Nawiasem – jako że pojawiało się to pytanie – mam (kupiony w x-kom.pl) telefon dokładnie w takich kolorach, jak w tym video.

Kliknij żeby zobaczyć video.

i8910 to naprawdę świetny hardware — doskonały ekran, świetne głośniki stereo, naprawdę niezły aparat jak na komórkę, nagrywanie w 720p. Ale jako narzędzie „biznesowe” nie sprawdza się zupełnie. Konieczność instalowania zewnętrznego softu żeby móc dowolnie konfigurować powtarzalność eventów w kalendarzu? Dajcie spokój… Brak możliwości jakiegokolwiek sensownego konfigurowania ekranu startowego: samsungowski ekran z widżetami to jakiś żart – kompletny brak API do pobierania informacji z kalendarza (!!!) skutkiem czego nie było nawet widżetu wyświetlającego nadchodzące wydarzenia. A na defaultowy symbianowy ekran lepiej spuścić zasłonę milczenia.

Zatem mam już na koncie sprawdzone:

• Windows Mobile 6.5
• Symbian S60v5

I oba mają (jak dla mnie) wielkie wady. Został mi właściwie jeden wybór (kiedy kupię srajfona, zamarznie piekło) — Android. A zatem — tadaaaaaaa – unboxing HTC Desire:

Ostrożnie z ogniem przy telefonach ;)

Dość fajnie wykonane, sztywne, rozsuwane pudełko.

Oto i On.

Akcesoria: papiery, ładowarka (składająca się z 3 części - sic! - m.in. kabla usb używanego z kompem), słuchawki z pilotem, gąbki na słuchawki.

Jak już oswoję się parę dni z fonem, pewnie napiszę parę słów jak się sprawuje. To, co widzę już teraz, to:

• Android 2.1 + Sense UI robią NIEPORÓWNANIE większe wrażenie wizualne, niż iPhone OS (miałem okazję bawić się iPhonem 3GS parę dni temu).
• Ekranów zupełnie nie ma co porównywać (na korzyść Desire, oczywiście – AMOLED 800×480).
• Prędkość może nie jest tak idealnie płynna jak na iPhone – ale naprawdę ciężko się jej czepiać, bo jest naprawdę niewielka różnica — a złożyć to można na karb faktu że Android jest otwarty i nieporównanie bardziej konfigurowalny.

To na razie tyle…

To, co widać na powyższym zdjęciu, to już za niedługo (niecały tydzień, licząc od 09 / 10 / 2009) będzie Nasz Działka Wprawdzie na razie wygląda jak Afganistan (no, może trochę za zielono), ale mam niekłamaną nadzieję, że już za kilka lat będzie w tym miejscu mały domek :).

Tak czy owak – telefon wreszcie do mnie dotarł, zakupiony w moim ulubionym sklepie. Nie ma co się rozpisywać nad technikaliami, bo inni opisali już to o wiele lepiej. Powiem zatem co nieco o moim pierwszym wrażeniu, jako osoby przesiadającej się z Windows Mobile (HTC TyTN II, dokładniej).

Po pierwsze ekran – mówiąc krótko, jest niesamowity. Wiem, że wszyscy już to pisali w swoich previews, reviews, first looks itd — ale trzeba to powtórzyć. No i raz jeszcze dodać za wszystkimi – ten ekran po prostu trzeba zobaczyć na własne oczy. Żadna fotka, żaden YouTube tego nie odda. Świeci pięknie, kolory są czyste i soczyste, czerń czarna, żółć żółta. Rozdzielczość nie jest może największa z obecnie dostępnych, ale patrząc na telefon – trudno uwierzyć, że mogłoby być jeszcze lepiej. Technologia AMOLED to zdecydowanie „krok we właściwym kierunku”.

Drugą sprawą jest rozpoznawanie dotyku. Do tej pory miałem do czynienia jedynie z ekranami wymagającymi docisku („resisitive” zdaje się). W tym przypadku – to ekran „capacitive” (chyba taki jak w iPhonie – nie wiem, bo z tym wynalazkiem nie miałem i nie chcę mieć nic do czynienia). Minusem jest to, że nie działają rysiki. Ogromnym plusem fakt, że nic nie trzeba dociskać – ekran reaguje po prostu tak, jak reagować powinien – na dotyk palca. Od teraz nie chcę na oczy widzieć ekranów dociskowych.

Po trzecie, Symbian S60 5th Edition. Po spartańskim WinMo, ten OS jest dla mnie po prostu piękny. Wszędzie kolory, śliczne ikony, animowane przejścia, leciutki feedback wibracji po kliknięciu. Znowu, nie jest to pewnie najlepsze co można mieć na telefonie – ale wg mnie to najlepszy możliwy dziś kompromis dla „powerusera” – z jednej strony spora atrakcyjność wizualna, z drugiej – niemała customizowalność i sprawdzona, otwarta platforma.

Na dziś to tyle – nie miałem jeszcze czasu, żeby bliżej zapoznać się z tym wszystkim, co Omnia HD ma do zaoferowania. Wiem już z wielu źródeł, że pewnie zawiodę się 8kHZ dźwiękiem video (podobno Samsung już nad tym pracuje), ale miałem tego świadomość przy zakupie. Podsumowując – jestem bardzo zadowolony z przesiadki :).

I tradycyjnie – kilka fotek z „unboxing”:

Pudełko jest dość ładne, choć przy tym z TyTna - tandetne.

I z drugiej strony

Cieplej...

Tadaaa!

Krótka instrukcja, ulotka, soft

Słuchawki

Kabel USB

Ładowarka

Bateria

No i sam telefon (jeszcze w worku)

Z tyłu

Pierwsze włączenie

Wybieram kraj...

...i ustawiam datę.

No i słynna już tapetka.

Jest cieńszy, niż się spodziewałem.

• jest dużo mocniejsza (oczywiście) — i to naprawdę czuć. Nawet w sytuacjach, w których teoretycznie 430 wystarcza (w pomieszczeniu, na niedużej odległości, kiedy jest relatywnie jasno) — mam wrażenie, jakby jednak 580 dawała dużo więcej i lepiej rozproszonego światła (może ma tutaj coś do rzeczy fakt, ze 580 ma sporo większy palnik?),
• wysuwany panel do robienia „catchlightów” w oczach fotografowanych osób — niby mały kawałek plastiku, a jak cieszy :),
• większy zakres obrotów głowicy — de facto można nią kręcić naokoło, do tego pochylać nawet w dół,
• sterowanie opcjami lampy bezpośrednio z body — zdaje się ze mój 50D jest dopiero drugim modelem po 1D mk III który to umożliwia. O tyle fajna sprawa, ze nie trzeba latać po instrukcję, żeby sprawdzić który Custom Function lampy co robi (na LCD lampy nie ma objaśnień — natomiast przy sterowaniu zbody wszystko jest ładnie rozpisane).
• może być zasilana z zewnętrznego źródła,
• ma gniazdo PC,
• jest blokowana / odblokowywana na body jednym „kliknięciem” (naprawdę fajny mechanizm) — a nie dokręcanym kółkiem,
• jest uszczelniana przed warunkami atmosferycznymi,

Do tego wszystkiego dochodzi jeszcze fakt, że 580 EX II może być masterem w zestawach lamp Canona. Na dobrą sprawę jeszcze nie zdecydowałem, co zrobię z 430, ale jeśli jej nie sprzedam, pewnie zacznąć coś kombinować z fotografią off-shoe. A tu korzystanie z systemu zdalnego wyzwalania Canona dawałoby jednak komfort E-TTL II (w przeciwieństwie to rozwiązań radiowych — przynajmniej tych, których cena jest jeszcze znośna). No nic, nad tym będę musiał jeszcze trochę pomyśleć. A póki co, kilka fotek z tego, co w pudle:

Co było w pudle?

Pudło od Speedlite 580 EX II

Cała zawartość pudła

Speedlite 580 EX II (po lewej) vs. 430 EX

Speedlite 580 EX II (po lewej) vs. 430 EX -- stopki

Speedlite 580 EX II (po lewej) vs. 430 EX -- palniki

580 EX II vs. 430 EX - od góry

Postanowiłem zatem trochę poszperać w Necie i zobaczyć z czym wiązałaby się ewentualna przesiadka na system 64bit. Nie ma wprawdzie jeszcze zbyt wielu źródeł zw. z 64-bitowym Windows 7, ale myślę, że spokojnie można założyć analogię z istniejącą alternatywą Vista 64bit vs. 32bit.

Oto do jakich wniosków doszedłem po mojej lekturze.

Pamięć

Pierwsza i podstawowa zaleta systemu 64-bitowego: będzie pozwalał wykorzystać więcej niż 4GB pamięci RAM (teoretycznie maksymalnie do 128GB – choć na dzień dzisiejszy wciąż jeszcze nieliczne płyty główne pozwalają załadować taką ilość).

Nie ma jednak róży bez kolców:

• Jak już kupujesz Windows 64bit – nie ma sensu brać mniej niż 4GB RAM (czyli $$$ leci…).
• 32-bitowe aplikacje wciąż obowiązywać będą te same ograniczenia, co na Win 32bit – pojedynczy proces wciąż będzie mógł mieć dostęp najwyżej do 2GB/4GB ram.

Jako że oprogramowania prawdziwie 64-bitowego jest wciąż jak na lekarstwo – i najczęściej są to produkcje albo światowych potentatów, albo pojedynczych zapaleńców – najbardziej martwi mnie to ograniczenie w dostępie do pamięci programów 32-bitowych. Jeśli jednak rozumiem to poprawnie, chodzi tutaj o ograniczenie przypadające na jeden proces! Czyli w sytuacji z jaką miewam do czynienia na codzień – gdy mam jednocześnie uruchomionych kilka pamięciożernych aplikacji (Photoshop, Firefox, Thunderbird i jeszcze parę innych) – i tak sytuacja na Win 64bit będzie o niebo lepsza . 2GB max dla PS, 2GB max dla Firefoxa itd. Multitasking powinien dostać niezłego kopa .

Sterowniki

Tutaj następuja zasadnicza zmiana zasad:

• żadne sterowniki 32-bitowe nie będą działać na Win 64bit. Dlatego dobrze jest się wcześniej upewnić, że mamy sterowniki dla całego swojego hardware’u — korzystając z Microsoftowskiego Centrum Zgodności. Można tam też przy okazji sprawdzić, które aplikacje 32-bitowe będą miały problemy z uruchamianiem na Win 64.
• nie będzie można instalować sterowników niepodpisanych cyfrowo (!!!). Pamiętasz komunikaty z Win XP albo Visty 32-bit informujące, że sterownik, który chcesz zainstalować nie jest autoryzowany przez MS? No to w wersji 64-bit już tego komunikatu nie zobaczysz — bo takiego sterownika po prostu nie da się zainstalować. Dobrze czy źle? Z jednej strony dobrze, bo mamy mamy jasność, że dostajemy do ręki tylko certyfikowane i stabilne drivery. Z drugiej strony źle, bo dzięki takiej polityce trudniej będzie pisać sterowniki mniejszym firmom czy zapaleńcom – co skutkować zapewne będzie mniejszą ogólnie ilością dostępnych driverów…

Wydajność

Generalnie rzecz ujmując, oprogramowanie 64-bitowe pod Windowsem 64-bit zawsze powinno być szybsze od 32-bitowych odpowiedników pod tym samym hardware’m (choćby z racji lepszego zarządzania pamięcią). Nieco gorzej ma się sprawa z oprogramowaniem 32-bitowym uruchamiane na Win 64bit — korzystać ono musi ze specjalnej warstwy emulującej WoW64 – co oznacza, że może działać nieco wolniej niż na wersji 32-bit Windows. Ale wcale nie musi – patrz przykład Photoshopa CS3 przytoczony na jednym z forów. Dobrze też jest rzucić okiem na kilka testów wydajnościowych przeprowadzonych przez serwis ExtremeTech (porównali tam różne aplikacje, z kilkoma grami włącznie). Wyniki z całą pewnością nie można uznać za jednoznaczne.

Reasumując, nie wydaje mi się pozbawionym sensu założenie, że z biegiem czasu sytuacja w kwestii wydajności (jak i dostępności natywnego 64-bitowego softu) ulegać będzie poprawie, na rzecz 64-bitowych wersji Windows. Praktycznie wszyscy dysponują już dziś procesorami w tej architekturze (z wyjątkiem może wybiedzonych netbooków), 4GB ramu natomiast już dziś stanowi bardzo niski sufit, więc migracja na Win 64bit na pewno nie będzie maleć.

Kompatybilność

Poza wspomnianą wyżej kwestią sterowników (które są zupełnie niekompatybilne z wersją 32-bitową) — wg mojego rozeznania, WoW64 sprawuje się dobrze i nie ma większych problemów z aplikacjami, których używam na codzień (najważniejsze, że działa PS CS3 ).

Myśli końcowe

Jest z pewnością jeszcze kilka innych powodów przesiadki na 64-bitową architekturę wraz z nowymi Okienkami (jak np. zwiększone bezpieczeństwo zw. z hardware’ową obsługą DEP), ale z punktu widzenia zwykłego śmiertelnika ma to już raczej znaczenie marginalne.

W mojej ocenie – po rozważeniu wszystkich czynników – chyba jednak warto, i kiedy Win 7 ujrzy światło dzienne – skuszę się chyba na wersję 64-bitową. Moje 3GB ramu ciśnie mnie już teraz, kolejne 1 pewnie niewiele poprawi sytuację – szarpnę się już więc pod koniec roku i na nowy hardware + min. 8 GB ramu (nie licząc tych kilkuset złociszy na sam Win). Z tego co wiem, najważniejsze programy których używam chodzą pod nową arkchitekturą bez problemów, PS CS3 jest nawet szybszy, ogólnie multitasking i uruchamianie aplikacji powino być zauważalnie poprawione. Z tego co sprawdziłem w bazie MS, sterowniki do mojego sprzętu też już są. Zatem czas chyba najwyższy pożegnać się z generacją hardware’u, który służył przez lepszą część dekady i patrzeć z nadzieją w przyszłość

Źródła:

• http://zone.ni.com/devzone/cda/tut/p/id/5709
• http://support.microsoft.com/kb/946765
• http://windowshelp.microsoft.com/Windows/en-US/help/41531554-d5ef-4f2c-8fb9-149bdc5c8a701033.mspx
• http://stackoverflow.com/questions/639540/how-much-memory-can-a-32-bit-process-access-on-a-64-bit-operating-system
• http://www.start64.com
• http://msdn.microsoft.com/en-us/library/aa366778.aspx
• http://www.extremetech.com/article2/0,2845,2280808,00.asp
• http://www.ephotozine.com/topic/t-55310
• http://www.microsoft.com/windows/compatibility/

Przyznam, że nie miałem wcześniej do czynienia z tak szybkim szkłem (Pancolar 50mm 1.8 to ma-dziura jaką miałem na body). Przysłona 1.4 cokolwiek onieśmiela mnie swoją minimalną głębią ostrości, a co za tym idzie – koniecznością perfekcyjnego łapania focusa i posiadania stalowo wprost stabilnych rąk (niestety, z tym akurat zawsze miałem problem).

Pierwsze testy niestety potwierdzają moje obawy – muszę dużo jeszcze poćwiczyć, zanim nauczę się na tyle stabilnie trzymać aparat, żeby bezproblemowo robić zdjęcia tym obiektywem. Ponadto mam wrażenie, że mój egzemplarz ma lekki backfocus, ale może popadam w paranoję (w najgorszym wypadku skompensuję to w Custom Functions mojego 50D).

Na koniec kilka testowych fotek (nie ma się póki co za bardzo czym chwalić, ale obiecuję się przylożyć do dalszych ćwiczeń ).

Po pierwsze – statyw nie jest najtańszy (jak dla amatora – bo wiadomo, że można znaleźć statywy profesjonalne za 5000 zł i więcej). W każdym razie, razem z dostawą zapłaciłem za niego 275 zł. Dużo czy mało – sprawa do indywidualnego osądu.

Po drugie – dlaczego akurat Velbon Ultra Luxi SF? Od dłuższego czasu męczył mnie mój nabyty dawno temu na Allegro tani, aluminiowy, trzeszczący i WIELKI (nawet po złożeniu – ponad 60cm) statyw. Ok, tak naprawdę nie denerwowało mnie to, że był z Allegro, ani to, że był tani (czyt. badziewnie wykonany). Nie przeszkadzało mi nawet to, że trzeszczy. Za to wyjątkowo irytowały mnie jego gabaryty. Jak zarzuciło się na plecy plecaczek foto (z kilkoma szkłami, lampą i body w środku) a do tego jeszcze próbowało się podwiązać gdzieś ten wielgaśny statyw, wyglądało się nieco jak student na podejściu do schroniska w Tatrach.

Stwierdziłem zatem, że czas na zmiany. Oto kilka kryteriów, jakimi się kierowałem szukając następcy:

• Po pierwsze i najważniejsze – musiał być jak najmniejszy po złożeniu.
• Musiał unieść dSLR z min. 1kg obiektywem,
• Po rozłożeniu musi mieć ponad metr,
• Miał być porządnie wykonany,
• Najlepiej żeby miał głowicę kulkową,
• Nie byłoby źle, gdyby pozwalał na fotografię macro (kilkanaście centymetrów nad ziemią),
• Mogłaby być szybkozłączka.

Velbon Ultra Luxi SF spełnia wszystkie wymienione postulaty, za wyjątkiem ostatniego  – co – muszę przyznać – nawet niespecjalnie mi przeszkadza. Nie trzeba nosić pod aparatem płytki, która miejscami (przynajmniej w starym statywie) mi przeszkadzała. Za to w Luxi SF aparat dokręca się bardzo szybko i wygodnie (bez kręcenia aparatem, czego się obawiałem — wystarczy obracanie głowicą kulkową po przyłożeniu aparatu – stąd charakterystyczny kształt "nakrętki" na brzegach głowicy).

Dane techniczne

Jakość wykonania

To jest pierwsze, co uderza po wzięciu statywu do ręki. Nie mam pojęcia z jakiego stopu go zrobiono, ale jest zarówno lekki (niemal jak aluminium), jak i dający poczucie solidności i "spójności" (w przeciwieństwie do jego aluminiowo-allegrowego poprzednika).

Funkcjonalność

Mając pierwszy raz do czynienia z głowicą kulkową (w tym przypadku, zgodnie z informacją na stronie producenta – jest to model PH-353), obawiałem się nieco dwóch rzeczy – stabilności aparatu po zablokowaniu w wybranej pozycji oraz braku rączki do "panoramowania". Jak się okazało – niesłusznie. Po "rozluźnieniu" bardzo wygodnie i o wiele bardziej naturalnie niż w przypadku tradycyjnej głowicy można ustawiać aparat w dowolnej pozycji (horyzontalnej/wertykalnej) i pod dowolnym kątem. Po zaciśnięciu motylka aparat jest bardzo stabilny – nic się nie obsuwa czy nie kręci.

Druga sprawa – rozkładanie nóżek. Nie ma tu żadnych motylków czy innych "tradycjnych" zacisków. Zamiast tego – zgodnie ze wskazówką wydrukowaną na nóżkach – należy każdą z nich przekręcić. Słychać wtedy cztery kliknięcia – każde z nich oznacza odblokowanie kolejnych sekcji. Do zablokowania wystarczy "zakręcić" nóżkę w przeciwną stronę. Może brzmi to dziwnie, ale w praktyce naprawdę fajnie działa.

Kolejna rzecz – tryb "macro". Po odkręceniu wewnętrznej, czarnej rurki (która daje dodatkową wysokość, na jaką możemy podnieść głowicę) i przerzuceniu trzech czarnych zatrzasków, możemy bardzo szeroko rozłożyć nóżki, dzięki czemu statyw jest w stanie uzyskać minimalną wysokość 17,8cm, co pozwala wykonywać zdjęcia macro.

Podsumowanie

Velbon Ultra Luxi SF sprawił na mnie bardzo pozytywne wrażenie – jest niezwykle kompaktowy (do tego stopnia, że jestem w stanie włożyć go do ŚRODKA mojego Mini Trekkera!), solidnie wykonany i dający szereg ciekawych funkcjonalności — od zdjęć macro, poprzez wygodne rozkładanie nóżek, po wymienną głowicę kulkową.

Za minus niektórzy mogą uznać brak szybkozłączki (którą jednak można dokupić osobno) czy poziomic (choć ja nigdy nie zwracałem na nie uwagi nawet kiedy je miałem w poprzednim statywie).

Początkowo miałem obawy, że konfiguracja nowego modemu nastręczy trochę trudności – w końcu tepsa dostarczała razem ze swoimi modemami szczegółową instrukcję. Na szczęście obawy były nieuzasadnione — wszystko, co trzeba było zrobić, to wykonywać polecenia aplikacji z dołączonego CD-ROMu. Wykryła ona nawet, że próbuje skonfigurować właśnie neostradę. Koniec końców podłączenie i skonfigurowanie modemu nie zajęło więcej jak 10 minut.

Karta natomiast przydała się do drugiego kompa, do którego do tej pory biegł za moimi plecami paskudny kabel. Warto przy okazji wspomnieć, że na drugim kompie mam Ubuntu, które wykryło kartę samo bez najmniejszych problemów (natomiast z tego co widziałem na załączonej do karty ulotce, gdybym próbował z niej korzystać pod Vistą, musiałbym pobierać specjalne sterowniki, które nawet (nie wiem czemu) nie były załączone na płycie… Jeszcze jeden punkt dla darmowych systemów operacyjnych :F.