Tym razem udało nam się trafić na w miarę luźny dzień (w kontekście ilości zwiedzających). Nawet pomimo, że tego dnia odbywała się tam jednocześnie inauguracja roku akademickiego jakiejś lokalnej uczelni, ślub (tak, tak — ślub, nie wesele — w jednej z sal w zamku urzędnik SC udzielał akurat ślubu jakiejś parze, kiedy zwiedzaliśmy wnętrza) i warsztaty fotograficzne. Nawiasem – widzę, że nastała jakaś moda — 90% fotografów miała brody ( ).

 Wprawdzie chcieliśmy pospacerować tylko po ogrodach, ale jako że jeden bilet był na wszystko — weszliśmy też do środka.

Połaziliśmy też co nieco po okolicznych szlakach (żółto-zielonym konkretnie). Trzeba przyznać, że jeden nieuważny krok może skończyć się tam utratą co najmniej zdrowia…

W weekend, gdy wracaliśmy ze Złotego Stoku, postanowiliśmy skorzystać z okazji i zobaczyć z bliska pałac w Kamieńcu Ząbkowickim. Do tej pory widzieliśmy go jedynie z daleka, kiedy kilkakrotnie przejeżdżaliśmy w tych okolicach.

Pałac znajduje się nie niewielkim wzgórzu, otoczony zrujnowanym kompleksem parkowym.

Jednak sam kompleks pałacowy wygląda na dość dobrze utrzymany.

Niestety, gdy podejdzie się bliżej…

okazuje się, że całość jest ogrodzona istnymi zasiekami (dosłownie) i pozarastana chwastami. Nie można już go zwiedzać. Od przechodniów dowiedzieliśmy się, że to z powodu niedawnej śmierci właściciela (co zdaje się potwierdzać Wikipedia).

Szkoda, że miasto czy gmina nic z tym nie robi, bo to jeden z ładniejszych zabytków, jakie widziałem w Dolnośląskim, i na pewno przyniósłby miastu spore wpływy z turystyki.

W ten weekend miała miejsce kolejna wycieczka z serii „co fajnego można zobaczyć bez ruszania się za daleko z domu” — tym razem do kopalni złota w Złotym Stoku. Przyznam, że nie miałem wcześniej pojęcia że coś takiego w ogóle jest w Dolnośląskim. 

Kopalnia oczywiście od dawna już jest nieczynna i w tej chwili jedyne złoto, jakie przynosi właścicielom, pochodzi z kasy biletowej i pamiątek z pobliskiego sklepiku :). Zwiedzanie kosztuje 15 zł od osoby dorosłej (są też ulgowe) i w wariancie podstawowym trwa 1,5 godziny. Możliwy jest też m.in. podziemny spływ łodzią, ale na tą atrakcję trzeba niestety umawiać się specjalnie tydzień wcześniej, w zw. z czym nie miałem się okazji przekonać jak to wygląda.

Wart odnotowania jest fakt, że w kopalni, niezależnie od warunków pogodowych, panuje stała temperatura +7°C i wilgotność ponad 90% — co stanowi dość ciekawe doświadczenie, kiedy wchodzi się tam z panujących na zewnątrz 30°C.

W trakcie wycieczki sympatyczna pani przewodnik opowiada m.in. historię kopalni i samej miejscowości. Dowiadujemy się np. że znacznie większy dochód, aniżeli złoto, właścicielom przynosił minerał, z którego uzyskuje się arszenik — podobno wydobyto go tam tyle, że starczyło, żeby wytruć całą Ziemię. Pokazuje również przykłady sprzętu, jakim posługiwali się górnicy czy tzw. Chodnik Śmierci, w którym górnikom przyłapanym na wynoszeniu złota zalewano cementem ręce włożone po łokcie w otwory w skale. I tak zostawiano aż zeszli z tego padołu łez. Do dziś nad tymi otworami jest biały osad na „suficie”, który, jak łatwo się domyślić, jest pochodzenia organicznego… Dziwnie się na to patrzy.

Ponadto w tych 500m chodników które się zwiedza organizatorzy przygotowali kilka urozmaiceń, jak np. zjazd ślizgawką do niższego chodnika, grotę w której wyłożono repliki sztab złota obrazujące cały urobek jaki wydobyto podczas eksploatacji kopalni, czy coś na kształt „tunelu strachu” (podświetlane szkielety, dziwne dźwięki z głośników i takie tam — dzieciaki w każdym razie się cieszyły).

Szczególnie ładnie prezentował się podświetlony jedyny (podobno) w Polsce podziemny wodospad:

Trochę poruszone, wiem, ale były tam de facto egipskie ciemności i nawet ISO 6400 i f/2 nie dało rady.

Zwiedzanie kończy się jazdą podziemną kolejką (z dość dużą prędkością, trzeba przyznać) aż na zewnątrz.

PS. Kilkaset metrów od kopalni jest genialny park linowy – poza zwyczajnym łażeniem po linowych mostkach między drzewami, są też zjazdy grubo powyżej 30m nad ziemią :D. Na pewno jeszcze kiedyś się tam wybierzemy, specjalnie w tym celu.

Po 40 minutach jazdy naszym oczom ukazały się takie oto widoczki:

Po zewnętrzenej części Opactwa możne sobie spacerować dowolnie, bez kupowania żadnych biletów. Żeby zwiedzić wnętrze kompleksu i zobaczyć dziedziniec, trzeba już zapłacić 10zł od osoby:

Opactwo znajduje się tutaj:

Zgodnie z rokroczną tradycją, i tego maja nie mogliśmy sobie darować Tym razem udało nam się zarówno ominąć Dni Niemczy (całe szczęście), jak również trafić na kwitnienie wszystkich chyba tamtejszych rododendronów (znowu na szczęście). Na nieszczęście, wybraliśmy się dość późno (po 10:00) w zw. z czym przebijać trzeba się było przez nieprzebrane połacie drącego gęby i rozdeptującego wszystkie napotkane trawniki (w imię kolejnej fotki na tle kwiatków) motłochu. Szkoda gadać…

Dobrze, że chociaż flora nie zawiodła

Jak rzadko kiedy, w minioną sobotę udało mi się zmotywować i wyjść z samego rana, brodząc w śniegu, żeby zrobić kilka zdjęć czegoś, co w Polsce jest mimo wszystko dość rzadkie – ładniejszego oblicza zimy.

Mróz był wprawdzie trzaskający (-16°C), ale świecące słońce i brak wiatru sprawiły, że nie było tego aż tak czuć (no, może trochę kiedy wracałem po 2 godzinach spaceru).

Przez cały spacer w parku minęły mnie może dwie osoby (emeryci udający się na działki, a jakże), więc było tym przyjemniej.

Mimo, że do kalendarzowej zimy jeszcze trochę, to ostatnie oznaki życia roślinnego są już w zdecydowanym odwrocie.

Ze wszystkiego na spacerze najbardziej podobało mi się chyba co śnieg zrobił z drzewami i płotami — krajobraz był żywcem wyjęty z bajki.

Kto jednak nie wstał wystarczająco wcześnie, nie miał okazji zobaczyć tego w pełnej krasie — kiedy wracałem a słońce świeciło mocniej – śnieg na najcieńszych gałązkach zaczynał już znikać.

Mimo, że widoczki zimą potrafią być ładne — i tak nie mogę doczekać się już lata