mimo wysiłku nie mogąc dostrzec jakiejś sensownej myśli przewodniej czy choćby pomysłu na przyszłość Thunderbirda u ekipy Mozilli – zdecydowałem się zaryzykować i po raz pierwszy powierzyć moją cenną korespondencję pocztową w ręce największego dziś chyba providera pocztowego — Google’a.

Skłamałbym twierdząc, że nie miałem żadnych obaw przed tym krokiem. Powodów nie brakowało – od wydajności interfejsu webowego przy dużej ilości i to niemałych maili po niewiedzę kto właściwie ma dostęp do zawartości mojej poczty (teorie spiskowe teoriami spiskowymi — ale nikt mi nie powie, że choćby żeby rozpoznać spam, wielkie G nie skanuje treści maili…). Ale potencjalne korzyści w końcu mnie przekonały — to chyba najaktywniej rozwijany i wciąż ulepszany klient pocztowy na planecie.

Używam Gmaila już ponad dwa tygodnie, mam zatem chyba perspektywę niezbędną do porównania go z TB. Przyszedł zam czas, żeby powiedzieć

co mi się podoba w Gmailu

No to jedziemy:

Zwolnienie lokalnych zasobów

Odstawiając klienta desktopowego zyskałem:

• ponad połowę mojego drugiego monitora (dotychczas zajętą otwartym Thunderbirdem),
• kilkadziesiat MB wciąż zajętej pamięci RAM,
• 2 x circa 2 GB na dysku twardym (poczta + codzienny backup).

Tagowanie wiadomości

Używanie etykiet w Gmailu do oznaczania projektów, stanu wykonania zadania itp.

Tej części obawiałem się dość mocno. Byłem bardzo przyzwyczajony do drzewiastej struktury katalogów, jaką wypracowałem sobie po latach pracy w TB. A trzeba dodać, że służył mi jako swego rodzaju CRM — miałem folder z projektami nad którymi pracujemy, w nim osobne podfoldery dla klientów, w nich z kolei katalogi na dyskusje o każdym osobnym projekcie itd. Do tego używałem jeszcze etykiet dla oznaczania statusów poszczególnych maili: „Do zrobienia”, „Czekam na odpowiedź”, „W trakcie” itd. Nie wiedziałem na ile dobrze uda mi się przełożyć ten system na „płaską” strukturę tagów.

Okazało się, że poszło to nadzwyczaj dobrze – a przy okazji wyszła jedna zaleta tagowania, o której wcześniej nie pomyślałem – w przeciwieństwie do struktury drzewiastej folderów – dzięki tagom mogę przypisać daną dyskusję do więcej niż jednego projektu. Ponadto dzięki możliwości kolorowania tagów jedne projekty mogę sobie oznaczyć jako „aktywne”, inne jako tylko „utrzymywane”. Jeszcze inne kolory przewidziałem dla statusów wiadomości — zielona „Czekam na odpowiedź”, czerwona „Pilne”, niebieska „Do zrobienia” itd. Do tego tagi „statusowe” zaczynam od wykrzyknika, dzięki czemu mam je na samym początku w menu tagów – co przyspiesza oznaczanie stanów poszczególnych projektów.

Grupowanie maili w dyskusje

Grupowanie maili w całe dyskusje

To druga cecha Gmaila, która budziła wcześniej moje ogromne wątpliwości. Thunderbird ma wprawdzie widok, który w założeniu ma chyba robić coś podobnego, ale spróbowałem z niego skorzystać tylko raz — jak zobaczyłem, jaki pieprznik się robi – dałem sobie spokój i od tamtej pory maile oglądałem w formie, w jakiej tradycjnie prezentowane były od początku bodaj istnienia poczty elektronicznej — wylistowane pojedynczo, po dacie nadania.

I tutaj znowu G zaskoczył mnie cokolwiek pozytywnie. Grupowanie działa nadspodziewanie dobrze (jednak przy założeniu, że moi korespondenci nie grzebią przy temacie maila podczas odpowiadania — co dzieje się jednak bardzo rzadko). Po wymianie kilkunastu wiadomości cała dyskusja zaczyna przypominać formą rozmowę z komunikatora internetowego – co jest dość wygodne kiedy chce się prześledzić przebieg wymiany zdań (a taka możliwość jest nie do przecenienia jeśli mówimy o wykorzystaniu poczty elektronicznej jako formy komunikacji przy pracy nad projektami).

Wydajność

Aplikacje webowe z reguły nie są za szybkie (przynajmniej w porównaniu do natywnego software’u desktopowego). Gmail jednak miło mnie zaskoczył. Ewidentnie widać, że programiści G znają się na optymalizacji javascriptu. Mój Firefox ma jednocześnie aktywnych 28 (!) rozszerzeń, a mimo to w niektórych przypadkach Gmail działa mi szybciej, niż Thunderbird w analogicznych sytuacjach (np. otwieranie zawartości dużego maila z kilkoma sporymi załącznikami). Podobnie ma się rzecz z innymi operacjami – nadawanie etykiet, przechodzenie między folderami, autozapis nowego maila – wszystko dzieje się nadspodziewanie szybko.

Google Labs + addony Firefoxa

Tutaj każdy znajdzie coś dla siebie — nie ma właściwie tygodnia, żeby zespół G nie dorzucał jakiejś nowej funkcjonalności do Labs. Choć dlaczego niektóre z nich nie są częścią podstawowych możliwości (jak np. osadzanie w mailach obrazków) — ciężko stwierdzić.

Dodatkowe funkcjonalności Gmaila w Google Labs

Jednym z fajniejszych bajerów z Labs jest np. automatyczne rozpoznawanie odnośników do Picasa Web Albums osadzonych w mailu i automatyczne dodawanie odpowiednich miniaturek pod mailem:

Picasa Web Albums w Gmail

Jeszcze szczęśliwsi mogą być użytkownicy Firefoxa korzystający z Gmaila — a to dzięki świetnemu dodatkowi Better Gmail 2, który dodaje kilka fajnych smaczków (jak np. ikony załączników zależne od rzeczywistego typu pliku czy pokazywanie na faviconie ilości nieprzeczytanych maili w skrzynce).

Better Gmail 2

Zresztą ciekawych dodatków do Firefoxa poprawiających pracę w Gmailu jest więcej:

• Xoopit – przeglądarka fotek i video w poczcie
• Gmail Manager – powiadamiacz o nowej poczcie
• i jeszcze kilka innych

Ale żeby nie było, że wszystko jest tak różowe – teraz

co w Gmail mi się nie podoba

No cóż — coś musiało się znaleźć .

Załączniki

A właściwie operacje na nich. Jestem przyzwyczajony do tego, że przechodzi przeze mnie spora ilość korespondencji między różnymi osobami. Czasem wymaga to sklejenia w jednym mailu wyjściowym informacji z wielu mailu „wejściowych”. Z tym łączy się czasem konieczność przeciągania załączników między mailami.

W Thunderbirdzie nie było z tym problemu. Chyba że już po przeciągnięciu załącznika, a przed wysłaniem nowego maila — przeniosło się do innego folderu wiadomość, z której przeciągało się załącznik — wtedy TB w nieskończoność próbował wysłać wiadomość nie mogąc znaleźć źródłowego załącznika . Ten bug jakoś pozostaje niezauważony przez ekipę Mozilli od bodaj początku istnienia Thunderbirda.

Załączniki w Gmail

W Gmailu obsługa załączników jest tylko tak dobra, na ile pozwalają ograniczenia samej przeglądarki, HTMLa, protokołu HTTP i javascriptu. Generalnie nie jest źle – można uploadować po kilka załączników na raz (zapewne dzięki ukrytemu flashowi), są paski postępo podczas uploadu, a w przypadku forwardowania wiadomości z załącznikami – nie trzeba czekać na ich upload – jak w przypadku podobnej czynności z desktopowego klienta.

Nie ma natomiast mowy o żadnych operacjach na załącznikach między dwiema wiadomościami – jedyne co można zrobić, to właśnie forwardować danego maila razem z zawartymi w nimi plikami. Jeśli chce się dodać do niego załączniki z innego maila — trzeba je najpierw pobrać na dysk, i ponownie uploadować. Niby nic strasznego, ale jest to jednak uciążliwe. Cóż, może któregoś dnia pojawi się w Google Labs coś, co rozwiąże ten problem.

Generalnie

Myślę, że póki co, zostanę przy Gmailu. Oszczędzam dzięki temu więcej, aniżeli tracę. Drobne wady związane z załącznikami nie są dla mnie na tyle uciążliwe, żeby bardzo przeszkadzały w codziennej pracy. Trochę szkoda mi Thunderbirda, bo spędziłem z nim mnóstwo czasu — ale póki nie zobaczę, że Mozilla ma jakieś konkretne pomysły na jego rozwój – nie mam za bardzo na co się oglądać.

Postanowiłem zatem trochę poszperać w Necie i zobaczyć z czym wiązałaby się ewentualna przesiadka na system 64bit. Nie ma wprawdzie jeszcze zbyt wielu źródeł zw. z 64-bitowym Windows 7, ale myślę, że spokojnie można założyć analogię z istniejącą alternatywą Vista 64bit vs. 32bit.

Oto do jakich wniosków doszedłem po mojej lekturze.

Pamięć

Pierwsza i podstawowa zaleta systemu 64-bitowego: będzie pozwalał wykorzystać więcej niż 4GB pamięci RAM (teoretycznie maksymalnie do 128GB – choć na dzień dzisiejszy wciąż jeszcze nieliczne płyty główne pozwalają załadować taką ilość).

Nie ma jednak róży bez kolców:

• Jak już kupujesz Windows 64bit – nie ma sensu brać mniej niż 4GB RAM (czyli $$$ leci…).
• 32-bitowe aplikacje wciąż obowiązywać będą te same ograniczenia, co na Win 32bit – pojedynczy proces wciąż będzie mógł mieć dostęp najwyżej do 2GB/4GB ram.

Jako że oprogramowania prawdziwie 64-bitowego jest wciąż jak na lekarstwo – i najczęściej są to produkcje albo światowych potentatów, albo pojedynczych zapaleńców – najbardziej martwi mnie to ograniczenie w dostępie do pamięci programów 32-bitowych. Jeśli jednak rozumiem to poprawnie, chodzi tutaj o ograniczenie przypadające na jeden proces! Czyli w sytuacji z jaką miewam do czynienia na codzień – gdy mam jednocześnie uruchomionych kilka pamięciożernych aplikacji (Photoshop, Firefox, Thunderbird i jeszcze parę innych) – i tak sytuacja na Win 64bit będzie o niebo lepsza . 2GB max dla PS, 2GB max dla Firefoxa itd. Multitasking powinien dostać niezłego kopa .

Sterowniki

Tutaj następuja zasadnicza zmiana zasad:

• żadne sterowniki 32-bitowe nie będą działać na Win 64bit. Dlatego dobrze jest się wcześniej upewnić, że mamy sterowniki dla całego swojego hardware’u — korzystając z Microsoftowskiego Centrum Zgodności. Można tam też przy okazji sprawdzić, które aplikacje 32-bitowe będą miały problemy z uruchamianiem na Win 64.
• nie będzie można instalować sterowników niepodpisanych cyfrowo (!!!). Pamiętasz komunikaty z Win XP albo Visty 32-bit informujące, że sterownik, który chcesz zainstalować nie jest autoryzowany przez MS? No to w wersji 64-bit już tego komunikatu nie zobaczysz — bo takiego sterownika po prostu nie da się zainstalować. Dobrze czy źle? Z jednej strony dobrze, bo mamy mamy jasność, że dostajemy do ręki tylko certyfikowane i stabilne drivery. Z drugiej strony źle, bo dzięki takiej polityce trudniej będzie pisać sterowniki mniejszym firmom czy zapaleńcom – co skutkować zapewne będzie mniejszą ogólnie ilością dostępnych driverów…

Wydajność

Generalnie rzecz ujmując, oprogramowanie 64-bitowe pod Windowsem 64-bit zawsze powinno być szybsze od 32-bitowych odpowiedników pod tym samym hardware’m (choćby z racji lepszego zarządzania pamięcią). Nieco gorzej ma się sprawa z oprogramowaniem 32-bitowym uruchamiane na Win 64bit — korzystać ono musi ze specjalnej warstwy emulującej WoW64 – co oznacza, że może działać nieco wolniej niż na wersji 32-bit Windows. Ale wcale nie musi – patrz przykład Photoshopa CS3 przytoczony na jednym z forów. Dobrze też jest rzucić okiem na kilka testów wydajnościowych przeprowadzonych przez serwis ExtremeTech (porównali tam różne aplikacje, z kilkoma grami włącznie). Wyniki z całą pewnością nie można uznać za jednoznaczne.

Reasumując, nie wydaje mi się pozbawionym sensu założenie, że z biegiem czasu sytuacja w kwestii wydajności (jak i dostępności natywnego 64-bitowego softu) ulegać będzie poprawie, na rzecz 64-bitowych wersji Windows. Praktycznie wszyscy dysponują już dziś procesorami w tej architekturze (z wyjątkiem może wybiedzonych netbooków), 4GB ramu natomiast już dziś stanowi bardzo niski sufit, więc migracja na Win 64bit na pewno nie będzie maleć.

Kompatybilność

Poza wspomnianą wyżej kwestią sterowników (które są zupełnie niekompatybilne z wersją 32-bitową) — wg mojego rozeznania, WoW64 sprawuje się dobrze i nie ma większych problemów z aplikacjami, których używam na codzień (najważniejsze, że działa PS CS3 ).

Myśli końcowe

Jest z pewnością jeszcze kilka innych powodów przesiadki na 64-bitową architekturę wraz z nowymi Okienkami (jak np. zwiększone bezpieczeństwo zw. z hardware’ową obsługą DEP), ale z punktu widzenia zwykłego śmiertelnika ma to już raczej znaczenie marginalne.

W mojej ocenie – po rozważeniu wszystkich czynników – chyba jednak warto, i kiedy Win 7 ujrzy światło dzienne – skuszę się chyba na wersję 64-bitową. Moje 3GB ramu ciśnie mnie już teraz, kolejne 1 pewnie niewiele poprawi sytuację – szarpnę się już więc pod koniec roku i na nowy hardware + min. 8 GB ramu (nie licząc tych kilkuset złociszy na sam Win). Z tego co wiem, najważniejsze programy których używam chodzą pod nową arkchitekturą bez problemów, PS CS3 jest nawet szybszy, ogólnie multitasking i uruchamianie aplikacji powino być zauważalnie poprawione. Z tego co sprawdziłem w bazie MS, sterowniki do mojego sprzętu też już są. Zatem czas chyba najwyższy pożegnać się z generacją hardware’u, który służył przez lepszą część dekady i patrzeć z nadzieją w przyszłość

Źródła:

• http://zone.ni.com/devzone/cda/tut/p/id/5709
• http://support.microsoft.com/kb/946765
• http://windowshelp.microsoft.com/Windows/en-US/help/41531554-d5ef-4f2c-8fb9-149bdc5c8a701033.mspx
• http://stackoverflow.com/questions/639540/how-much-memory-can-a-32-bit-process-access-on-a-64-bit-operating-system
• http://www.start64.com
• http://msdn.microsoft.com/en-us/library/aa366778.aspx
• http://www.extremetech.com/article2/0,2845,2280808,00.asp
• http://www.ephotozine.com/topic/t-55310
• http://www.microsoft.com/windows/compatibility/

Innym wyjściem jest kabel z 2 minijackami na końcach – jeden koniec wpinasz do wyjścia głośnikowego, drugi do wejścia inline. Chyba jeszcze głupsze i nie mniej toporne.

Trzecią sugestią podaną na stronie producenta jest użycie wpieranego jakoby przez większość kart wejścia „Stereo Mixer”. Cóż, mi Tunatic nie zaoferował takiej opcji w ustawieniach — oto wszystko co miałem:

Opcje Tunatica

Hm, zatem dupa – myślę sobie. Dodać wypada, że jestem na Viście i mam wbudowaną w płytę kartę Realtek AC 97. Właściwie pogodziłem się z koniecznością podpięcia mikrofonu, kiedy zupełnie przypadkiem wpadłem na opcję pokazania ukrytych (bo wyłączonych) urządzeń wejściowych audio dla mojej karty!

Konfiguracja urządzeń nagrywających audio

Poniżej króciutki screencast pokazujący jak to właczyć i jak Tunatic radzi sobie z rozpoznawaniem muzyki:

Kliknij żeby zobaczyć video.

Pod Windows najwygodniej z SVN (moim przynajmniej zdaniem) korzysta się przy pomocy klienta zwanego Tortoise SVN, który bardzo ładnie integruje się z shellem, dając w menu kontekstowym wszystkie potrzebne polecenia, a status plików pokazując przy pomocy nakładek na ikony.

I wszystko pięknie, do momentu, kiedy do zarządzania plikami rzeczywiście korzysta się z Eksploratora Windows. Co wśród ludzi żyjących z pracy przy PCcie nie jest chyba zjawiskiem częstym (chyba że ktoś jest masochistą). Jeśli zatem ktoś używa, powiedzmy, Total Commandera (a trudno o lepszy wybór ) – ma problem. Przy domyślnej konfiguracji TC i TortoiseSVN nie zobaczy nakładek na ikonki oznaczających statusy wersjonowanych plików.

Do niedawna myślałem, że „tak to już jest” – a z SVN nie korzystam jednak na tyle często, żebym nie mógł przeboleć otwarcia okna esploratora od czasu do czasu dla sprawdzenia co jest a co nie jest zcommitowane. Ale ostatnio, podczas pracy nad redesignem Lokiego, coś mnie podkusiło, żeby jednak pogooglać temat. No i jednak da się

Oto co trzeba zrobić:

1. W Total Commanderze wybieramy w menu Konfiguracja > Opcje > Operacja, a następnie w sekcji „Wybieranie za pomocą myszki” upewniamy się, że zaznaczono „Lewy przycisk myszki (jak w Windows)”:
   

   W TC ustawiamy wybieranie za pomocą LPM

2. Wciąż w konfiguracji Total Commandera, w sekcji „Ikony” upewniamy się, że zaznaczona jest opcja „Pokaż nakładkę ikony”:
   

   W sekcji "Ikony" ustawiamy "Pokaż nakładkę ikony"

3. Klikamy w Ekploratorze Windows prawym przyciskiem myszy i z menu kontekstowego wchodzimy do ustawień TortoiseSVN:
   

   Wchodzimy do konfiguracji TortoiseSVN

4. W sekcji „Icon Overlays” upewniamy się, że opcja „Show overlays and context menu only in explorer” jest wyłączona:
   

   Wyłączamy pokazywanie overlayów ikon wyłącznie w Eksploratorze

5. Restartujemy TC – i mamy ikonki
   

   TC z widocznymi nakładkami statusowymi na ikonach

No i to właściwie tyle. Jeśli ktoś ma taką fantazję, może jeszcze zainstalować w Total Commanderze wtyczkę pt. ShellDetails i skonfigurować jakie kolumny z informacjami o SVN będą pokazywane w oknie TC.

Za forum TortoiseSVN.

Oto co zobaczymy po powyższej operacji:

Za Lifehackerem. Ikona by ~ssx.

Glass w Firefoksie

Vista jest już na rynku dość długo,a wciąż jakby mało jest programów, które w pełni korzystają z akcelerowanego interfejsu Glass. Chlubnymi wyjątkami była choćby beta Yahoo Messenger for Windows (choć jakoś teraz nie mogę jej znaleźć na Y! – dziwne) – czy nowa przeglądarka Google – Chrome.

Właśnie drugi z wspomnianych programów natchnął mnie do poszukania dodatków do Firefoxa, dzięki którym i w nim mógłbym widzieć choć trochę więcej z tego, co znajduje się pod jego oknem ;).

Okazuje się, że jest taki dodatek – choć eksperymentalny (co znaczy tyle, że że żeby go pobrać z addons.mozilla.org, trzeba tam założyć konto i się zalogować. Dodatkiem tym jest Glasser.

Z moich doświadczeń wynika, że instalacja jest bezproblemowa i nie destabilizuje potem w żaden sposób Firefoxa. Nie znaczy to jednak, że nie ma kilku haczyków:

• dodatek nie działa z każdym themem (mogę potwierdzić, że na pewno działa z tematem domyślnym oraz z Kempeltonem).
• wygląda na to, że „szyba” dodawana jest tylko do paska narzędzi pt. „Pasek narzędzi nawigacyjnych” (więc lipa jeśli chodzi o przezroczystość pod paskiem zakładek czy paskami dodawanymi przez inne addony – jak choćby Web Developer).

Po zainstalowaniu Glassera, dobrze jest uzupełnić go dwoma kolejnymi addonami:

• Hide Menubar – pozwala ukryć pasek menu (pojawia się po naciśnięciu alt – podobnie jak np. w nowym Windows Media Playerze),
• Stylish – dzięki temu dodatkowi łatwo można np. dostosowywać kolorystykę innych pasków narzędziowych – tak, żeby lepiej grały z Glasserem. Przykładowe style CSS można znaleźć tutaj.

Więcej informacji i porad dotyczących Glassera można znaleźć na forum mozillazine.org.